Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						54  LAUGARDAGUR 21. ÁGÚST 1999
MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
TOMAS
JÓNSSON
> um hjá Hestamannafélaginu
Stormi. Hafði áður en ég gaf loforð-
ið tryggt mér þrjá kunna gæðinga-
dómara úr Skagafirði til þess að
fara með. Fór þetta allt sem ráðgert
var og urðu það afleiðingar starfa
okkar að ég fór með tilskilinn dóm-
arafjölda með mér nokkur næstu
árin vestur að Þingeyri sömu er-
inda. Varð þá til orðtakið „Það er
alltaf sólskin á Söndum" og lýsir
það vel þeim blæ sem ríkti á mótum
þeirra Stormsmanna, þrátt fyrir,
eða kannski sérstaklega, fyrir
^ óvenjuerfiða félagsaðstöðu vegna
sundurslitinna byggða og mikilla
fjarlægða.
Ekki leyndi sér hlutur Tómasar
Jónssonar í sambandi við mótin á
Söndum. Hann var ekki endilega
skráður stjórnandi en hann virtist
óskráður samnefnari þess afls sem
þurfti hverju sinni til þess að mótin
tækjust eins og ætlað var að vera
leikvangur hestamanna á Vestfjörð-
um og mótuðust leikreglurnar á
þessum fyrstu árum félagsskapar-
ins. Jóhannes á Kleifum hafði komið
þar mjög við sögu sem leiðbeinandi
og dómari og á þessu móti sem við
norðanmenn létum til okkar taka
reið hann með fimm til reiðar aftur
.   og fram um völlinn.
Þessi fyrstu mót Storms báru
miklu fremur svip af leikjum en
keppni og þátttakendur komu eins
og þeir voru klæddir og ríðandi en
aðkomnir kunnáttumenn í greininni
sáust þar ekki fyrstu árin. 011 mótin
enduðu síðan með fjölmennri
hópreið um nágrennið þar sem
Tómas Jónsson gegndi hlutverki er
enginn annar gat að hefja hina
þróttmiklu bassarödd sína og flytja
gamanmál með tilheyrandi lát-
bragði og áherslum. Þessari list-
grein gat Tómas brugðið fyrir sig
við ýmiss konar tækifæri þar sem
gleði átti að ríkja. Annan sérstæðan
hæfileika hafði Tómas að taka að
sér söngstjórn er þörf krafði. Hljóð-
færi voru honum ekki tiltæk nema
til þess að gefa tóninn og þannig
stjórnaði hann bæði kirkjusöng og
karlakór.
Á starfsævi sinni annaðist Tómas
mikil ábyrgðarstörf sem kennari,
skólastjóri, sparisjóðsstjóri og fleira
sem ekki verður hér upptalið og ég
þekki ekki svo gerla. Þannig var
uppistaðan í lífi Tómasar ábyrgð og
alvara en ívafið fjölhæf listsköpun.
Að vera gestur Tómasar Jónsson-
ar og hans ágætu konu Sigríðar
& Steinþórsdóttur verður ógleyman-
legt. Við félagarnir að norðan sem
komum á hestamót Storms á þessu
árabili nutum þar gleði, söngs og
góðra veitinga. Gott var líka að fara
með þeim hjónunum á kvöld-
skemmtun þeirra Stormsmanna á
Þingeyri og kynnast þar velunnur-
um hrossa og hestamennsku á Vest-
fjörðum sem vissulega á sér land-
fræðilega sérstöðu.
v/ Possvogski^kJMgai'ð
Sími. 554 0500
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Áralðng reynsla.
Sverrir Olsen,
útfararstjóri
Sverrir Einarsson,
útfararstjöri
Útfararstofa Islands
SuðurhUð 35 ? Sími 581 3300
EEB232233!  !7iwTni»
Persónuleg kynni á milli þeirra
hjónanna Sigríðar og Tómasar og
mín og konu minnar urðu því nánari
sem árunum fjölgaði. Mörg sumur
hafa þau hjónin átt leið um Blöndu-
ós og þá verið gestir okkar. Þau
báru alltaf með sér góðvild, söng og
gleði.
Er Tómas Jónsson kenndi sjúk-
dóms þess er nú hefur bundið enda
á ævi hans var vitað að þáttaskil
yrðu fyrr en síðar. Hann vissi sjálf-
ur að hverju fór og tók því með
æðruleysi og karlmennsku. Gott er
að hin þunga raun sjúkdómsins er
að baki. Framundan er tími saknað-
ar og minninga um sérstæðan per-
sónuleika sem gaf samfélaginu, og
þó fyrst og fremst þeim sem þekktu
hann best, svo mikið. Þessir eigin-
leikar Tómasar Jónssonar tengdu
saman landsfjórðunga með beinum
og óbeinum hætti.
Samhugur okkar hjóna skal að
lokum tjáður eiginkonu hins látna
vinar, börnum þeirra, barnabórnum
og öðrum nákomnum.
Grímur Gíslason.
Heiðursmaðurinn Tómas Jónsson
hefur fengið hvíldina. Ég hitti hann
fyrst í júní árið 1983 þegar ég var
undirleikari Karlakórs ísafjarðar
og við héldum tónleika á Þingeyri.
Samkomuhúsið var fullt og fín
stemmning. Þegar síðasta aukalagið
hafði verið sungið og tónleikarnir á
enda, að við héldum, þá stóð skyndi-
lega upp snaggaralegur maður og í
lok skemmtilegrar ræðu tilkynnti
hann að nú ætluðu karlarnir í Kar-
lakór Þingeyrar að leyfa fólkinu að
heyra að þeir gætu líka sungið. „Já,
já, nú skulum við syngja!" Karlarnir
drifu sig uppá svið og þessi fyndni
maður fann tóninn á melodíku. Svo
stjórnaði hann þessum líka fína
karlakór af feiknarkrafti við mikinn
fögnuð viðstaddra. Þetta var enginn
annar en Tómas Jónsson. Eftir
þessa eftirminnilegu tónleika var
okkur boðið til stórveislu þar sem
við vorum í góðu yfirlæti langt fram
yfir miðnætti. Þetta voru stórkost-
íegar móttökur og seinna átti ég
eftir að sannreyna að Dýrfirðingar
eru ákaflega gestrisnir og sannir
höfðingjar heim að sækja.
Ég kynntist svo Tómasi og Sig-
ríði konu hans vel þegar ég fiutti til
Þingeyrar rúmum þremur árum
síðar. Þau voru bæði í kirkjukórn-
um, sem ég var að myndast við að
stjórna, og við Tómas vorum sam-
kennarar við Tónlistarskólann og
Grunnskólann. Tómas kíkti oft til
mín þegar ég var að kenna og bauð
mér heim í mat. Hjá Siggu og
Tomma smakkaði ég í fyrsta skipti
signa grásleppu, mikið lostæti, og
einhverju sinni bauð Tommi mér að
smakka á soðnum lúðuhaus. Þegar
ég afþakkaði það vandræðalega þá
skellihló hann og sagði mér að börn-
in hans gætu ómögulega skilið
hrifningu hans á þessu óæti. Um
helgar fengum við okkur stundum
„sexara", en það var gamall heldri
manna siður á Þingeyri að fá sér
göróttan drykk klukkan sex. Þannig
hófust mörg skemmtileg kvöld sem
liðu hratt við glasaglaum og söng. Á
þessum kvöldum var Tómas hrókur
alls fagnaðar.
Tómas var ein aðaldriffjöðrin í
tónlistarlífi Dýrfirðinga. Hann var
lengi skólastjóri Grunnskólans og
þar kenndi hann börnunum að
syngja við raust. Við Grunnskólann
kenndi hann einnig á blokkflautu og
síðar við Tónlistarskólann á Þing-
eyri. Hann stjórnaði kirkjukórnum í
áratugi og Karlakór Þingeyrar í
nokkur ár. Það er ðhætt að segja að
tónlistin hafi verið hans líf og yndi.
Tómas setti sterkan svip á mann-
lífið á Þingeyri. Hann stóð iðulega
upp á mannamótum og hélt smá
tölu. Hann kom svo vel fyrir sig orði
að fólk veltist um af hlátri. Hann
hafði einstaklega næmt auga fyrir
því spaugilega úr daglega lífinu.
Það lá því létt fyrir honum að setja
saman skondna pistla, þar sem
hann gerði góðlátlegt grín að sjálf-
um sér og meðborgurum sínum.
Tómas fæddist í Dýrafirðinum,
einum fegursta firði landsins. Þar
bjó hann í gæfuríku hjónabandi með
henni Siggu sinni og eignaðist börn
og barnabörn. Hann naut þess að
spila bridds, syngja, segja sögur og
ríða út með vinum sínum. Þetta
kalla ég að lifa lífinu. Tómas krydd-
aði tilveru þeirra sem honum kynnt-
ust og ég gleðst yfir því að hafa
kynnst þessum hlýlega og hæfileik-
aríka lífskúnstner. Eg kveð minn
kæra vin og minnist hans með virð-
ingu og þakklæti fyrir allar sam-
verustundirnar.
Við Oskar sendum fjölskyldu
Tómasar okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Guðbjörg Leifsddttir.
Það var í byrjun árs 1993 að
Tómas Jónsson frá Þingeyri hafði
samband við okkur hjónin og bauð
okkur störf við Tónlistarskólann á
Þingeyri, ásamt organistastarfi.
Satt best að segja leist okkur lítið
sem ekkert á það í fyrstu að fara
vestur á firði í þessum erindagjörð-
um. En maðurinn var sannfærandi
og við ákváðum að slá til. Aldrei
höfum séð eftir þeirri ákvörðun, því
þessi dvöl okkar á Þingeyri var í
alla staði ákafiega ánægjuleg og
minnumst við þessara ára með
söknuði.
Á Þingeyri kynntumst við mörgu
góðu fólki, þar á meðal þeim heið-
urshjónum Tomma og Siggu. Þau
tóku okkur einstaklega vel, rétt eins
og við værum þeirra eigin börn, og
þeirra hlyja heimili stóð okkur ætíð
opið. Alltaf voru þau tilbúin að ræða
málin og miðla af reynslu sinni og
reyndist það okkur dýrmætur og
ómetanlegur stuðningur.
Tómas kom víða við og var mikill
máttarstólpi í menningarmálum á
Þingeyri. Hans framlag til tónlistar-
og söngkennslu á Þingeyri verður
seint fullþakkað. Tónlistarskólinn á
Þingeyri á Tómasi margt að þakka.
Hann sat í skólanefnd í mörg ár, var
tónlistarkennari og um tíma skóla-
stjóri skólans. Auk þess stjórnaði
hann kirkjukórnum og karlakórinn
var hans fimmta barn.
Við áttum því láni að fagna að fá
Tómas sem nemanda við Tónlistar-
skólann, þá tæplega sjötugan að
aldri. Það var alltaf tilhlökkunarefni
að fá Tómas í tíma þvi maðurinn var
svo sérlega skemmtiiegur og mikill
húmoristi. Ekki vafðist heldur fyrir
honum hlutverk elgsins í uppsetn-
ingu Tónlistarskólans á Dýrunum í
Hálsaskógi. Þar var kynslóðabilið
brúað eins og svo oft áður á Þing-
eyri, því leikendur voru á bilinu
6-70 ára gamlir.
Tómas var mjög sterkur persónu-
leiki og erfitt er að lýsa hans góðu
kostum í lítilli minningargrein. Það
sem okkur finnst einna eftirminni-
legast í fari Tomma var hans al-
kunna gamansemi, létta lund og frá-
sagnargleði. Hann var geysilega
mikill sögumaður og gat fengið
stóran áheyrendahóp til þess að
engjast sundur og saman af hlátri
og mæna á hann segja sögur með
þvflíkum tilþrifum að lengi verða í
minnum höfð. Hann var snillingur í
því að koma auga á hið spaugilega í
hversdagsleikanum.
Við kveðjum Tómas vin okkar
með söknuð í huga og full þakklætis
fyrir það sem hann gaf okkur.
Elsku Sigga, börn, tengdabörn og
barnabörn, við sendum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur. Blessuð sé
mínning Tómasar Jónssonar.
Guðmundur Vilhjálmsgon,
Helga Aðalheiður Jónsdóf 1 ir.
msm
Handrit afmælia- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er móttaka
svokallaðra ASCII-skráa, öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin Word og Wordper-
fect eru einnig auðveld í úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í bréfsíma 569 1115, eða á
netfang þess (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið greinina inni í bréfinu, ekki sem
viðhengi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli að lengd
greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnofn sfn en ekki stuttnefni undir greinunum.
LARA
BJÖRGVINSDÓTTIR
+ Lára Björgvins-
dóttir fæddist í
Reykjavík 19. maí
1960. Hún lést á
Landspítalanum 8.
ágúst síðastliðinn
og fór útför hennar
fram frá Fossvogs-
kirkju 20. ágúst.
Elsku Lára, þökkum
þér samfylgdina sem
var svo allt of stutt. Við
biðjum góðan Guð að
vernda fjólskyldu þína
og kveðjum þig með
þessum orðum:
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin strið.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
GekkstþúmeðGuði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðar hnoss þú hljóta skalt
(V.Briem.)
Hlíf, Margrét, Dagbjört,
Guðný, Þórður, Guðleif
og Anna, Greiðslumiðstöð
Islandsbanka.
Við andlátsfregn þína,
allt stöðvast í tímans ranni.
Ogsorginmiggrípur,
en segja ég vil með sanni,
að ósk mín um bata þinn,
tjáð var í bænunum mínum,
en Guð vildi fá þig,
og hafa með englunum sínum.
Við getum ei breytt því
sem frelsarinn hefur að segja.
Um hver fær að lifa,
og hver á svo næstur að deyja.
Þau örlög sem við höfum hlotið,
það verður að skilja.
Svo auðmjúk og hljóð,
við lútum að frelsarans vilja.
Þó sorgin sé sár,
og erfitt er við hana að una.
Við verðum að stólja,
og alltaf við verðum að muna,
að Guð hann er góður,
og veit hvað er best fyrir sína.
Því treysti ég nú,
að hann geymi vel sálina þína.
Þótt farin þú sért,
qg horfm ert burt þessum heimi.
Eg minningu þína,
þá ávallt í hjarta mér geymi.
Ástvini þína, ég bið síðan
Guð minn að styðja,
ogþerraburttárin,
ég ætíð skal fyrir þeim biðja.
(Bryndís Jónsdóttir.)
Með þessum orðum viljum við
kveðja vinkonu okkar Láru Björg-
vins eins og hún var alltaf nefnd í
okkar hóp. Við viljum biðja góðan
Guð að styrkja og styðja eiginmann
hennar, börn og aðra ástvini í þess-
ari miklu sorg. Blessuð sé minning
hennar.
Sdlveig, Bryndís, Indjana,
Kristih, Guðrún og Lára Ólafs.
Elsku Lára, um leið og ég kveð
þig þakka ég þér fyrir þær stundir
sem við áttum saman. Eg kynntist
þér árið 1988 á sameiginlegum
vinnustað okkar. Tíu ára kynni eru
ekki mikið en á þeim tíma kynntist
ég góðri konu. Af mörgum góðum
stundum sem við áttum saman
minnist ég sérstaklega utanlands-
ferðar og sumarbústaðarferðar sem
við fórum saman fyrir fáeinum ár-
um.
Lífið virtist leika við þig. Þú áttir
yndisleg börn og góðan
mann. Guð blessi þig,
elsku Lára.
Elsku Jón, Guðný,
Björgvin, Páll Arnar,
foreldrar, systkini og
aðstandendur, megi
guð styrkja ykkur í
þeirri miklu sorg sem
orðið hefur í ykkar lífi.
Innilegar samúðar-
kveðjur.
Þín vinkona,
Elma Eide
Pétursdóttir.
Það dró mjög snöggt fyrir sólu
hjá okkur mánudagsmorguninn 9.
águst þegar okkur barst sú sorgar-
fregn að samstarfskona okkar, hún
Lára, hefði kvatt þennan heim deg-
inum áður, langt um aldur fram, að-
eins 39 ára gömul.
Þetta var okkur mikið áfall þó að
vitað hafi verið að hverju stefndi. Sú
spurning kemur upp í hugann hvers
vegna lífið sé oft svona óréttlátt.
Elsku Lára mín, margar minning-
ar fljúga í gegnum huga okkar á
slíkri sorgar- og kveðjustund. Meðal
þeirra er minningin um þann góða
dag í nóvember 1987 þegar þú hófst
störf í Þarabakkanum, semþá var
Verslunarbankinn og síðar íslands-
banki. Það var farsælt fyrir bankann
að fá þig til starfa. Eftir að þú fluttir
þig svo um set fyrir u.þ.b. einu ári
og fórst til starfa í Lækjargötunni,
fannst okkur frábært að eiga þig að
sem okkar góða tengilið þar, því þú
varst svo vandvirk og samviskusöm.
Við sem urðum þeirrar gæfu að-
njótandi að starfa með þér hjá bank-
anum á þessum 12 árum viljum færa
þér okkar bestu þakkir fyrir þær
frábæru samverustundir, sem við
höfum átt saman bæði í leik og í
starfi. Alltaf geislaði frá þér góð-
mennska og gleði og stutt var í
glensið, enda oft mikið hlegið þegar
tækifæri gáfust.
Við biðjum algóðan Guð að leiða
þig og blessa um alla eilífð.
Fjölskyldu Láru og öllum að-
standendum hennar sendum við
okkar innilegustu samúðarkveðjur
og biðjum Guð að veita þeim styrk í
þeirra miklu sorg, sérstaklega Jóni,
Guðnýju, Björgvini og litla Páli Arn-
ari, því þeirra er missirinn mestur.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þásætteraðvitaafþví
þú laus ert úr veikinda viðjum
því veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Kveðja frá samstarfs-
félögum í útibúi Islands-
banka, Þarabakka.
Elsku Lára frænka mín. Nú ert
þú búin að fá lausnina frá þínum
veikindum, horfin yfir móðuna miklu
og komin þangað sem engin veikindi
eru til og ég er viss um að hún Lára
amma okkar hefur nú tekið vel á
móti þér. Það hrannast upp minn-
ingarnar frá því við vorum litlar
stúlkur sem munu lifa í hjarta mínu
alla tíð.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Farþúífriði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt
GekkstþúmeðGuði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skali
(V. Briem.)
Ég vil biðja góðan Guð að vera
með fjölskyldu þinni og styrkja í
þessari miklu sorg.
Blessuð sé minning þín.
Þín frænka
Guðrún Sigurðarddttir.
I
I
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72