IJM LKKN \SKIPUN ,\ ISI.AMII. í)!) i í sjiítalahúsinu, því óþægilegt þykir ab hafa óba menn inn- nnuiu abia sjúklínga. þab er flestum kuimugt, hvi'Iík vandræbi úr því verba þegar æbi keniur á menn, og dænii eru til, ab heil sveit hefir komi/.t í nppaám ogorbib rábalaus útafeinuni vitskertum iii.inni, því varla liefir uokkurr mabur fengizt til ab vaka yíir enuni veika þegar framnii' sótti; er þá títt ab grípa til þcss sem verst gegnir, og þab er ab ,,slá utanum" sjúklíngínn eba vefja hann í vobum, og verbur þab margopt hans hani. Yitskerlir nienn eru aumk- unarverbari ílestum tfbruni sjúklíiigiiin, og er því en nicsta kærleiks-skylda ab hjál[ia þeini sem fyrst verbur, enda er þab og bráb natibsyti, því hægast er ab lækna allar siimisvcikjur i' hyrjun þeina, meban þær eru ek!á orbnar nijög magnabar, og verbur því ekki vib komið svo í lagi fari neina á góbuin spítala. S|títalinn í Reykja- vík mætti verba til mikils gagns fyiir slika sjúkli'uga úr hinum næstu sveitum og lengra ab, þvi' hægt niundi ab koma óí)uni sjúklíngiini þar fyrir meb lángtiim niinna kostnabi cnn fyrir þeim verbur ab hal'a í heima-húsuni, þcgar fjölda fólks þarf til aö vaka yíir þeim bæbi nótt og <lag, cf [ii'ir eiga ekki ab fara sjálfum ser eba tfbiuvn ab voba. Nú vík cg þá tíl hins fjórba atribis í uj)[)áslúngu niinni, um fjtflgun lækna á Islandi; gat cg þess fyrr, að eg vildi láta sctja i fjórbúiigslækiia og einn lækni í hverja sýslu alls; cr þctta ekki um of ef landiS ætti að verba nokkurnvcginn hirgt ab læknum. Fjo'rbúugslækn- arnir ætti ab hafa uinsjdn uiu allt þab sem læknaskipun- inni vibvíkur í uindæmuin þeirra; þeir ætti ab vera skyldir ab abstoba sýslulæknana í tfllu, seiu cnibætti þeirra vib keinur, t. a. ni. í skurblækníngum, kiiahólu-*
Beinir tenglar