AJ.1T UM IUTGJÖIUUR. lííl frjálsum vilja skapab heiminn, heldurgetib hannafsér eptir eilifum o^r óumflvjaiilegunilugiim*) Kristindómurinnkenn- ir ab gub sé allsfabar nálægur, og eiltfur audi, og játar þess- vegna algybistrúnni í því: ab hann se hib skapanda og lifanda afl t' alheimi, en því neitar kristin trú aptura- mdt, ab heimurinn biudi gub og inniloki, og tekur skírt fram ab gub se ekki ab eins í heiminum, heldur yfir honum,'ab hann sé ekki einúngis It'f og magn, er streymi ósjálfráít um alheim, heldur frjálsrábur andi, er hafi sjálfan sig og alla skapaba hluti í valdi sínu. Af ágreiníngi þessum um gubs veru leibir nvjan ágreiníng um þab, hvernig skilja eigi ódaubleikann. Samkvæmt algybistrúnni birtist gub ebur alheimslítib dýrblegast í manninum, því þar lýVir þab sér seni speki og skyn- seniij í manninum verbur gub fyrst var vib mátt sinn og hátign; mennirnlr eru þessvegua æbsta verkfæri gubs. En fyrir þá sök, afc þeir eru ekki annab enn bústabur gubs og verkfæri, brúkar alheimsandinn þá einúngis um stundarsakir, snarar þeimburt eptir nokkurn tíma,ogtekur sér önnur ný; þetta gengur um alla eilífb: aldrabir deyja þegar þeir eru orbnir útslitnir, en abrir í'æbast í þeirra stab. Odaubleikurinn verbur þá í þvi fólginn, ab mann- kyn iniiii uni alla eilífb vibhaldast; hverr einstakur mabur apturámót sofnar eilífum svefui á daubadegi sínum, og vaknar aldrei aptur til lífs ebur mebvitundar, hverfur li'f hvers manns iíti hib óendanlega alheimslíf, einsog sjáfar-aldan útí hib dmælanlega sjáfardjúp, þvi' gub hiroir ekki um ab nokkurr einstakur tnabur lili eilíflega, heldur *) þannig kallar Sjiiuuzn hrimsiiekmgur gud" naturam nnturantem \>. ei': fæíaiidi uattu'rii, eu heiininn kallar hanii naturam nalii- ratam J>. e. fœilria náltr'ru. Segir hann sro: Deas est caussa omnium immanena, non nero transiens, þ. t. Gui" er allia hlula uj)[>haf, íliiíanili þeim eu ekki írasUliun,
Beinir tenglar