Undirbúningsblað undir þjóðfundinn að sumri 1851

						fljótt af hendi, sem þeim er auðið, og senda

aðalnefndinni álit sitt,

Hvað blaðið verður stórt, er nú sem stenfl-

ur eigi auðið að segja; fiví afl það er undir

því komifi, hvort nefndir verða kosnar i öll-

nm kjördæmum, og þó afi nefndir verði alstað-

arkosnar, sem nefndin vnnar, þ;i getur ))ó svo

farifi, að álit þeirra allra berist eigi nefnd-

inni; og þvi næst getnr nefndin eigi lieldnr

getið sjer neins til um þafi, hversu langorð-

ar nefndirnar muni verða. Nefndin gefur

þvi eigi kveðið á, bversu dýrt blaðið muni

verða allt saman. En nefndiiini þykir mjög

svo áríðandi, að sem flestir fái greinilegaliug-

mynd um stjórnarmálefuið, og jafuframt litur

hún svo á, sem þetta blað geti bvað bezi stutt

að því. Hún vill því, að blaðið verði svo ócKrt,

sem mest má verða, svo að sem flestum gefist

kostur á, að eignast það; og með þvi þeir

þrettán þjóðfundarm.enn, er tókn að sjer á-

byrgðina á kostnaði þeim, er þyrfti til þess,

að blaðið kæmist út, eigi hafa kveðið neitt

fast á imi verðið, þá hefur neliidin á kveðið,

fyrir bönd úfgefaiidanna og eptirumtali þeirra,

að hver örk skuli kosta fjóra skildinga ; en

hver sá, sem skrifar sig sem kaupauda að

þessu blaði, skuldbiridiir sig með því til að

kaupa öll. Að síðustu verður nefndin að skora

á alla þjóðfulltrúana, að syna framtakssemi í

því, að koma blaðinu út á meðal almeiinings,

og jafnfraint, að senda borguiiina með póst-

uni í Víitur fyrir það, sem þá verður koniið

út, svo að prentsniiðjiinni verði sein fyrst

bors;að nokkuð af kostnaðinum.

Á v a r p

til þjóðfundar - manna.

Traust það, er vjer höfum til yðar um

það, að þjer álítið það sjer í lagi köllun allra

vor, seni annaðbvort konungur eða þjóð vor

hefur kosið til þess, að vera á þjóðfundinum

að sumri, að vjer gjöruni allt sem í voiu

valdi stendur, til að búa oss sem bezt undir

starfa þennan, svo aö vjer gætuni leyst bann

af hendi oss sjálfum til góðrar samvizku, en

ættjörðu vorri til beilla í br;íðog lengd, þetta

traust, segjum vjer, gjörir oss það einkar

gleðilegt, að fundursá, erhaldinn var á 3>'nc?-

Yöllura   10. dag þ. m. hefur getið   oss tilefui

til, að .ávarpa þá af yður, heiðrnðn samverka-

menn, sem þar voruð eigi viðstaddir.

5jer sjáið af fundargjiirðiiniiin hjer að

fraiiian, að ályktað var, að fela f'ulltrúunum í

liverju kjöi'dæmi það á hendiir, að stofna i

kjördæmi sínu 3 eða" 5 maiina nefnd, til að

bugsa og ræða sem bezt aðalatriði málefnis

þess, sem verða á aflalverkefni þjóðfundarins

að snmri; var svo r;ið fyrir gjört, að nefndir

þessar mundu seinja skriíleg álit sin, og senda

þau síðan aðalnefud þeirri í Heykjavík, sern

fundurinu kaus sjálfur. Jiessari aðalnefnd var

það ætlað, að gjöra við þessi nefndarálit at-

bugasemdir sínar bæði ineð og mót, og senda

það síðan allt. sainan fulltnianefnd sjerhvers

kjördæniis. Fuiidiirinn æflaði, að allir hlut-

aðeigendur mundu greiða svo vel fyrir starfa

þessum, að ílestar eða allar kjördæinanefnd-

irnar fengju tima og tækifæri til, að láta að-

alnefudinni i 1 jósi, að hvei'ju leyti að sjerhver

þeirra g;eti fallizt. á atbugaseindir aðalnefnd-

arinnar sjálfrar og mi.smiinandi álit biniia auu-

ara kjördæmaneíhda. Að þvi búnu ætlaðist

fundiiririn til, að aðalnefiidin tæki öll þau að-

alatriði iief'ndar.álitaiiiia, sem heuni virtust

skynsamlegust og á bezluni röksenuliim byggð,

og gjörði úr þeim eitt aðalálit, og færði fýrír

því svo góðar ástæður, sein henni væri unnt;

þefta álit skyldi luin aptur bera fyrir $iug-

vallafundinn að suinri, og það verða þá aðal-

uinhugsunar og uinræðuefni fundarins, svo

hann gæti því betur sainið seni vandaðast á-

lit og á sem beztuni riikum byggt, og sent

það aptur þjóðí'iindinum til leiðlieiningar. En

til þess, að við balda svona lifandi sambandi

í hugsuuum niauna og umræðum um þetta

vandamikla verkefni þjiiðfundarins, voru e.igi

nema tveir vegii' tií, annar s;í, að láta jirenta

allt þetta í tímaritum þeiin, sem nú eru uppi,

Lanztíðinduiuim og Jjjóðólfi, eða þ;í að öðrum

kosti, að stof'na eingöngii í þessu skyni biáða-

byrgðarblað þangað til þjóðfundiirinu byrjar

að sumri. Jafnvel þó að hlaðanienuii'nir, sem

báðir voru við staddir á J>ingv(illuin, byðust

til, að taka þetta í blöð sin, að því leyti sem

rúmið leyfði, þá sáu nieiin þegar jiann ann-

marka á tilboði þessu, að sökuin þess, að

blöðin eru að nokkru leyti bundin við ákveðna

stærð og tima, þá mundii |>au ekki komast

hjá,   að   hluta   í sundur lar.gar   ritgjörðir   og