Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Įrbók Hins ķslenzka fornleifafélags

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Įrbók Hins ķslenzka fornleifafélags

						34

hefir eins og nærri má geta á svo gullauðgum timum verið úr

gulli; en höf. lifði á fátækari tíð, og hjá hans samtíðarmönnum

heflr verið meira af silfri og hefir það verið dýrasti málmurinn,

sem hann þekti að raun; þetta befir hann heimfært upp á eldri

tima. Silfurhringar eru yflrleitt undrasjaldan nefndir í fornritum.

Orðið »mikill« er líklegast ekkert nema breyting úr mótlauss,

sem höf. heflr ekki skilið (eða mislesið?). Svo stendur í sögunni,

að eiðar skyldu unnir að hringnum »um kenslumál öll«. Þetta

er viðbót, og líklega eign höf. sjálfs. Orðið »kennsluraál« er ef-

laust rangt fyrir kennsla-mál (sjá orðabók Guðbr. Vigf.); en af-

bökunin er líklegast skrifurum að kenna. Oiðið kemur annars,

að því er sýnist, að eins fyrir á einum stað í Landslögum Magn-

usar lagabætis IV, 26 og merkir »mál út af sakargiftum« (kensl-

um); sami staður stendur og í Járnsíðu (Hákonarbók) 49. grein.

Þetta orð flnst hvergi í Þjóðveldislögum Islendinga (Grágás) og

er vafalaust komið inn í ísland íir norskum lögum (Járnsíðu) á

siðasta hluta 13. aldar. Þar af leiðir með órækri vissu, að orðin

»um kenslumál öll« í Kjaln. er tóm »uppáflnding« höf. sjálfs og

ekkert annað.

VIII  (hlauts lýsingin m. m.1) er tekin mest eftir Eyrbyggju

(smbr.: Eyrb. á stallanum skyldi ok standa orðrétt i Kjaln.: á

þeim stalli skyldi ok standa); afbrigði þau sem eru, eru marklaus;

(bolli) af Jcopar mikill er aftur ein af viðbótum höf.; kopar er

ungt orð fyrir eldra eir. Fyrir goðunum (í: er goðunum var fórnat)

setur höf. Þór (aðal goðið), sem hann var búinn að nefna »mest

tignaðan«. Hlautinu skyldi dreifa yfr menn (ok fé er viðbót höf.)

er tekið eftir Heimskr. (Hák. góð. k. 14): ok svá stökkva á menn-

ina. Hið einasta, sem hér er um fram í Kjaln. og ekki stendur

í Eyrb. eða Heimskr., er viðbótin: eða mönnum, er bendir til, að

ekki að eins hafi verið fórnað fénaði, heldur og mönnum. Þetta

hefir höf. aftur lánað eða fengið úr sömu sögu, Eyrbyggju, 10.

kap. endanum. (»1 þeim hring stendr Þórs steinn, er þeir menn

váru brotnir um, er til blóta váru haf'ðir«), eða ef til vill úr

Landnámu, 98. bls.; þar stendur það sama.

IX  (mannfagnaðar-greinin) getur verið samtvinnuð lýsing

Hkr. (Hák. góð. III. [en sJátr skyldi sjóða til mannfagnaðar]

og Eyrb. [ok hafa inni blótveizlur]; það sama sem í Kjaln.

finst hér um bil orðrétt í »Viðbæti Melabókar« (Landn. 334 bls.),

I) Sigurður Vigf. befir tekið  fram að blóð þat alt sé of riklega   til orða

tekið og er þa» rétt; Árbók 1880—1, 82. bls.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48