Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						44

Á þrem stöðum eru ofurlitlir krossar höggnir í bergið. Þeir eru yngri,

það sést á því, að í þeim er sárið ekki upplitað: það er dekkra en

hellirinn er innan. — Satt er það líka, að í hellinum sést á einum

stað votta fyrir ókennilegu letri. En auðséð er hvernig á því er

háttur. Þar heflr einhver ætlað að grafa fangamark. En verkfærið,

sem hann hafði, — á að gizka vasahnífurinn hans, — hefir ekki

verið nógu hart til að vinna á hellisberginu. Því eru stafirnir

svo óglöggir, að þeir þekkjast ekki.

Þó hellirinn sé þannig á sig kominn, þá þykir mér þó betra að

hafa skoðað hann, því að:   »betra er að vita rétt en hyggja rangt«.

Meðfram hafði eg líka annað erindi inn á Þórsmök í þetta sinn.

Mér var sagt að Jón gamli söðli vissi af bæjarrttst þar, á öðrum stað

en eg hafði komið. Og þá er til hans kom, kannaðist hann við það

og vísaði nákvæmlega á, hvar rústin væri, nfl. við Markarfljót við

Þröngarminnið að neðanverðu. Þar heita Hamraskógar. Eigi sagð-

ist hann raunar hafa komið að rústinni sjálfur, en hafa nákvæma

sögn annara fyrir sér. Veiktrúa var eg á þetta, enda hafði eg séð

þenna stað tilsýndar áður og sýnst þar vera þvernýpt berg ofan að

vatni. Samt fór eg þangað til þess að taka af allan efa. Og mér

hafði sýnst rétt: Fljótið liggur þar fast undir berginu, og eru þar

engar líkur til bæjarstæðis neinstaðar í nánd. Þó undírlendi hafl

óefað verið vestanfram með Þórsmörk í fornöld, þá heflr það naum-

ast náð svo langt inneftir, að á þessum stað hafl bær staðið á því.

Þar innfrá er Fljóts-farvegurinn takmarkaður af hömrum báðum

megin og eigi svo breiður, að líkur geti heitið til að undir-

lendið hafi náð þangað. Lítur helzt út fyrir, að það hafi

ekki náð öllu lengra enn skamt innfyrir Húsadalsmynnið. En

þaðan mun það hafa náð suður að Jöldusteini og verið sem fram-

hald af Langanesi inneftir.

Þessi  ferð   mín  gefur  þvi  ekki tilefni til neinna breytinga  á

því, sem eg hafði áður skrifað um Mörkina.

XV.   Athugasemd um Holtsvað.

Svo segir í Orms þætti Stórólfssonar, 3 kap.: »Dúfþakr er maðr

nefndr, hann bjó á þeim bæ, er heitir í Holti, og er síðan kallat í

Dúfþak8holti«. Þenna stað vill Skúli bóndi Guðmundsson á Keldum

skilja svo, að því er hann hefir sagt mér, að bærinn hafi ekki verið

kendur við Dttfþak fyr enn löngu síðar, — svo löngu, að á þeim

tíma sem Njála var rituð hafi hann vanalega aðeins verið  kallaður