Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						45

Holt. Þá hyggur hann að vaðið á Þverá hjá Dúfþaksholti, sem nú

er kallað SíMsvað, hafi verið kent við bæinn og kallað Holtsvað,

og að það sé »Holtsvað« það, er Njála nefnir. Þá verði óþarfi að

aðgreina »Holtsvað« og »Holtavað«. Hjá þessu vaði hafi Flosi vel

getað beðið Sigfússona og sent Ingjaldi á Keldum orð að finna sig

þar. Þaðan mundi Ingjaldur svo heim ríða fyrst og síðan til þings.

Og þar mundi hinn hentugasti samkomustaður til að skifta liði, þá

er brennumanna skyldi leita.

Hið eina, sem mælir á móti þessu er það, að það er ærið ólík-

legt og ólíkt venjunni, að bærinn hafi ekki verið kendur við Dúf-

þak fyr en mörgum öldum eftir hans dag, þó hann væri svo gott

sem landnámsmaður þar. Landnáma nefnir líka »Dúfþaksholt«.

Samt gæti nú verið, að enda þó bærinn hafi strax fengið sitt fulla

nafn, þá hafi vaðið verið kent við hann með þeim hætti, að stytta

nafnið: nefna Holtsvað í staðinn fyrir Búfþaksholtsvað, það er að segja,

ef vaðið hefir nokkurntíma verið kent við bæinn. Það er eins með

þetta, eins og hverja aðra getgátu, sem aldrei er unt að fá vissu um.

Maður getur í hæsta lagi sagt:    Það er mögulegt.

Þessi möguleiki: að Sikisvað sé sama sem Holtsvað, útilokar

ekki þann möguleik, að Eyjarvaðið á Þjórsá hafi fyrst fram eftir

öldum verið kallað Holtavað, og einn af Njálu afriturum, sem þekti

það, hafi vilst á því.

Eg minnist ekki að hafa fullyrt neitt í þessu máli áður, og gjöri

það ekki enn Og eg álit tilgátu Skúla þess verða, að komast í

Árbók Fornl.íél. En ekki sé eg ástæðu til að falla frá því, sem eg

hefi áður ritað um þetta efni.

Hver kunnugur maður getur aðhylst þá skoðun, sem honum

þykir líklegust.

<*        Niðurlagsorð rannsókna minna.

Það er ósk raín, að Árbók Fornleifafélagsins beri það með sér,

að um leið og eg hætti nú rannsóknarferðum fyrir félagið votta eg

því, sérílagi stjórn þess og formanni þess, mínar beztu þakkir fyrir

framkomu sína gagnvart mér.

Og jafnframt bið eg félagið og þjóð mina yfir höfuð velvirðing-

ar á aðgjörðum mínum í því efni. Mér er það ljóst að verk mín standa

til bóta.    Það gjöra öll mannaverk, og eftír atvikum ekki sízt mín.

Eg hefi nú »farið það, sem eg hefi komist um landið. Eg treysti

mér ekki að fara víðar, þótt félagið héldi rannsóknarferðum áfram,

sem það mun ekki gjöra.