Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						53

sonar. Lítið mun Þorvarðar getið nema í ættartölum, og. ekki er þess

getið, hvenær hann hafi andast; að líkindum skömmu eftir aldamótin

— hafi hann lifað þau.

Legsteinar þessir munu því vera frá byrjun 17. aldar og eru

fáir íslenzkir legsteinar með latínuletri eldri hér á landi svo kunn-

ugt sé.

Nr. 3.   Arnór Jónsson (?).

Steinn þessi er úr grágrýti eins og hinir. Hann er nú ekki

lengur heill og vantar af báðum endum. Lengd hans er nú 87 sm.,

br. 35 og þykt 8 sm. Steinninn er sléttur að ofan. Letrið er mjög

stórt latinuletur, upphafsstafir, upphækkað; stafhæð 8 sm. Upp-

hleypt strik er og utanmeð. Orðin eru greind sundur með tveim

stuttum strikum ( I ), en sumstaðar þar sem fer saman endir orðs

og línu er þessum aðgreiningarmerkjum slept: á eftir 3., 4. og 5. 1.,

9. og 10. 1. Stafirnir eru allir með venjulegri gerð, en sumir eru

orðnir mjög óskýrir, helzt fyrsti stafur í 2. og 3. 1., næstsíðasti í 4.

1., 2 hinir fremstu í 5. 1., föðurnafninu, svo að ekki er það alveg

víst hvað verið hafi. — Næstsíðasti stafur í 4. 1. virðist hafa verið

mjög lítill.

GUDHR

viDDE \

MANN

ARN°R

ií >ns : s : i

gude : s

INA I HIE

r : vist ;

ENDADE

25 : ap ; a

64 ; a : s ; a

Grafskrift þessi hefir sennilega byrjað eins og venjulegt var:

Bjer (under) hvíler sá, og hefir það verið í 3 eða 4 1 að líkindum.

Fremst í 2. 1. hefir vafalaust staðið Æ og fremst í 3. 1. M, en fremst

í 5. 1. virðist helzt hafa staðið 10. Nafn mannsins í 4. 1. virðist

áreiðanlega vera ARNOR. Síðara s-ið í 5. 1. er auðvitað skamm-

stöfun fyrir SON; AP í 10. 1. fyrir APRILIS; A ', S ! A í 11. 1. fyrir

ARE i SINS ; ALLDURS (o: áre síns alldurs). Samsetta orðið ,hjervistl

er í 7. og 8. 1. slítið   sundur  með   aðgreiningarmerkjunum   eins   og