Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						45

fúin. Hryggjarliði og smábein, rif o. fl. vantaði flest. Sum beinin voru

brotin eða höfðu ekki verið heil, er þau höfðu verið látin þarna nið-

ur. Þau virðast vera flest úr 2 fullorðnum karlmönnum, öðrum um

sjötugt, hinum um fimmtugt, og 1 litlu barni. Þau beinin, sem virðast

vera úr yngra manninum, eru raunar líklega úr tveim mönnum, því

að lærleggirnir eru dálítið misjafnir að lengd, og sköflungarnir sömu-

leiðis; eru lærleggirnir 46, 47 og 48 cm. að lengd; virðast þessir

menn því hafa verið um 168—173 cm. háir.

Gryfjan, sem þessi bein hafa verið látin í, virtist, eptir moldinni

að dæma, hafa verið um 1 m. á hvorn veg. — Er gröfin var hreins-

uð vandlega að innan, kom þetta bezt í ljós, og sömuleiðis lagskipt-

ingin í hólnum umhverfis. Beinin höfðu flest verið látin nær þvi nið-

ur-við óhreyfða, harða og fasta jörð og all-slétta klöpp. Á klöppinni

og því jarðlagi var umhverfis um 10 cm. þykkt moldarlag, all-hreint,

sennilega forn gróðurmold, en þar næst var gólfskán, mjög blönduð

kolamylsnu og dökkleit, og ofan-á henni var svipað lag með kola-

ögnum í og mjög blandað; þetta lag og gólfskánin var um 25 cm.

að þykkt. Þá tók við lag, álíka þykkt, af rofamold, og efst var um

30 cm. þykkt lag af venjulegri gróðurmold, en rúmir 90 cm. voru

frá yfirborði og niður á klöpp og fasta aurmold. — Virðist hér hafa

verið kofi í öndverðu, þar sem eldur hafi verið kynntur, en löngu

síðar myndaður hóll úr rústinni, og enn síðar grafin gryfja í hólinn,

og beinin látin í hana. — í gröfinni fundust 2 hvít leirílátabrot, ann-

að með skrautverki á. Þau virðast varla eldri en frá fyrri hluta 19.

aldar. Hafa þau að líkindum farið ofan-í gröfina, er beinin voru graf-

in í henni.

Á 14. öld var kirkja á Skáney; er hennar getið í máldagasafninu

í Hítardalsbók, sem prentað er í Fornbréfasafninu, III. bindi; er kirkj-

an þar nefnd Maríukirkja og talin eiga 10 hundruð í heimalandi og

1 kú (sbr. ísl. fornbrs., III., bls. 222). Við sölu Skáneyjar 24. Maí

1384 er kirkjunnar einnig getið, sbr. ísl. fornbrs., III., bls. 320. —

Það er ekki ólíklegt, að bein þessi, er fundust í Gullhól, hafi fyrir

löngu komið upp úr hinum forna kirkjugarði hér við einhvern gröft,

og þá verið grafin aptur niður í Gullhól.

Þau munnmæli voru um Gullhól, að þar væri fólgið gull í jörðu,

og þau álög á, að bærinn á Skáney brynni, væri grafið í hólinn

eptir gullinu.

Ef til vill hafa þessi munnmæli staðið í sambandi við þennan

beinagröft í hólnum, en allt er þó óvíst um það.

Beinin voru flutt til Þjóðmenningarsafnsins.