Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						55

vatnið allt endilangt í milli. Hafi skáli Grettis verið þar sem Krist-

leifur segir hann vera, og þar sem Grettistóttir eru, hjá Grettishöfða,

og Grettir séð, að þeir Þórir og flokkur hans »stefndu til byggða

hans«, þá verður alsendis ólíklegt, að orustan milli hans og þeirra

hafi verið »á Svartarhæð«; þar er í milli Skammárvík og Iangur veg-

ur að auki. En holtið, sem Kristleifur á við, er raunar ekki heldur

»á Svartarhæð«; það er einmitt sunnan megin vatnsins og er stör

vík í milli, vestan við nes það, sem holtið er á. Heitir víkin Cecilíu-

vík (Sesseljuvik), efalaust kennd við Cecilíu hina helgu. Húsfellingar

eiga veiðirétt í vík þessari, og því hafa þeir, og fleiri Borgfirðingar,

stundað þar veiði. Kofahrófið, sem Kálund lýsir, sunnan við vatnið,

eins og áður var hér getið, var veiðimannakofi þeirra; er hann vest-

an á þessu nesi. En því hafa Húsfellingar öðlast veiðirétt í Cecilíu-

vík, að hann hefir verið gefinn kirkjunni á Húsafelli, en hún var helg-

uð heilagri Ceciliu. Eru enn til nokkrir gamlir máldagar Húsafells-

kirkju, en ekki er þar getið um þessa veiðistöð hennar, nema ef

vera skyldi í gömlu máldagabókinni frá Skálholti, sjá Fornbréfasafn-

ið, III., bls. 1—2; þar er nefnd meðal eigna kirkjunnar »veiðistöð«,

en ekki getið, hvar hún sé. Er svo að sjá, sem Húsfellingar hafi lítt

hirt um að láta nefna þá veiðistöð endranær í máldögum kirkjunnar,

hvað sem valdið hefir.

Það eru nú Iiðin allmörg ár, um aldarfjórðungur, síðan menn

þóttust verða þessara »dysja« varir. Sá, sem einna fyrstur gat um

þær við mig, var Ólafur heitinn Stefánsson í Kalmanstungu; mun

það hafa verið 1910, og ætla ég, að hann hafi átt við sömu mann-

virkin og Kristleifur; en ekki vildi Ólafur fullyrða, að grjóthrúgur

þær, er hann átti við, væru dysjar, þött þær hefðu allt útlit til þess,

að honum þótti. Benedikt á Aðalbóli hafði einnig sagt mér af þessu,

og var hann þeirrar skoðunar, að þetta myndu vera dysjar. Er við

nú komum upp að vatninu, lék mér hugur á að skoða þessi mann-

virki, og þvi rerum við suður-yfir vatnið, eins og áður var getið.

Lentum við sunnan vatnsins við Mjóa-tanga, svo-nefndan, en hann

gengur norð-austur frá þessu nesi, er skerst norður í vatnið sunnan-

frá Arnarvatnshæðum, milli Cecilíuvikur og Skammárvíkur. Nesið fer

lækkandi norður á við og er nú blásið allt, að kalla má, ofan í urð,

en norð-austan-til á því er þó enn dálítil jarðtorfa grasigróin, og

sýnir hún, að hér hefir áður verið gróið land. Nesið er nú nafnlaust.

Vestan á því er veiðimannakofarúst Húsafellsmanna, eins og áður

var getið. Skammt frá henni eru »dysjarnar« uppi á nesinu; er þar

»holt« það, sem Kristleifur getur um. Við Benedikt álitum, að við

gætum séð þar þær 9 »dysjar«, er Kristleifur á við, en ekki eru þær