Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						65

tókst um síðir að veiða hana í skollaboga. Sagði hann, að sér hefði

aldrei þótt vænna um nokkra veiði, og fékk hann þó oft fullan bát

af fiski.

Eftir þetta hvarf loddan hér úr Þúfuhraunstindi algjörlega, og

skömmu seinna var tófan upprætt hér einnig, svo að nú fá lömbin

að vera í friði fyrir þeim. En í Vesturhorni mun loddan hafa haldizt

við öllu lengur; er hún nú samt horfin þaðan fyrir löngu. Um síðustu

afdrif hennar þar er mér ekki vel kunnugt. — Þó vil ég segja frá

einu siysi, sem kom fyrir eina loddu úr Vesturhorni á síðustu veru-

stundum hennar þar.

Það var einn dag, að menn komu af sjó við Papaós og höfðu

lítinn fisk; skildu þeir bátana eftir úti á ósi og ætluðu að róa dag-

inn eftir; gerðu þeir að fiskinum og létu lifrina í skinnbrók, bundu

fyrir aðra skálmina og létu svo skinnbrókina liggja hjá fiskinum í

sandinum. En um morguninn eftir, þegar sjómenn koma til bátanna,

sjá þeir, hvar loddan situr hjá fiskinum og er búin að festa klærnar

á sér í skinnbrókinni með lifrinni í. Hefur hún sig þegar til flugs,

er hún verður mannanna vör, og ætlar að fljúga beint upp í Vest-

urhorn. En vindur var hvass af suðri og stóð beint af horninu;

skinnbrókin fylltist þegar af lofti, svo að loddunni veittist erfitt flug-

ið. Gengur svo um hríð, að hún nær ekki horninu. Fór svo, að kraft-

ar hennar þrutu; lét hún undan síga vindinum út og austur á sjó, og

sást það síðast til hennar, að hún hneig niður á sjöinn langt austur

-á vík. — Daginn eftir fannst loddan rekin hér austur í Hvalnesskrók,

föst í skinnbrókinni. Þótti sumum hún hafa fengið makleg málagjöld.

Hvalnesi, 1. Október 1934.

Einar Eiriksson.