Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						119

er feikna-bratt, en fremur þröngt, og eru ófærir klettaveggir á báða

vegu. Fellur lækur eftir Skessugili og myndar háan foss neðst. Snýr

hann beint móti vestri, en annars er stefna gilsins í norðaustur. Sagt

er, að tröll hafi búið í gili þessu til forna, og er um það saga í Þjóð-

sögum Jóns Árnasonar.

Nú kemur all-langur kafli úr dalnum, sem engin örnefni eru á.

Áin fellur þar, og jafnvel talsvert lengra norður, í þröngum og djúp-

um stokk; undirlendið að austan er aðeins örmjór hjalli, með dýja-

veitum og urðum, en uppi yfir rís fjallið, hátt og bratt, en ekki svo

mjög klettótt, eða giljum grafið. Dálítið breikkar undirlendið og fjallið

verður jafnframt klettóttara, um það bil við Vota-huamm (37), en það

er eins konar nes við ána, og liggur hjallinn ofan-við það. Há og brött

brekka er að hvamminum að austan og norðan, en næstum því slétt

ofan í hann að sunnan. Hvammurinn er mýrlendur, eins og nafnið

bendir til. í fjallabrúninni ofan-við er gamall tófubústaður, Vota-hvamms-

gren (38). Norðan Vota-hvamms taka Vota-huamms-hólar (39) við.

Skriðuhnúfur við fjallsræturnar, en sléttir balarnir og fjalldrapamóar,

ásamt mýrlendi, taka yfir mikið flæmi. Framan-í háum árbökkunum

eru smá-hvammar og ýmsir skrítnir skápar. Þá kemur Suarta-gilið

(40), víður og eyðilegur grjótdalur, sem liggur, ekki þó ýkjalangt,

inn í fjallið, suðaustur með Suarta-gils-öxlinni (41), sem skagar dálitið

fram úr fjallinu sunnan-við. Úr gili þessu hefir myndazt breið og

mikil stórgrýtisskriða, sem nefnist Suarta-gils-skriða (42). Eftir henni

streymir Suarta-gils-lœkurinn (43), sem öllu fremur mætti heita á en

lækur. Norðan-við Svarta-gils-skriðu eru grasi gróin mýraflæmi og

nokkru utar taka við háar og hrikalegar skriður með grónum sundum

á milli. Þær hafa fallið úr fjallinu fyrir ofan, en gilin þar eru þó

ekki mjög stór, og fjallið snotrara en við mætti búast. Lækur er

næstum því í hverri skriðu, en þær eru ótal margar, taka yfir mikið

svæði, en hafa engin sérstök nöfn. í einni skriðunni eru tófugren,

sem nefnd eru eftir Svarta-gilinu fyrir sunnan og heita Suarta-gils- gren

(44). Ég hefi þess vegna tekið mér vald til að nefna allar þessar

skriður einu sameiginlegu nafni, og það er Grenjaskriður (45).

Norðan-við Grenjaskriður gengur Bleiksmýrardalsáin svo nálægt

austurfjallinu, að þar er ekkert undirlendi á stuttum kafla, og aðeins

mjór hjalli á öðrum stuttum kafla. Þetta stykki heitir Bleiksmýrarklif

(46). Þarna eru snjóflóð tíð og hafa þau hrúgað upp stórum urðar-

hól, vestan við ána. Á Bleiksmýrarklifi er Bleiksmýrarklifsgren (47).

Þegar kemur norður af klifinu breikkar undirlendið strax dálitið og

og mikið þar skammt norðar. Eru þar mestmegins mýrar, en uppi

við fjallsræturnar eru ógurlegar skriður. Heitir flæmi þetta Bleiksmýri