Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						120

(48), en Bleiksmýrarfjall (49) þar upp af. Það er að öllu leyti hið

hrikalegasta. Þar er hvert klettagilið við hliðina á öðru og teygja

sig snarbrattir melarindar upp á milli þeirra, en í endilangri brúninni,

ofan við gilin og efst í þeim, er snarbrattur standbergsveggur, ekki

þó stuðlaberg, heldur sýnast þar vera afar-forn hraunlög hvert ofan á

öðru. Bleiksmýrarbalar (50) heita harðlendar og hólóttar grundir norð-

an við mýrina, og þar fer fjallið aftur að verða kollótt mela-fjall.

Syðra-Mógil (51) heitir dálitill dalur þar í fjallið. Eftir honum fossar

Syðri-Mógilslœkur (52) ofan Sydri-Mógilsskriðu (53), sem er rétt

norðan-við Bleiksmýrarbalana. í skriðu þeirri er Mógilsgren (54).

Norðan-við skriðuna er bali, sem nefnist Einbúabali (55), og frammi

þar við ána stendur Einbúi (56) sjálfur. Það er fyrirferðarmikill stór-

grýtishóll, gróinn að austan-verðu, sem er skapaður af snjóflóðum úr

gili í vesturfjalli dalsins. í hólnum er Einbúagren (57). Fjallið þarna

fyrir ofan er aflíðandi melar og ekki mjög bratt; sumstaðar eru þar

dálitlir hjallar. Skammt hér norður-af er Ytra-Mógil (58), allstór dalur.

Eftir því fossar Ytri-Mógilslœkur (59) niður Ytri-Mógilsskriðu (60)-

Þegar kemur yfir þann læk, taka við Mógils-balar (61). Þeir eru

ekki stærri en meðal-tún, og ofan-vert við þá eru hjallar og melháls-

ar, unz brekkan verður brattari. Næst koma Hamarslœkjarbalar (62).

Þeir eru víðlendir mjög og fagrir, eins og fjallið fyrir ofan þá, Ham-

arslœkjarfjallið (63), sem er svipfegurst fjallshlíð á Bleiksmýrardal, að

undanteknum skógarhlíðunum norðar. Þó er þarna ekki svo ýkja-mikill

gróður. Fjallið sýnist meira að segja vera blásin auðn. En grös leyn-

ast á milli steinanna og sauðfé unir sér vel á þessum slóðum. Ham-

arslækjarbalar liggja fast norður að Hamarslœk (áður tölusettur; nr. 18),

sem fellur í mörgum fossum niður fjallshlíðina. Hann kemur úr Ham-

arslœkjardal (64), sem liggur hátt uppi og nær suðaustur á fjall. Má

ganga úr drögum hans yfir í Hjaltadalinn, eftir óvillugjarnri leið.

Hamar (65) heitir stakur klettadrangi við neðsta fossinn í Hamars-

læknum og af þeim dranga hefir lækurinn fengið nafn sitt.

Vothamrar (66) heitir stykki þarna norður af. í daglegu tali er

það oftast nefnt Hamrar (67) aðeins. Það er standbergsveggur, sem

gengur alveg niður að hvítfyssandi elfinni á all-löngu bili. Fyrir neð-

an má komast, eftir örlitlum brekkufæti. En aðalgatan er uppi, svo

að segja alveg á brúninni. Ofan við hana eru holt og hjallar, unz

fjallskamburinn, Vothamrafjallið (68), tekur við. Það er oftast nefnt

aðeins Hamrafjall (69). Suður af Hömrunum er afliðandi jafnhalli, en

norður af nokkru brattara klif, Vothamraklif, (70). Fram af Vothömr-

unum falla lækir og seyrur. — Skammt norðan-við Vothamrana er

Halldörshvammur (71) frammi við ána, og með bröttum brekkum að-