Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						ÞJÓÐMINJALÖG

12.  gr.

Skylt er landeiganda og ábúanda að gera þjóðminjaverði viðvart,

ef friðuð fornleif liggur undir spjöllum af völdum náttúrunnar eða

henni er spillt af manna völdum. Þjóðminjavörður ákveður þá, hvaða

ráðstafanir skuli gera til verndar fornleifinni.

13.  gr.

Nú telur landeigandi, ábúandi eða nokkur annar, þar á meðal sá,

sem stjórnar opinberum framkvæmdum, svo sem vegagerð, að hann

þurfi að gera jarðrask, er haggar við friðaðri fornleif, og skal hann

þá skýra þjóðminjaverði frá því, áður en hafizt er handa um verkið.

Lýst skal nákvæmlega breytingum þeim, er af framkvæmd mundi

leiða. Þjóðminjavörður ákveður, hvort eða hvenær framkvæmd megi

hefja og með hvaða skilmálum.

14.  gr.

Nú finnst fornleif, sem áður var ókunn, og skal finnandi þá skýra

þjóðminjaverði frá fundinum, svo fljótt sem unnt er. Sama skylda

hvílir á landeiganda og ábúanda, er þeir fá vitneskju um fundinn.

Ef fornleif finnst við framkvæmd verks, skal sá, er fyrir því stendur,

stöðva framkvæmd, unz fenginn er úrskurður þjóðminjavarðar um,

hvort verki megi fram halda og með hvaða skilmálum.

15.  gr.

Þjóðminjavörður hefur rétt til að framkvæma rannsókn á forn-

leifum með grefti eða á annan hátt og gera það, sem með þarf, til

verndar fornleifum, viðhalds eða endurbóta, en gera skal landeiganda

eða ábúanda viðvart um það áður.

16.  gr.

Skylt er að viðhalda á kostnað ríkissjóðs fornleifum þeim, sem á

fornleifaskrá standa. Fer um það eftir ákvörðun þjóðminjavarðar

hverju sinni.

B.

Forngripir.

17.  gr.

Þegar fornir gripir finnast, sem liggja eða legið hafa í jörðu og eru

ekki, svo að vitað sé, í einkaeign, skal finnandi tilkynna þjóðminjaverði

fundinn, svo fljótt sem við verður komið. Finnandi skal ekki hagga

við fundinum, nema nauðsynlegt sé að taka hann eða hluta hans þeg-