Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						24                                                                                  ÁRBÓK  FORNLEIFAFÉLAGSINS

þar var einnig geymt kaffi, kassi með kandíssykri og fleira þess-

háttar.

Dyr lágu í gegnum bæjardyragafl vestast inn í eldhús, en það

stóð samhliða skála, en þversum við bæjardyr, og var þykkur vegg-

ur á milli. Dyrnar opnuðust inn í eldhúsið svo sem 1 m frá vestur-

gafli þess. Eldhúsi'ð var svipað skálanum að byggingarlagi. Móleður

yfir stoðum og yfir þeim bitar, sem á stóðu sperrur. Þarna voru

þær þó látnar ganga á misvíxl í toppinn og mynduðu þar kvísl og

lá mæniás í greipinni. Langbönd voru felld að hálfu í sperrukjálk-

ana og á þau lagðir raftar, þá hella og loks torf. Þótt húsið væri

2,50 m vítt og 6,50 m langt, voru þó aðeins í því 4 sperrur, 3 yfir

stoðum, en hin fjórða á móleðrunum vestast, en þau lágu út á gafl-

hlaðið. í horninu vestan dyra voru hlóð þannig gerð, að hlaðinn var

pallur úr grjóti, 1 m á hvern veg, og

öskustó í honum, sem náði niður á

gólf, eða raunar ofan í það, um 40

p    sm víð og nær 75 sm löng, opin til

norðurs. Stóin var miklu nær aust-

urbrún  en gaflhlið,  svo að hleðsl-

an austan stóar var aðeins um 20

sm þykk, var þá pallur vestan stó-

_:-__>,_____;_:_-~~_              ar um 40 sm breiður. Yfir ösku-

stóna voru lagðar tvær hellur, og

5. mynd. Hlóöin séö noröan frá.        myndaðist   þá   nær   ^réttnr   flötur

yfir öll hló'ðin. Eldur var venju-

lega kveiktur á hellunum og ösku skarað niður um rifuna á milli

þeirra, en upp um sama millibil lagði loftstraum, sem glæddi

eldinn. Á hlóðajaðrinum austast lá mjór steinn, sem hlúði áð eldin-

um, en ekki var þar fastbyggt eldhólf. (Á öllum öðrum sunnlenzk-

um hlóðum, sem ég hefi séð, er fastbyggt eldhólf, sem pottarnir

stóðu á og undir því jafnvíð og löng öskustó). Ekki stóðu pottar á

þessum hlóðum, heldur héngu þeir í hó. Hórinn var gerður sem

þykk aflöng fjöl og var að neðan fest á hana krókbeygt járn

þriggja fingra breitt, og á það var pottunum krækt. Göt voru í gegn-

um fjölina ofanverða, en hún lá upp í gegnum hæfílega rauf í tré,

sem l'á á ská yfir hlóðin. Var eystri endi þess festur á vegglægjuna

við dyrnar, en vesturendinn lá á bitanum, sem var undir glugga á

vesturgafli, en þar var þilþríhyrna. 1 gegnum götin á hónum, ofan

við raufina í skátrénu, var stungið járnteini me'ð spaða á öðrum

enda og mátti hækka hóinn og lækka eftir þörfum með því að stinga