Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						30                                                                                  ÁRBÓK FORNLEIFAFÉLAGSINS

rétt útundir góflum. Á steinunum stóðu gildar stoðir undir lang-

böndum, en af langböndunum var reft út á veggi og af yztu röftum og

sperrum út á gafla. Yfir tveimur innstu stoðasamstæðunum og þeim

næstfremstu stóðu skotsperrur undir mæniás. Skotsperrurnar ganga

ekki á misvíxl í toppinn, heldur snertast sperrukjálkarnir aðeins

á hornunum undir mæniásnum, en endarnir spyrna undir hann. Enn

er skotsperra í bilinu á milli tveggja fremstu stoðasamstæðna, þar

eð þar er mæniásinn settur saman. Yfir fremstu og mið-stoðasam-

stæðum er önnur tegund uppgerðar. Þar liggja stuttir bitar þvert

um hlöðuna á langböndunum, nefndir vaglbitar, og á þeim miðjum

rísa stuttir stoðabútar, sem bera mæniásinn, þeir nefnast dvergar.

Reft er af langböndum upp á mæniásinn með sama halla og er á

áreftinu frá veggjum upp á langbönd. Yfir röftum er tyrft helluþak.

Vestan við Baðstofuhlöðu var dálítil flöt vestur að heycjarðinum,

sem var norður af smiðju og vestri skemmu. Hann var sem axlar-

djúp tóft, sjálfstæður innan húsagarðsins, nema hvað vesturveggur

hans var austurveggur hlöðu. I heygarðinum voru stæði fyrir 3

hey, en honum var skipt með þvervegg þannig að norðan hans var

eitt hey, en tvö sunnan hans. Þverveggurinn náði ekki alveg vestur

að hlöðunni, og var þar gangrúm á milli. Utan við heyin og á milli

þeirra voru grunnar dældir með vatnshalla vestur og suður. Dyr voru

inn í heygarðinn syðst og vestast. Innanmál hans var 1. 7,80 m, br.

6,00 m, en ekki eru þetta nákvæmar tölur.

Vestan við heygarðinn var önnur hlaða, 1, 9,50 m, br. 3,00 m,

að öðru leyti var hún alveg eins og Baðstofuhlaðan. Þessi hlaða var

beint aftur af hjallinum.

Vestan þessarar hlöðu er dálítið autt svæði (þar mun vera á kafi

ákaflega stór klettur, sem einhvern tíma hefir oltið ofan úr fjall-

inu), en vestan þess er enn hlaða, mjög lík hinum, en styttri og

öllu víðari, 1. 5,80 m, br. 3,25 m. Aftan við hana, í vestasta horni

heygarðsins var tóft fyrir eitt hey.

Frá norðausturhorni skálans lá húsagarðsveggur mikill fyrst

á ská upp og norður, en beygði síðan til vesturs, samhliða bæjar-

röðinni, en um 21 m norðar, á bak við allar hlöður, unz hann

þverbeygði niður að vesturhorni vestustu hlöðu. Hlið voru á garð-

inum aftur undan öllum hlöðunum, eða öllu fremur baggagötum

þeirra (þau voru víst nefnd hlöðurassar). Aftan við Baðstofuhlöðu

var hægt að teyma heybandslest inn í húsagarðinn og taka ofan á

flötinni austan heygarðs en oft var tekið ofan af hestunum norðan

húsagarðsins og böggum ýmist velt inn um hliðin (í hlöðurnar) eða