Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						UTSKURÐUR FRÁ SKJALDFÖNN                                                                  49

tímans tönn, bakhliðin allfúin og ber nokkur merki eftir axarhögg

og aðra barsmíð. Fjölin er aðeins bútur úr stærri planka eða borði.

Sagað er þvert fyrir báða enda, gegnum útskurðinn, miskunnarlaust,

og er nú ógerlegt að gizka á, hve löng f jölin hefur verið. Vinstri brúnin

er klofningssár nýlegt, eins og þegar hefur verið vikið að. Hægri

brúnin virðist aftur á móti vera upphafleg brún, en hún er nú mjög

máð af fúa og líkast til veðrun, og ná þessar meinsemdir nokku'ð inn

á flöt f jalarinnar og gera útskurðinn torráðinn á parti. Einhvern tíma

í sögu f jalarinnar hafa verið settir á hana tveir þverokar, 7 sm breiðir,

nær endum, og hefur þá verið ætlunin að slétta nokkuð undir þeim

með því að flaga ofan af útskurðinum. I því skyni hafa verið sagaðar

grunnar skorur þvers yfir, tvær og tvær fyrir okabreidinni. Síðan

hefur verið sléttað undir efri okann milli skoranna, en einhverra

hluta vegna hefur það ekki verið gert vi'ð neðri okann, heldur látið

nægja að saga förin. Okarnir hafa verið negldir á með grófum járn-

nöglum, sem enn eru í fjölinni að nokkru leyti. Stór kringlótt göt eru

gegnum fjölina í okaförunum báðum, 4 sm frá hægri brún, en brotið

er nú niður úr neðra gatinu.

Þó að f jöl þessi hafi átt hrakningssama ævi, er útskurðurinn, sem

þekur framhlið hennar, býsna skýr. Allt yfirborðið er að vísu nokkuð

véðrað, svo að tréð er fremur æðabert, naglaför og einkum efra oka-

farið spilla nokkuð fyrir, en yfirleitt er vandalaust að fylgja út-

skurðinum eftir á öllum vinstri hluta f jalarinnar, jafnvel í okafarinu,

og það er ekki fyrr en fer að nálgast hægri brún, að fúi og veðrun

koma í veg fyrir að hægt sé að ráða útskurðinn alveg, og var þetta

áður nefnt. Ljósmynd og uppdráttur eiga sameiginlega að veita góða

hugmynd um útskurðinn, og vísast hér til þeirra í eitt skipti fyrir

öll, og er nauðsynlegt að hafa myndirnar jafnan fyrir sér, þegar

lesin er lýsing sú, sem hér fer á eftir, ef maður ætlar áð skilja allt

eðli verksins.

Lítum fyrst á breiðan, flatan stöngul með skörpum vel afmörkuð-

um brúnum, sem kemur inn á fjölina frá vinstri brún, 12,5 sm ofan

við neðri enda. Hann liggur í stórum boga inn og upp eftir fjölinni

og sveigir síðan út af henni aftur efst uppi í vinstra horni. Enginn

vafi er á, að hann hefur síðan farið alveg í hring, enda kemur hann

aftur inn á fjölina innan í stóra sveignum og aftur út af henni, og

enn gerir hann hið sama einu sinni enn og hefur þá mjókkað til muna.

Við sjáum hér væna sneið af gríðarstórum uppundnum stöngli, sem

er eins og hátt upphleypt flatt band. Á yzta sveignum neðanverðum er

tvöföld innri útlína við ytri brún, en ekki vir'ðist hún hafa náð nema

4