Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						BJARNI EINARSSON

BRÁKARSUND

Á milli Borgarness (Digraness) og Brákareyjar stóru gengur all-

þröngt sund. Enginn vafi getur á því leikið að það sé sama sundið

sem getið er tvisvar með nafninu Brákarsund í 40. kapítula Egils

sögu, því að annað sund kemur ekki til greina hér.

Á fyrra staðnum segir frá því að Skallagrímur lætur heift sína

bitna á ambátt sinni, Þorgerði brák, þá er hún vill aftra því að hann

verði að skaða Agli syni sínum við knattleik suður í Sandvík (í Digra-

nesi ofanverðu). Þorgerður vill þá forða sér og hleypur suður Digra-

nes og Skallagrímur á eftir, unz þau koma í utanvert nesið. „Þá

hljóp hon út af bjarginu á sund. Skallagrímr kastaði eptir henni

steini miklum ok setti milli herða henni, ok kom hvártki upp síðan;

þar er nú kallat Brákarsund".

Síðar í kapítulanum er sagt að Þórólfur Skallagrímsson búi skip

sitt í Brákarsundi. Sundsins hefur reyndar verið getið fyrr í sög-

unni án þess að nafnið væri nefnt. Það er í 33. kap., þar sem sagt er

frá komu Bjarnar Brynjólfssonar til Borgarfjarðar: Þá lögðu þeir

at nesi einu; lá þar ey fyrir útan, en sund djúpt í milli; festu þar

skipit.

Brákarsund var hér um bil 20 faðma breitt, þar sem það var mjóst,

áður en brúin — og um leið nokkur uppfylling norðan megin — var

gjörð (1929—30). Bjargið sem stendur nesmegin við sundið — og

um er getið í Eglu — er heldur lágt, en var hærra áður en sprengt

var ofan af vegna brúarsmíðarinnar. Sunnanmegin (landsunnan) úr

sundinu tekur Borgarfjörður við, en að norðan (útnorðan) víkkar

sundið og verður þar allbreiður vogur á milli nessins og eyjarinnar,

og heitir hann Brákarpollur, — nefnist a. m. k. svo á 19du öld.

Á aðfalli verður straumþungt suður um sundið út á fjörðinn, en

með útfalli leggur strauminn aftur norður. Þó að vera kunni að

mátt hafi leggja skipi við klappir við sundið um stundar sakir þegar