Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

						SKÝRSLA UM ÞJÓÐMINJASAFNIÐ 1968                                                                   141

Almennt uin safnstörfin.

Störf safnvarðanna voru með svipuðum hætti og hin fyrri ár.

Yfir vetrartímann fer mestur hluti starfsins fram í safninu sjálfu,

og verður smám saman drepið á hin einstöku störf í skýrslunni.

Yfir sumarið er frekar unnið áð ýmiss konar útivinnu, rannsókn-

um og viðgerðarstarfi við gömlu byggingarnar, og var svo einnig

að þessu sinni, þótt í minna mæli væri en oft áður.

Halldór J. Jónsson vann að því á árinu að ganga frá skráningu

mannamyndasafnsins og ljósmynda- og prentmyndasafnsins, sem

eru bæði geysimikil að vöxtum. Mannamyndasafnið er nú í mjög

góðu lagi og einkar aðgengilegt, enda má nú á svipstundu finna

hverja þá mynd, sem í safninu er. Mannamyndasafnið er mjög mikið

notað, bæ'ði af einstaklingum, sem fá að láni myndir til eftirtöku, og

ekki sízt af bókaútgefendum í sama tilgangi. Sama má segja um ljós-

myndaplötusöfnin, sem eru reyndar enn meiri að vöxtum. Sum

þeirra eru að vísu ekki formlega í eigu safnsins, en það hefur talið

sér skylt að koma til móts við eigendur um varðveizlu þeirra, enda

munu þau verða eign safnsins smám saman.

Ljósmyndasöfnunum hefur ekki enn verið raðað í ákveðin kerfi,

en á næstu árum hlýtur að verða ráðizt í þáð verk. I safninu eru

einnig gömul og merk plötusöfn, sem ekki hefur reynzt unnt að

leggja út í kopíeringu á kostnaðar vegna, en í þeim eru meðal ann-

ars elztu Reykjavíkurmyndir, teknar af Sigfúsi Eymundssyni, og

gamlar atburðamyndir, og er þarna að nokkru leyti um falinn

fjársjóð að ræða. Þyrfti sem fyrst að hefjast handa um kopíeringu

þessara Ijósmynda.

Bókasafn Þjóðminjasafnsins stækkar stöðugt, og er það einkum

að þakka bókaskiptum fyrir Árbók fornleifafélagsins, er segja má,

að safnið gefi út, þótt félagið standi að henni að nafninu til. Er nú

svo komið, að bókasafnið er að sprengja utan af sér húsrýmið og

líður ekki á löngu unz ekki verður hægt að koma fyrir fleiri bók-

um þar, þótt reynt sé að gernýta plássið eins og kostur er. — Á ár-

inu voru fengnir sérstakir kassar fyrir sérprent og smáprent í bóka-

safninu, og eru þau mun aðgengilegri síðan, auk þess sem betur

fer um þau en ef þau eru bundin í knippi.

Safnið hefur alla tíð reynt að afla helztu rita um norræna forn-

leifafræði, enda er höfuðnauðsyn að hafa þau jafnan tiltæk. Munu

reyndar sum tímarit safnsins vera einu eintökin, sem til landsins

berast.

Elsa E. Guðjónsson safnvörður annast eins og áður alla muni,