160 ÁRBÓK FORNLEIFAFÉLAGSINS menningarsögu nágrannalandanna vakið æ meiri athygli safnmanna og annarra fræðimanna í nærliggjandi löndum. Einkum er það á sumrin, að fræðimenn leggja leið sína hingað, annaðhvort í ákveðnum tilgangi eða þeir staldra við á leiðinni yfir Atlantshafið. Er reynt að veita þeim þá fyrirgreiðslu, sem unnt er, og sé um sérstaklega kær- komna gesti áð ræða er gjarnan skroppið með þá í smáferðalög um nágrenni borgarinnar, til Þingvalla eða Krísuvíkur. Áður er getið komu Asbjorns Herteig og erindis hans. í júní kom hingað próf. Greta Arwidsson frá Stokkhólmi, svo og hjónin Bente og Bj0rn Myhre frá Stafangri, sem bæði eru fornleifa- fræðingar. Jóannes av Skar&i fræðimaður frá Færeyjum og Baruch Dovrat safnstjóri frá ísrael komu hér síðari hluta ársins og fleiri fræðimenn lögðu hingað leið sína. Áður er getið heimsóknar Knud J. Kroghs arkitekts. Tveir erlendir fræðimenn, sem hér dveljast, notfærðu sér heimilda- söfn safnsins, Lars Erik Larsson frá Svíþjóð, sem rannsakaði þjóð- háttasafnið með tilliti til eigin rannsókna og Egon Hitzler frá Þýzka- íandi rannsakaði örnefnasafnið í sama tilgangi. Innlendir menn hafa einnig notfært sér safnið og heimildasöfn þess nokkuð á árinu. Ný fornleifalög. Menntamálaráðuneytið skipaði árið 1965 nefnd til áð endurskoða fornleifalögin frá 1907 og lög um byggðasöfn frá 1947, og einnig að semja lög um Þjóðminjasafn íslands, en um það hafa engin lög gilt. Var þetta liður í endurskoðun laga um þjóðsöfnin, sem nú er á döfinni. I nefnd þessa völdust þjóðminjavörður, dr. Kristján Eldjárn, dr. Þórð- ur Eyjólfsson fv. hæstaréttardómari og Hörður Ágústsson listmálari. Nefndin lauk störfum í nóvember 1968 og lagði menntamálaráðherra lagafrumvarpið fyrir Alþingi skömmu síðar sama ár. Lagafrumvarp þetta er ýtarlegt og nær yfir allar greinar þjóð- minjavörzlunnar. Það er í sex köflum, sem fjalla um Þjóðminjasafn Islands, fornminjar, kirkjugripi og minningarmörk, friðun húsa og annarra mannvirkja, byggðasöfn og loks almenn ákvæði. Kaflinn um Þjóðminjasafn íslands er nýmæli, þar sem um það hafa engin lög verið hingað til. Er þó ekki um að ræða neinar verulegar breytingar á starfsemi þess frá því sem tíðkazt hefur, frekar stað- festingu á verksviði þess og starfsháttum. Sama má segja um kaflann um fornleifar, á honum eru tiltölulega litlar breytingar frá því, sem var. Kaflinn um kirkjugripi og minningarmörk er að sumu leyti ný- mæli, svo sem það, að kirkjugripi skuli skrásetja og friðlýsa, svo og