Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Austri

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Austri

						72
legt, en ekki lagði porkell neitt til
þess. Um nóttina dreymdi Solveigu
að henni þótti Gunnlaugur koma á
glugga uppi yfir sér, alblóðugur og
illa útleikinn og segja: „Illa var far-
ið með Glókollu þína um daginn en
verr var nú farið með mig". Solveigu
varð mjög bilt við og vaknaði, og kom
hún því til leiðar, að þegar í dögun
var farið af stað að leita Gunnlaugs.
Gengu leitarmenn suður yfir Jökuls'i
og fram á Vaðbrekkuháls, og eptir
vesturbrú Hrafnkeldals allt fram und-
ir þar sem eru landamerki Aðalbóls
og Vaðbrekku; þar rennur lítil þverá
ofan af hálsinum, og er hún kölluð
Skænudalá. Fundu leitarmen'n að
framanverðu við ána för eptir Gunn-
laug, og sáu að hann hafði sezt nið-
ur á stein og tálgað spítu. Gátu þeir
séð aí förum hans, að hann hafði
brugðist hart við af steininum, og
stokkið svo mikið ofan fjallshlíðina
beint. að einskis manns fótaför kvað-
ust þeir séð hafa jafn mikil. Röktu
þeir slóðina eptir hann, og undarleg
för stór og kringlótt, ofan á sléttu
niður við Hrafnkelsdalsá. þar hafði
Gunnlaugur veitt viðnám, og orðið
allliörð viðureign, en svo hafði hann
losnað og hlaupið út dalinn, ailt á
mel nokkurn sem er rétt íraman við
Skænudalsána; skammt þar í'rá sem
hún fellur i Hrafnkelu. jpar hafði
hann aptur tekið á móti, og hafði þar
orðið enn harðari viðureign, því grjóti
var spyrnt upp úr meluum, og spor-
klakinn afarmikill. jpar lá stafur
Gunnlaugs margbrotinn, og hann sjálf-
ur á grúfu örendur og illa útleikinn,
snúinn úr liðum um axlir og kné.
jaaðan röktu þeir þessi för sem áður
var lýst, allt suður í Aðalbólsslakka
sem kallaður er á austurbrún dals-
ins, fyrir framan Urðarteigsfjall gagn-
vart Aðalbóli. þar snéru leitarmenn
aptur. I sporum þessum voru blóð-
drefjar þau sýndust ólík mannsför-
um, nema ef bann hefði verið á þriig-
um1. (I Arbókuin Espólíns segir: að
spor þessi hafi verið eins og eptir
arnarklær að framan, en hestshóía að
aptanverðu). Af blóðdrefjum þeim
er sáust i förum þessum var það ráð-
ið, að óvættur sá er fengist hafði við
Gunnlaug, mundi hafa fengið mikla
áverka af viðskiptum þeirra, eða jafn-
vel bana; því minnka þóttu reimleik-
ar i dalnum  eptir þetta.    Leitarmenn
1) „þrúgar" voru sterk gjörð sem
beygð var i hring, fitjað ólum innan
i og bundnir upp um risturnar. A
þeini gengu einstakir menn hér á Aust-
urlandi fraiu á þessa öld, þegar snjór
var mikill og djúpur; en mjög var
það ólipurt, þar eð þrúgarnir skögðu
alla vega eins langt út undan fótun-
um eins ng þeir voru stórir til, en
nokkuð héldu þeir uppi þeim sem á
þeim gekk. og ekki hefur víst verið
til þeirra tekið nema í mestu fann-
fergjum.
tóku lík Gunnlaugs og höfðu það með
sér, en lögðu steina niður í kross, á
melinn þar sem það lá, í minning um
atburð þenna, og standa þeir steinar
þar enn fast við ána. þá er lik
Gunnlaugs kom heim að Eiríksstöð-
um, varð Solveig mjög sorgmædd, og
náði sér ekki lengi þar eptir; en þor-
keli varð ekki annað en hann sagði
það sem síðan er af sumum haft að
máltaki: „Svonafara þessir
hn a p p a s t r ák ar".       SJtytf
Margar getur voru hafðar um at-
burð þenna, og ætluðu flestir þá að
óvættur mundi hafa grandað Gunn-
laugi. Um sama leyti og þetta varð,
var karl nokkur á Brú, sem Eiríkur
hét Runólfsson, og var fjármaður á
Brúarseli þar sem enn eru beitarhús
frá Brú. Hann var fremur greindur
maður og haldinn manna „skyggnast-
ur". Eitt sinn þegar talað var um
afdrif Gunnlaugs, sagði hann: „Séð
hef eg Gunnlaugs bana"; og er menn
spurðu hvernig það hefði að borið,
svaraði hann: „það var um kveld
snemma vetrar að eg kom einn hérna
innan af selinu, og sá eg þá hvar
maður kom sunnan yíir hálsinn, og
sýndíst mér hann hafa meir en nátt-
úrlega stærð. Hann hafði afar stóra
stöng reidda um öxl, og stefndi í veg
fyrir mig. þegar hann kom ofan á
Bakkastaði hina fornu1, var eg rétt á
móti á gilsbakkanum við Jökulsá.
Nam hann staðar við ána, en eg
spurði að erindi hans, og skoraði á
hann að koma, því gilið og áin var
ófært. Engu svaraði hann, en hristi
sig eins og hundur, og snéri síðan
sömu leið aptur".
Oðrum þykir mikið trúlegra, að
Sigurður á Görðum hafi fengið mann
til að vinna á Gunnlaugi, og bera
það saman, að um sömu mundir sem
þetta varð, var |>orkell Böðvarsson,
bróðir Arna skálds Böðvarssonar á
Ökrum 1713—1777, gjörður sekur og
útlægur; flýði hann þá viðsvegar um
land og kom einnig hér austur. Hann
var talinn afarmenni að allri karl-
raennsku og sögðu menn hann mundi
gengið hafa á þrúgum og unnið á
Gunnlaugi á þann hátt sem áður er
greint.
Solveig |>orkelsdóttir átti síðar
Sigvalda son Eiríks Styrbjarnarsonar
sem bjó á Ketilsstöðum í Jökulsár-'
blið. og bjuggu þau Sigvaldi í Hafra-
fellstungu. Gunnlaugur í Skógum í
Axaríirði, sem dáínn er fyrir fáum ár-
um, merkur bóndí, bar naí'n Gunn-
laugs Arnasonar,   og hið   sama   nafn
1) Sjá Isl. þjóðsögur. Bakkastabir
voru fyrir sunnan .Jökulsá nokkuð
i'ramar á Jökuldalnum en Brú er
nyrðra megin þeir eru nú í Vaðbrekku-
landi, síðan þar varð aptur byggð, og )
hafa þaðan verið höfð beitarhús á
Bakkastöðum allt til skamms tíma.
er víða í þeirri ætt. Guunlaugur
bóndi Jónsson, sem nú býr á Eiriks-
stöðum, er einn afkomenda Einars
þorkelssonar eða 6. liður frá þoikeli
hinum heimska.
þessi frásaga er rituð eptir minni
skilríkra manna sem nú lifa, og eru
niðjar þorkels þess sem getið er um
hér að framan.
S.   E.
/Luglýsingar.
Oúnaðarrit   Heimanns   Jónassonar.
fæst  hjá   Magnúsi   Einarssyni   á
Vestdalseyri iyrir 1 kr. 50. aur.
5. október næstl. tapad-
ist á Seyðisíirði alrauð
meðal-stór meri með siðu
tagli, heldur faxmik:l, 7 til 8 vetra
gömul, viljug og vel vökur en heldur
höst á brokki, sprungur nokkrar í hóf-
unum; á 6 boruðum skeii'um.
Mark: Sneitt aptan vinstra.
Hvern sem kann að finna hana,
bið eg gjöra mér vísbending um, eða
koma henni til Arnfinns bónda Jóns-
sonar á Arnhólsstöðum í Skriðdal móti
þóknun.
Eskífirði 26. október 1887.
F.   Zeuthen.
TTjá undirskrifuðum fæst aðgjörð á
alls konar skófatnaði; sömuleiðis
fást nýjir skór og stígvél eptir máli
fyrir sama verð og það er ódýrast
fæst hér á Seyðisfirði, ef borgað er
með peningum út í hönd.
Vestdalseyri 4. nóvember 188^.
Einar  Halldórsson
vítur hrútur veturg. með óþekkjan-
legu eyrnamarki en brennimark:
0 S, var seldur við uppboð 27. f. m., og
verður eigandi að vitja andvirðis að
frádregnum kostnaði til undirskrifaðs
í tima.
Vestdalseyri 1. nóvember 1887
B. Siggeirsson.
rá því er auglýsing   þessi birtist í
„Austra", s^lja allir búendur í Jök-
ulsárhliðarhreppi ferðamönnum greiða.
Hrafnabjörgum 22. október 1887.
I umboði  hreppsnefndarinnar.
Jónas Eiríksson.
Tlrá þessum tima fær engin hjá mér
gistingu eða nokkurn annan beina
nema fyrir borgun út í hönd. pá
sem skulda mér fyrir gistingu eða aðr-
ar veitingar bið eg svo vel gjöra og
borga það hið allra fyrsta.
Seyðisfirði 3. nóvember 1887.
Finnbogi Sigmundsson,
veitingamaður.
A b y r g ð a r-m.:     8 i g u r ð r J óns s o n.
Prentari: Baldvin M. Stephánsson.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72