Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Fjallkonan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Fjallkonan

						12. júlí 1892.
FJALLKONAN.
iíi
vatní; hann mælti oft til kaupslaga við meun í alt sumar; bað
að selja sér einn sauð, þó ekki væri meira, þá annað smátt eða
utórt, svo hann hefði eitthvað af landinu, þar sem þeir báru all-
ir að þeim Stefáni og Pétri hvað þeir til höfðu. Talaði hann og
jafnan að eða þóttist sinn part eiga í hvalþvestum eða soðhval,
enn fékk þar aldrei neinu sinni neitt ígen, hvað sem þessi Mar-
teinn hér um babbaði1; fékk hann blðt og ýmsar óbænir i þenna
sinn rétt eða bænarstað. Hvergi vissum vér hann þð stela eða
mein gera. Einum íslenskum manni hjálpaði hann þó vel til
lífs, er með steini hafði rotað einn hans bátsmann. Einn tíma
gekk hann [heim á bæ prests vors, séra Jóns Grimssonar2 og
með honum hans franski pilote, falaði sauð til kaups sem kunni,
og fékk því síðr; fór meinlauslega til skips aftr, Með þessum
hætti leið þetta alt sumar af, alt til þeirra skaða, fyrir utan
önnur stærri ævintýr, ránskap eðr rips, enn sem hér greinir, ut-
an menn komu til þeirra jafnlega og daglega sem í annan kaup-
Btað, bæði á hestum og skipum. Hamra, axir, járn eðr striga
mátti og hjá þeim fá; prestr vor lét fáa daga undan ganga að
finna þá ei og í öll skip fór hann. Nokkru fyrir þeirra skip-
tapa þóttust þeir frönsku missa spik nokkuð af einum hvalshaus
í myrkri. Enn að morgni klöguðu þeir sig hér um Pétr og
Stephán fyrir sínum herra, hafnar bónda, er bjó á Ketvogskoti,
þar þeir lágu; hann bar af sér, enn þorði þó ekki fyrírmenn
þessa verks að nefna; þakkaði hann, og lét þeim til hýru í té
eina á sins húsbðnda; hjálpaði honum og gömul vingan Stephans,
enn Marteini sætti enginn eftir vanda. Þetta spurði ^hanu þó
Uþp af sínum undirmönnum, og gaf sér fátt um í fyrstu. Einn
morgun kom Marteinn heim á kotið, og heimti einnig sinn sauð,
enn sagðist þó vilja af eigin manndómi launa honum í brauði
og víni, sitt bátskvartér honum sýnandi og svo frambjóðandi
brauð; hann sagðist ekki hafa þegið fyrir orsakir. Enn allir á
Pétrs skipi sönnuðu að hann hefði þegið 23 brauðkökur og vinið
á kvartilinu. Svo hafði nú Marteinn þessi á með sér með slík-
um hætti sem hér er frá sagt. Hér eftir á þriðjudaginn næst-
an fyrir St. Matthæidag, sem var þann 19. sept., ferðuðust fyr-
irmenn allir þoirra tveggja skipa, Pétr, Luys og Stephan með
sínum bestu mönnum inn til þess Stóra skips Marteins Billa3
Franca, að halda reikningsskap sins hvallýsis áðr í haf legði,
þvi þeir vóru albúnir. Þá hafði nokkuð ágreint fyrra daginn,
og fóru því annan, og vóru þá vel forliktir og komu heim vel
glaðir og víndruknir. Þennan sama miðvikudag, sem var sá
20. sept., hafði kapteinn Marteinn gengið frá skipi sínu með
nokkra fáeina menn yfir Naustavíkrskörð sem leið liggr heim
til staðarins Árness; af þeim atburðum hefi ég ei sannara enn
sögu prestsins og eíns manns, er var viðstaddr, og aldrei kom
ég i þá höfn, sem þetta stóra ekip var, utan einu sinni með ná-
granna minum strax í sumar, er þeir höfðu fært hingað skipið.
Svo er sagt af þeim viðskiftum þeirra prestsins og Marteins, að
Marteinn hefði viljað fá sér sauð til siglingar af prestinum, og
heimt með sjálfskyldu, þar hann hefði haft sinn hval; og sem
prestr þverlega neitaði, sagði Marteinn, ekki mætti minna vera
enn hann fengi sér nautkorn, og ei skyldu þeir fyrri aðskilja.
Vel gæti hann tekið frá honum hans kýr og sauði ef hann vildi,
enn það vildi hann ekki gera, enn hann væri sér svo mikið
skyldugr. Hvað þar um fór, kom þó svo um siðir, að fylgdar-
maðr Maiteins tók snæri upp og hafði lagt um háls presti, sem
henging merkja skyldi.        (Framh.).
1)  i>annig hdr.
2)  Séra Jón Grímsson var prestr i Árnesi 1615 (eitt ár?).
3) = Villa.
Drykkjuvísa.
*e* væri ég í Valhöll!
Valin þar í sal öll
Seggja situr fjöld;
Horna sætur sjórinn
Svalar þeim og bjórinn
Glatt þeim gerir kvöld.
Úr öndveginu Oðinn
Öllum sendir bjóðin
Drykkjar full með föng,
Mælskur fyrir mjaðar
Mælir fulli jaðar,
Bragi byrjar söng.
Drápu karlinn kveður,
Kappa hjöi'tu gleður,
Stef þeir styöja öll,
Fullum rðmi fylgja,
Fyllir hljóðabylgja
Digur háa höll.
Valkyrjurnar verum
Veigar bera' í kerum,
Enginn dýrri drakk;
Vínið sýpur sjálfur
Sigfaðir, enn Hálfur
Kóngur koniakk.
Af dönsku kappar Kraka
Korni' í staupi taka
Býrlað brennivín;
Ei mun af þvi veita,
Eti þeir hið feita
Óðins alisvin.
Hörðum Hlaða-jarli
Hygg eg Þrándheims falli
Ákavítið eitt;
Torf-Einari einum
Er af skutilsveinum
Whisky borið heitt.
Egill gamli' og Grettir
Gerast brúnaléttir,
Þegar býðst þeim bjór;
Feitu' af fieski mettir
Fattir tæma' og réttir
Hornin stikilstór.
Saman sitja bekki
Síðlátir, þó drekki,
Ávalt Einherjar;
Þó að þétt og lengi
Þambað hafi, engi
Gerist ,Good-Templar'.
Hófsemdarmaðr.
t Sigurðr Vigfússon, fornfræðingr, létst hér í
basnum 8. þ. m. eftir stutta legu í lungnabólgu.
Hann var bróðir hins alkunna fræðimanns drs. Ghið-
brands Vigfússonar (f í Oxford 1889), og sonr Vig-
fúsar bónda, er síðast bjó í Frakkanesi í Dalasýslu,
Gíslasonar stúdents á Ökrum, Vigfússonar sýslu-
manns í Þingeyjarþingi, enn móðir Sigurðar var
HalldóraJjGrísÍadcttir prests að Breiðabólsstað á Skóg-
arströnd, ólafssonar biskups í Skálholti. Er þessi
ætt rakin í æviminning dr. Gfuðbr. Vigfússonar
í Fjallk. 1890 (aukabi. nr. 4). Sigurðr er fæddr í
Gfaltardal? í Dalasýslu 1828 og ólst upp hjá for-
eldrum sínum.    Þegar hann var fulltíða orðinn, fór
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 109
Blağsíğa 109
Blağsíğa 110
Blağsíğa 110
Blağsíğa 111
Blağsíğa 111
Blağsíğa 112
Blağsíğa 112