Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Heimskringla

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Heimskringla

						HEIMSKMNGLA  9.  JUNI   1894.

Heiniáriiigla

rar    íit   & Laugardögum.

Thc ileíinskrÍD^Ia Pt^.& Pnbl.€o.

átgefend                      [Publishers.]

Verð blaðsins i Canada og Banda-

rikjUQiim :

50   fyrirframborg.  |2,00

—         —     $1,00

Ji------                                    —     $0,50

mir ekki greina

eigl

rki  fyrir  endr-

send                                  iun svarar eng-

Ikomandi, nema

i     bréfnm    er

engiun gaumr geflon.    En ritstj. svar-

ar höfundi tindir  merki  eða bók

uin, ef höf, tiltekr slíkt merki.

>Lrild að lögjm, nema

aadi sé alveg skuldlans við blaftið.

Ritsjóri (Editor):

D JÓHANNSSON.

Ráðsmaðr (Busin. Manager):

J. W.  MXXKY

kl. 9—12 og kl. 1—6 á skrifst.

Peningar gendist i P.O. Money Or-

der, Registered Letter eða Kxpress

iVIoney Order. Ranka-ávísanir á aðra

banka, en í Winnipeg, eru að eins

teknar með affóllum.

653 Pacific Ave.

(McWilliam Str.)

í forna farið ?

Hinn   góðfúsi

Einar Hjörleif

lagi  reiður yfir því,  að Hkr. léði Jóni

Ólafssyni  rúm   til  þess  að  láta   í ljós1

rútkomiim1

oíð (! unn:

mikið ódæði þykir houum það, að liann

segir :     "Hvort  sem    menn  nú    vilja

kalla slíkt "írjálslyndi" eða  drusl

þá in                  kki finnast dæmi i blaða-

nokkurrar þjóðar". Minna

má nú gagn gera, en sleppum því. Ilið

einkennilegasta er, að Einar skuli tima

að vevja nærri hálfum fjórða dálki tíl

að ræða um bækling, sem hann jafn-

framt segir óverðugíin þess, að á hann

sé minnst, sem ekki mun fjarri réttu.

Að Jón Ólafsson hafi lokið ''lofs-

orði" á bækling þennan "tilþess að geta

fengið tilefni til að svívirða óvini sína",

er tilgáta Einars og ekkert annað, og

hún máske nokkuð "fruntaleg". Að

minnsta kosti gæti orðið örðugt fyrir

hann að sanna réttmæti þeirrar tilgátu.

En þeir um það, Jón og Einar. Það er

nokkuð, sem Hkk. kemur ekki við.

Alt sem henni kemur við í þessu efni

er, að athuga á hvaöa grundvelli Einar

byggir sinn stóra dóm, þann, að Hkk,

hafi framið dæmalaust ódæðisverk með

því, að leyfa Jóni Olafssyni að birta

sína skoðun á sögunni Eleónóka.

Iþessu landi, að minnsta kosti, er

það viðurkennd almenn kurteisisskylda

opinberra blaða, að neita engri grein

upptöku ástæðulaust, sé hún sæmilega

rituð og flytji engin persónuleg meið-

yrði. Engin slík meiðyrði eru í þassari

grein, þessum fleini í holdi Lögb Sjái

Einar Hjörleifsson þau, þá hlýturhann

að vera svo skygn, að hann "sjái gegn

um holt og hæðir". Það leymir sér

raunar ekki, að hann þykirt sjá æru-

meiðandi ummæli í henni, að því leyti,

sem hún lýsir ritverki. er liann segir að

flytji meiðandi umniæli um eb

menn og þar á meðal um einn mann í

stjórnarnefnd Hkh. (hvern?) En

hvernig ætlar þá Einar að sanna, að til-

gáta hans sé á rökum bygð—að hún sé

rétt ?

Vér sjáum ekki hvernig hann fer

að sanna meira en það, að honum

fmnist  lutnn  hafa  sínar  ástæður til að

ið   söguhöfunduriiii'

við þennan  mann  og   við hinn.      En

með sams konar sannanir   gætu  allir

komið,  því  ein                1  E.   H.  þykir

að hðfundurinn   meingi    þennan,    eins

víst   er  það, að ððrum þykir höfundur-

irm  sjálfsagt meinga hinn, alt svo

sem                      viðburðir í sögurii,

heimfærat   upp  á nokkurn  einstakling

eða  nokkitrn   ílokk                 i  nokkrum

in   krafinn    til

ki  að

i.   að  báðir færu villir

Hrak.vröadóni                     S''ir Hkr

i frelsi!     Burt

QÍ    17.

iar,  ef  hann  er afhjiip-

aður

:.i  nokkuð áþekkur

einum  manni  að láta  i  ljósi  all--

illyrðalausa skoðun sfna á ritsmfð ann-

ars manns ?

-ftirlátum óhlutdrægum, skyn-

sömum mðnnum að svara spurning-

unni.

Nýtt illgresi.

Hlgresi sýnist lítilmagni og þess

vegna vel viðráðanlegur, en "það er

ekki alt sern sýnist." Illgresi fer sinna

. og með öllum sinum lærdómi

og öllum sínum áhöldum er mannin-

um óljóst livernig hann á að stemma

stigu þess, eða nppræta það, þn

það   nær   að

i í landinu þykjast liafa feng-

ið sig fullreynda í viðureign simii við

hérli )                esistegundir, sem almenn-

ar  eru.    I'ó  eru   þs

að leika sér  við í samanburði við nýja

illgresistegund,   sem   l)úin er  að

rætur   í   vest urríkjum  Bandaríkja,    og

nú  útbreidd  orðin  á  svæði   um I

ferhyrningsraílur   að    flatarmáli.

þetta illgresi nú kðmið norður í Dakóta-

rikin,  og  er  á hraðri  norðurfðr'.     Má

því búast við gesti  þeim til Manitoba

þegar  minst  varir.      Fjandi    þeí

nefndur    "rússneskur  þistill,"    af   því

rússneskur   landnemi   hafði   það með

sér   i                   er liann    tók   með

þegar  hann  flutti   til   Ameríku    fyrir

fáum  árum.

i-  illgresi   þetta   fyrst  kemur

likist   það  mjðg   einkar

fínuin                  u   útlhið  breytist iiinan

skamms. Eftir 10 daga er ró1

svo seig orðin og fléttuð í jarðveginn,

að lítt mögulegt er að dragá hana app.

af ró.inni spretta langar hríslur

og svo þétt, aö ' þær eru til að sj

og sveppur eða hringur, og þegar þist-

illinn er fúllvaxinn, verður bingurinn

oft l feta að þvermáli og um 4 fet

á bœð. Greinar eru margar á hverri

hríslu, sem verða harðar eins og nálar

um leið ogþistillinn er fullvaxinn, og þá

brotna nálar þessar af leggnum og

opna fræ-hólfið, sem er við rætur hverr-

ar nálar, fyrir áhrifum vinds og veð-

urs. Sjálfar bera og nálarnar fræið

með sér, og gróðursetja það í nýjum

reit. Svo seigar eru ræturnar, að plóg-

ur kvað ekki ganga gegn um þær,

fremur en hann gengur gegn um þófa.

Sama segja er og í illgresinu ofan-

jarðar, svo að sláttuvél vinnur ekki

á tágaklasanum, . en annað tveggja

sleppur yfir binginn eða stendur föst

við hann.

AkuryrkjudeildWashington-stjórn-

arinnar hefir glímt við þetta illgresi

síðan 1891, að henni var fyrst sagt

frá útbreiðslu þess, en hún hefir enn

ekki fundið ráð til að sten.ma stigu

fyrir og þvi' siður til að yfirbuga og

uppræta þennan nýja fjanda bændanna.

Það virðist deginum Ijósara að þessi

gestur komi til Manitoba þegar minst

varir, því að það eru svo litlar líkur

til, að Dakotamenn geti heft hann og

haldið á sama bletti. Vindurinn flyt-

ur frfeið, skepnurnar bera það í hófum

og klaufum og mennirnir sjálfir flytja

það á skóm sínum og í klæðunum.

Að svo sé, sést ekki fyrri en nýgræð-

ingurinn skýtur kollinum npp úr jarð-

veginum meðal vorblómanna.

og Powdciiy að líkindum kemur aldrei

mcð hana, því það er hvorttveggja, að

felagið alt er komið i mola — orðiðað

engu í samanburði við það sem það

var, og Powderly sjálfur burt rekirm

úr félaginu og allir hans vildari

og æðstu                   menn.    Það eru ein

3—4 ár siðan bryddi á óánægju með

stjórn hans. Fjárdráttur með meiru var

borinn á hann                 is   vildarm

honuni  úr stjórn   E

ekki,  og  afleiðingin   var  að

uðu félagsmennirnir.    Leild eftir deild

gekk  úr  sambandinu,  eða    u]

fyrir  áhugaleysi og innbyrðis   róstur,

þar  til  félagið nú  er   lítið    meira   en

nafnið   tómt.    Og nv'i  rétt nýlegabafa

samþykt,  að

¦ ku fylgisi

só óhæfir félagsmenn, strykað yfir nöfn

þeirra  og  fyrirboðið  félagsmöiiin

viðurkenna þá sem I

ur það tiltæki eins vist, líkfararsálmur

félagsflaksins,   sem enn er við líði.

Rússncsk réttarbót.

Komið í mola.

Það eru ekki mörg ar síðan verka-

mannafélagið KnigMé of Labor var meir

en litið voldug tilvera. Það eru ekki

meir en (1—7 ár liðin síðan um eða

yfir 11 miljón manna voru meðlimir

þess félagfl. Það var í stöðugum upp-

gangi og völd þess voru nærri ótak-

mörkuð. Svo atkvæðamikið var félag-

ið og svo mikiö vald í höndum for-

manns  þi                  i<e V. Powderly, að

xnargir af stórmennum landsins álitu

hann og hans flokk sérstakt stórveldi,

er   óhjákvæmilegt   væri   að   taka   til

i.   Svo mikið var álitið á Pov.

um   tima.   að  í   Aprfl   1                    hann

kallaður  fyrir þirignefnd í Wasiiington

til að  gefa  henni b

lagab'                     Á  þeim fundifói

þingmaðurinn    fram   á,    að

u m    I

iðurinn  og   lofaði

útbúl

Ikja.

Stjórnarfyrirkomulagið á   I

er réttvíslega  lastað,   en  það   si

ekki  að   i

nulega.     Þeir,    sem     umh

hann standa, bafa miklu meira en hann

að  set'ja   í  stjórnmálum,    og þ<

grandskoðað er ofan í kjölinn, eru orsök

í flestum ódæðisverkunum, að keisaran-

um óafvitandi.   Ókunnugir menn,  sem

ofbjóða  hryðjuverkin   og rita um þan,

ira eða   minna

iiii, og mála h:

ari í augum manna en  jafnvel   kyrkju-

feðurnir  iiiáluðu Kölska    og   hans út-

völdu embæl I ismenn.   En þetta er ekki

lýsing af lioiuim. Hann ei

lyndur maður, góðgjarn og réttsýnn,

að svo miklu leyti, sem hann fær að

nota og sýna þessa hæfileika sína. Að

þetta sé nokkurnveginn rétt lýsing af

manninum, sannar meðal annars það,

að þegar hann sjálfur fær tækifæri til,

lætur hann hegningu fyrir lagabrot

koma niður jafnt á æðstu Og lægstu

þegnum síuum. Hann gerir þar eng-

an mannamun, og er það meira en

verður um suma, sem siður er að kalla

frjálslynda og góða menn. En skjald-

borgin, sem umhverfis liann er, er bæði

svo þétt og svo margföld, að hann get-

ur ekki æfinlega séð hvað gerist í ríki

bans eða ráðið við, ef hann sér það.

Þess vegna nýtur hann sín ekki.

Um mörg undanfarin ár hafa æðstu

embættismenn keisarans, hver í sínu

héraði haft einveldi til að urabuna verð-

leik einstaklinga, hvort heldur í hern-

um eða öðrum embættum, með því

að gefa æðra embætti. A sama hátt

hafa þessir héraðs-einvaldar einir haft

völd til að reka úr þjónustu þá sem

brottrekstur hafa verðskuldað. I ¦

valdi hafa þeir beitt sjálfum sér til

¦gagns íremur öllu öðru. Þeir hafa

svift menn embættum án tilverknaðar,

og þeir hafa engum umbunað fyrir

dugnað og framtaksemi, nema sá hinn

sami hafi haft efni til að borga þeim

ríflega fj-rir, með öðrum orðum ; það

kemst enginn til upphefðar eða metorða

oins og nú stendur, nema hann kaupi

hana. Af þessu leiðir, að auðugir menn

en margir ef ekki flestir, að öðru leytí

óhæfir til þess, skipa nú æðstu embætt-

in í hverri deiid stjórnarinnai

En hæfustu mennirnir skipa lægstu em-

bættin, þar sem þeir getaengu umþok-

að.

Þessu fyrirkomulagi ^ m'i að uin-

hverfa á þann hátt, að völdin tilað

veita embætti og reka úr þjónustu,

verða tekin úr höndum hinna mörgu og

fengin í hendur fámennri nefnd, þar

sem keisarinn sjálfur reeður mestu, A

yfirborðinu er þetta afturför, en i raun

og veru er þaö framför. Keisarim;

ir komizt að því, hvernig valdsmenn

hans hafa gert auðuga ónytjunga og

skálka að féþúfu, með því, að seljri, þeim

vand:

að afstýra með því,   að  taka við em-

sjálf-

ur allar  I                          ismanna um ó-

kuidaðan                                    .  frv.

Það er litil

arinn                                                     t il aö

gefa ónytjiingi                                    li,  og

þar af leiðai

•i til að fá

leika viðurkem

Ekkert Dcrby plötu-reik-

tóbak er ekta, nema á því

standi húfumyndað merki.

Orða-bclgrinn.

[Öllum, sem sónia

velkomið að "'leggja orðí belg;" en nafn-

greina verðr hver höf. sig við ritstj.,

þótt ekki vilji nafngreina sig í blaðinu.

Engin áfellis-ummæli um einstaka menn

verðn                 mameðfu]                 indir.

Ritstj. afsi                 Iri ábyrgð á skoðun-

umþeim, sem koma fi

Meira cf þörf gerist.

;k Til l'itstj.   IÍK!Í. i;

gerðina  með  ytirskriftinni :    Nýja  Is-

þ. m.    Hún   er

svo sanngjarnlega rituð sem manni get-

ur  frekast  hugsast,   þótt   mikið

i   draga  frain  í birtuna,   sem  þó

eklci bri'ð-liggur á.    I þetta skifti h

um vérað s^nda yður greinarstiif,

vér  álitum  fullkomna  þörf   að birta í

Hkr.,  þar  þér  ti'ikuð af ómakið,   þar

Lögb. gengur svo hatramlega af göflun-

um, að byrja s*rax ú þvi, að

,'i. að það eigi að kaupa Ný-Isleni

fyrir þá ákveðnu  fjárveiting

til bryggju á Gimli,    V*ér-að eins I

þvi að miiua eftir þeirri '•mútu-grein".

Yðar einlægir.

ikkrif Ný-íslendingar.

Herra  ritstjóri.

Ég þarf að svara, konunnar minn-

ar vegna, grein, sem herra Páll Mel-

sted hefir latið prenta í ísafold 9. þ. m.,

ki fengið svarið birt   þm

það ictti aö birtast,  í Isafold,    því   rit-

stjórinn er það göfugmenni,    að   hann

tekur ekkert svar frá   mér gegn  n

er í blaðinu birtist, mér eða iiiíniira við-

komandi.    Sný  ég  mér því  til yðar, í

þeirri von, að þér leyfið   mér   að  i

skildi^fyrir ódrengilega ofsóttri konu, og

'ofið    þcssu  bréfi   mínti    að  birtast    í

blaði yðar.

Hini               ¦ öldungur heflr farið að

þýða úr "Skanuixavkn" frá Chicagoaf-

gamla grein, hina lang-ómerkilegustu

og í öllu tittiti þýoingaríausu8tu grein,

sem nokkurn tiina hetii' verið san

um ísland. Hún á að vera ræða eftir

"frú Sigriði Magnússen", en er svo

auðsælega að eins ringlað fát þess,

skrifaði, að þar um sannfærist hver,

sem frjáls ráð á á eigin greind, þegar

við f^'rsta yfirlestur. Engum lifandi

manni getur þó vist dottið í hug, að

trúa því, sem sagnafræðirigurinn Mel-

sted læzt trúa, að "Sigríðr Magnússen"

hafi ekki vitað nafn Jóns Sigurðsson-

ar betur en það, að kalla hann "Sven-

son". Þetta misncfni sýnir, að Sigríðr

át.ti engan þátt í samsetningu þessarar

greinar. sem og hins vegar, að höfund-

urinn vissi ekkert um það, sem hann

(eða hún) var að rita um, hafði enga

eftirtekt veitt því, og ekki borið sig

saman við ræðuhöfund áður en greinin

var prentuð.

Það er grundvallarregla, sem gildir

í öllu siðuðu mannlífi að sá geti enga á-

byrgð verka borið, er aldrei vann það.

Þetta er lögmál guðs og manna. Hví

befir herra Melsted hausaskifti á regl-

unni í þessu tilfelli og eignar ræðuhöf.

(S. M.) allar vitleysurnar en ekki

greinarritaranumV Það er víst rang-

látasta verkið, sem þetta ljúfmenni hef-

ir unnið á æfinni, enda er það rangldtt

að gagni.

]cað seiri vorkinu veldur er þessi

málsgrein í "Skandinaven" : "Á öllu

íslandier ekkitil eineinasta menntunar-

stofnun handa kvennfólki". Grein

gengnr fram af öldungnum, sem von

er, og hanii "væntir þess fastlega, að

einhver verði til að minnast frekar a

þetta málefni og árétta það betur" en

hann fái g

Jú, ég er einn þeirra.

TJm hina tilfærðu málsgrein segir

nú konan min í Lögbergi 20. desember

L898 : "Að eins eitl blað hér b'ar mér

það, að ég hefði átt að segja, að enginn

kvennaskóli vævi á Islandi,nema "þessi

stofnun mín" (eins og H. P. kemst að

Ol'ði),                   raiujht iint".     i'eita   eina

blað var þá—Skandinavkn !

Þetta er nú bezta áréttið sem, ffeast.

Konan hefii aldrei talað orðin, sem hra

Melsted skorar á menn að leggja hana í

einelti fyrir. Hið sama gildir, náttiíur-

lega, um allar hinar vitleysurnan.

Lögbergs greinina tel ég óefað að

þeir hafi báðir lesið hr. P. M. og ritstj.

ísafoldar ;   enda hafa  ekki íslenzl

ir   þagað  um  hana.    En   þar við

livoiki né fríðkar   ábyrgöiu

þeirra.

Þó nú konan aldrei nerna hefði tal-

að Ix^ssi orð, þá hefðu þau þó ekki ver-

ið annað en staðfesting þess, sem lands-

höfðingi sjálfur hafði skritlega vottað

á undan henni um skólamenntun :':

Iandi.    Þvi 16.                           r lesið upp

máli   sem  af  því reis,  bvort br. Stefán

ii.      ísler.dingnr     í   Chii

Uyldi verða við

kröfu

þau til íslands, og komsl

þar þannig að orði, að

börn

|

sem þ

ir nú sjálfur lan

' SÍður en

"þess

minni                 :   á þetta  málefni

"?

ElHÍKR   M.M.NÚssi

Föffiir kennino'.

Van fyrir  því,  að ég fer ekki

í  kyrkju,   er  hjátrú  ok   jal'nvel   hinar

mingar,     sem      pn

og biblíuþýðendur fylla hugi barrj

nieð,  á  medan  þau  eru  of  ung   til að

geta skilið kenningar þeirra fyrir ann-

að en sannleika,   JafnveJ   hinn   nafn-

urgeon    i

Lund                  :-\r nokkrum árum siðan

i' einni

er   hann    hélt   i   áheyrn    skynberandi

mam                                     ,1 :

" K \

meiri

ofui,                                     isluofni.  1

dauðinn   kemur,    mun    sál    þín  verða

kvalin  alein,   en   það  verður  nóg   hel-

víti  fyrii' þig.  En á éegi dómsini

einast  Kkami   þinn  aftur sálimii, og þá

:   likanii o

nnin  verða  sameinað  0|                  m sig

bafa fnllan mælikvala: sála þín sveit-

ist blóði, og Líkami þinn frá hvirfli til

ilja yfirdreginn kvölum. Sumvizka þin

skynsemi og minni, alt er kvaHð; en

jafnvel meira skal hðfuð þitt verða

pínt með þungum stunum o<j; ó{>\ kvul-

inna anda; lijarta þitt berst ei

i hitasótt ; lí/æð þin ryðst é

ógurlegum hraða; limir þínir rifna í

eldinum líkt og píslarvottanna, en

brenna þó ekki.    Þi                         niður

í ker  nieð sjóðandi  olíu,  en þú '-

aftur  út lifandi ;  a                 r æðar eru

vegir fyrir fætur  pislanna, til að ferð-

ast um.   Sérhver taugereinsog

broddur,    og   mu   leið strengur,

sem djöfullinn leikur  á  lag  liinna óút-

tnlegu    helvitis   kveinstafa.     Sálu

þíoa verkjar  um alla eilífð og likami

þinn                                                      ui við

sálina."

Kristinn maður með heillri skyn-

semi getur ekki trúað öðrum eins kenn-

ingum.

Bók, sem nýle.ga lieíir verið gefin

út  á   liiif.'

is" (A sight of Hellj, i

mælt með að sé notuð fyrir kenslu-

bók á sunrmdagaskólum. inniheldur fáa

parta, sem eru umtalsverðir. þar eð

hún er sérstaklega ætluð börnum, Á

einum  stað  í  henni hljpöar  þannig:

"Litla barn, ef þú fer til helvítis,

verður einn djöfull seltiir við hlið þér

til að slá þig. Hann lieldur áfram að

slá þig um alla eilífð og stanzar aldrei.

Hið fyrsta högg mun gera líkama

þinn eíns veikann og líkama Jobs,

þakinn sáriun og kýlum frá hvirtli t il

ilja. Annað höggið mun gera líkama

þinn tvisvar sinnum eins sáran, hið

þriðja þrisvar sinnum eins sáran, og

tjói'ða liö^ið f^óruui sinnum eiiis

hörmulegan. Hversu muu þa Hkami

þinn verða, eftir að djöfullinn hefir

slegið þig á hverju augnabliki um

miljónir   ára ?"

A öðrum stað er lýsing á hinum

eldlega búningi og er hún grundvöll

uð a þessum orðum, sem standa bjá

Job í 2H, kapítula : "Eru skykkjur

þínar ekki heitar ? Líttu inn í þetta

herbergi. Þú sér að það er mjög lít-

ið, en í miðju þess er stúlka 18 ára

gömuíi. Hversu ógurlegt er að sjá

klæðnað hennar ! Hann cr ger af eldj;

honum er þrengt jrfir höfuð honni ;

hann ftitönnir sig inn í höfuð hennar

og skinn; hann svíður höfttðkújm henn-

ar og gerir hana svarta. Hinn rauði

logi þrengir sér inn í heila hennar og

bræðir hann.

Jíjá Esekíel stendur í 22. kapftula:.

"Ég vil brenna þig í loga minnar reiði.

þú skalt verða bræddur í eldinum.

Þér þykir að líkindtim ilt að þola höf-

uðpi'nu. Hugsaðu þig um, hvaða höf-

uðpinu þessi stúlka má líða ; en s-jáðu

ennfreniur : hún er sveipuð eldibrðnd-

um, því kjóll hennar er elílur. Ef

hún væri á jörðunni, mundi bún verða

að gjalli á einu angnabljki, en búneu

í helvíti, þar sem eldur brennir alla

hluti en eyðir engu- Þarna stend'ur

hún brend og sviðin og mun standa

um alla eilífð þannig. Hi'm tel

fingrum sér hin hægt líðandS augna-

lilik, því  I                                           iablik

vera hundtwið ára. og við bvert augna-

blik man hun eftir að liún bjýtur aö

telja  þannig  til  eib'fðar."

Og    þetta    er    fyrir    böi-u !

orð eru lika    vet    taltandii

að  því  leyti,   scm  þau  ckki  eru töluð

af  æðiSKegnum  mönnum og ekki  starn

frá "deliríum trerm

Á enn einum stað. hofum við lýs-

ing af hinum "sjóðandi di               Hlust-

aðu að cins!    Það                           bljóð,

likt 0« i sjóöandi kattíi. Er það virki-

lega ketiH, st;m sýðnr V Xei. Hvað

er það þá? Það cr blóðið, sem sýður

í  hinum  sviðnu   æðtim.

uii    bullíir    og   síður  i  höfðii

honum;    mergurinn   sýður   i   I,

lians.

Að                           i   ég   til   stað    úr

bók   þ                         :i-   iitn   ungbariiið í

llillllll:

höfundarins:                                          l';"~

kveinar ! Sjáið, hvernig Það engist

sundur og                                             ' '"'r

höfðinu  við ofninn.    Það sparkai

iiiiii  í  ofngólfið.    l'ú

-:éð   ;i

og skelfi                ,,) ,>,.

óskiljanlegt,    h                           r    maður

, ilbrigðri skynsemi,  skuli játa

'") þvi,  að

l'l'lRl'-

setningar.    En vér vitum að þeir

það.

Tekiðeftir Sunday Her                 >go.

Um lcið og bið heiðraða bl'að IIkk.

birtir þakkarávarp íir. Guðvarðar

Hannessonar finst mér eiga vel við, að

tesendum henrtar ðáfitið ágrip af

,'i þessara ráðvöndu hjóna síðan

þau ko-mu til Ameríku JKS-l, því þau

hafa einlægt verið í Nýja íslandi og

tóku á fyrsta ári jörð þá, scm þau búa

á- Þetta ágrip getur sannfært alla

rétthugsandi og sannorða menn um, að

Það er ekki svo ilt að lifa í Nýja íslandi

eins og ÍsaMflai-br.'iin baus br. Gunn-

laugs Helgasonar segja frá. Hjón þessi

w,nl                            þaukomuog  I

þeim sonur þeirra 14 ára. Það ma

geta þegar komið er á þann aldur

að þá fari að bnigna fjör og kraftnr úr

þvi, og soinii' þoirra fór frá þeim þegar

hann var Vinnufær, svo að allar þær

jarðabætur, sem eru á Vatnsnesi, má

þakka þeim hjónum. I'.iti komu með

I mduna,

' ruðvarður "Sénta" og

ruddi talsvert kringum hann, því alt í

kring var þéttur skógur, ein's og sji mi

merki enn í dag. A fyrsta ári fékk

bann ekki heyskap á liun'íinu nægan

handa þessari einu kú. A hverju ári

heflr hann lagt mikla aiúð við að

hreinsa og girða tún og engja-bletti, svo

að næs-tl. sumar fékk iiaiin 18 kýrfóður

af tí'iðu og litheyi. líann hefc ú hverju

ið til ýmislegra ávaxta og hefir

Best hepnasl vcl, enda eru bjón þcssi

mjög lagin á að rækta alt vanalegt sáð-

in'i' cr sáð til í nýlendunni;

vanalegahafa þau sáð 5 bush\ af kart-

öflum og fcngið árlega uppskern af þeim

frá 70—100 bush. í lyiTiistimar sáði

bann r,', ],iiml afMais. en fékk 500 pd.

upp; af baiinnm sáði hann J. pd. og

FékkSOpd. II veiti og byggi sáir hann

til heimilisþarfa og artast -vel eg margt

<1. 20 pd. af lauk sáði biuin og fékk hátt

á þriðja hundrað punda uppskeru.

(> nautgripnm hefir hann ¦ slátrað

Þennan ái                     li 8 kýr og  8 uxa;

heflr jafnaðarverð á þessurn gripum

verið$80. Fyrir 8 arum keypti hann

2 kindiir: nú á bann 10, fvrir ntan vor-

lömb;og einum sauð tvœvetrum slátraði

bann í fyrrahaust og var fallið af hon-

um 7!) pund; iiú á bann -1 kýr og 9

geldgripi. Vlir öll áriii hefir hann tek-

ið (i sekki af hveiti árlega, og eitt árið

seldi hann  smjör  f-                      Heldur

bréfritari fsafoldar að Guðvarður hafl

lengi lifað á þurrum kartöfium og flskiV

Eg skal með framtíð koma með nokkur

desmi og taka þau af bændum rétt í

kring um mig til að sanna, ad það

munu fáir lifa því lífi, sem bréfin lýsa

og ekki í þeim mykju-bræddti kofum

helflur, því hcr eru víðast hvar komin

bjálkabús vcl kölkuð. En þó aöbitt

ð á. fyrstu   arum   alls-

• nda,   vhi                ttöku-

mál'eða blaðamál fyrir aðra en þá, sem

viidu láta geta sín að illu, heklur en

engu, og þegar farið er að Jýsa ein-

Kwerju, fer bezt á að sína báðar Jiliðar,

því'þá leiðist sannleikurinn í Ijós.

ArnesP. O.,   22. Maí  l

GrxNAit Gíslasox.

Gyðingurinn gangandi.

8olo:

Gyðingurinn  gangandi

(geri ég um það brag)

hann má aldrei hvílast

hvorki nótt né dag.

h'ór:

Hneigja höfuð á beð honum leyft er ei;

að eins hallast upp við staiu—það auma

grey !

Hann ber Kristsskegg hangandi

hrafnsvart, naflasíí

er við staur hann. stendur,

strýkur hann það títt.

Hneigja   böfuð A b 8 6©num leyft er ei;.

að eins hullast upp við staur—þaðauma

grcy !

Aldrei hefir fengið fest

forni Júðinn sá

nú í nítján aldiV

nokkurn svefn £ bni.

Hneigja höfuð á beðhonum Icyft er ei;

að cins ha i I                ! ið statir— þaðauma.

grey !

Og þessa rýrn fíla-fl

fær haiin þetfca gn

aðeins tneð þvi mótí

að muiiBiiii'imi þagrj

Hneigja höfuð :i beð lionuin   leyít er ei;

að ein                  ,pp við staur—Það awna

grev !

pi í baklás kjafta-kvörn,

kreikar haun dómsins stig;

að e ns meðan hún ma

má haim hvila sig

Hneigja höfuð i                                    , .-i !

að eins hal!                                   það auma

gi'

Sjáirðu' upp v i'"1                       r

inla einhvern i

kappann kamj i

]iá kveddu' hónum þennan bi

Hneigja höfuð á beð

að eii'                                           | mð aunia

við e.i.i

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4