Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Heimskringla

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Heimskringla

						HEIMSKMNGLA  9.  JUNI   1894.
Heiniáriiigla
rar    íit   & Laugardögum.
Thc ileíinskrÍD^Ia Pt^.& Pnbl.€o.
átgefend                      [Publishers.]
Verð blaðsins i Canada og Banda-
rikjUQiim :
50   fyrirframborg.  |2,00
—         —     $1,00
Ji------                                    —     $0,50
mir ekki greina
eigl
rki  fyrir  endr-
send                                  iun svarar eng-
Ikomandi, nema
i     bréfnm    er
engiun gaumr geflon.    En ritstj. svar-
ar höfundi tindir  merki  eða bók
uin, ef höf, tiltekr slíkt merki.
>Lrild að lögjm, nema
aadi sé alveg skuldlans við blaftið.
Ritsjóri (Editor):
D JÓHANNSSON.
Ráðsmaðr (Busin. Manager):
J. W.  MXXKY
kl. 9—12 og kl. 1—6 á skrifst.
Peningar gendist i P.O. Money Or-
der, Registered Letter eða Kxpress
iVIoney Order. Ranka-ávísanir á aðra
banka, en í Winnipeg, eru að eins
teknar með affóllum.
653 Pacific Ave.
(McWilliam Str.)
í forna farið ?
Hinn   góðfúsi
Einar Hjörleif
lagi  reiður yfir því,  að Hkr. léði Jóni
Ólafssyni  rúm   til  þess  að  láta   í ljós1
rútkomiim1
oíð (! unn:
mikið ódæði þykir houum það, að liann
segir :     "Hvort  sem    menn  nú    vilja
kalla slíkt "írjálslyndi" eða  drusl
þá in                  kki finnast dæmi i blaða-
nokkurrar þjóðar". Minna
má nú gagn gera, en sleppum því. Ilið
einkennilegasta er, að Einar skuli tima
að vevja nærri hálfum fjórða dálki tíl
að ræða um bækling, sem hann jafn-
framt segir óverðugíin þess, að á hann
sé minnst, sem ekki mun fjarri réttu.
Að Jón Ólafsson hafi lokið ''lofs-
orði" á bækling þennan "tilþess að geta
fengið tilefni til að svívirða óvini sína",
er tilgáta Einars og ekkert annað, og
hún máske nokkuð "fruntaleg". Að
minnsta kosti gæti orðið örðugt fyrir
hann að sanna réttmæti þeirrar tilgátu.
En þeir um það, Jón og Einar. Það er
nokkuð, sem Hkk. kemur ekki við.
Alt sem henni kemur við í þessu efni
er, að athuga á hvaöa grundvelli Einar
byggir sinn stóra dóm, þann, að Hkk,
hafi framið dæmalaust ódæðisverk með
því, að leyfa Jóni Olafssyni að birta
sína skoðun á sögunni Eleónóka.
Iþessu landi, að minnsta kosti, er
það viðurkennd almenn kurteisisskylda
opinberra blaða, að neita engri grein
upptöku ástæðulaust, sé hún sæmilega
rituð og flytji engin persónuleg meið-
yrði. Engin slík meiðyrði eru í þassari
grein, þessum fleini í holdi Lögb Sjái
Einar Hjörleifsson þau, þá hlýturhann
að vera svo skygn, að hann "sjái gegn
um holt og hæðir". Það leymir sér
raunar ekki, að hann þykirt sjá æru-
meiðandi ummæli í henni, að því leyti,
sem hún lýsir ritverki. er liann segir að
flytji meiðandi umniæli um eb
menn og þar á meðal um einn mann í
stjórnarnefnd Hkh. (hvern?) En
hvernig ætlar þá Einar að sanna, að til-
gáta hans sé á rökum bygð—að hún sé
rétt ?
Vér sjáum ekki hvernig hann fer
að sanna meira en það, að honum
fmnist  lutnn  hafa  sínar  ástæður til að
ið   söguhöfunduriiii'
við þennan  mann  og   við hinn.      En
með sams konar sannanir   gætu  allir
komið,  því  ein                1  E.   H.  þykir
að hðfundurinn   meingi    þennan,    eins
víst   er  það, að ððrum þykir höfundur-
irm  sjálfsagt meinga hinn, alt svo
sem                      viðburðir í sögurii,
heimfærat   upp  á nokkurn  einstakling
eða  nokkitrn   ílokk                 i  nokkrum
in   krafinn    til
ki  að
i.   að  báðir færu villir
Hrak.vröadóni                     S''ir Hkr
i frelsi!     Burt
QÍ    17.
iar,  ef  hann  er afhjiip-
aður
:.i  nokkuð áþekkur
einum  manni  að láta  i  ljósi  all--
illyrðalausa skoðun sfna á ritsmfð ann-
ars manns ?
-ftirlátum óhlutdrægum, skyn-
sömum mðnnum að svara spurning-
unni.
Nýtt illgresi.
Hlgresi sýnist lítilmagni og þess
vegna vel viðráðanlegur, en "það er
ekki alt sern sýnist." Illgresi fer sinna
. og með öllum sinum lærdómi
og öllum sínum áhöldum er mannin-
um óljóst livernig hann á að stemma
stigu þess, eða nppræta það, þn
það   nær   að
i í landinu þykjast liafa feng-
ið sig fullreynda í viðureign simii við
hérli )                esistegundir, sem almenn-
ar  eru.    I'ó  eru   þs
að leika sér  við í samanburði við nýja
illgresistegund,   sem   l)úin er  að
rætur   í   vest urríkjum  Bandaríkja,    og
nú  útbreidd  orðin  á  svæði   um I
ferhyrningsraílur   að    flatarmáli.
þetta illgresi nú kðmið norður í Dakóta-
rikin,  og  er  á hraðri  norðurfðr'.     Má
því búast við gesti  þeim til Manitoba
þegar  minst  varir.      Fjandi    þeí
nefndur    "rússneskur  þistill,"    af   því
rússneskur   landnemi   hafði   það með
sér   i                   er liann    tók   með
þegar  hann  flutti   til   Ameríku    fyrir
fáum  árum.
i-  illgresi   þetta   fyrst  kemur
likist   það  mjðg   einkar
fínuin                  u   útlhið  breytist iiinan
skamms. Eftir 10 daga er ró1
svo seig orðin og fléttuð í jarðveginn,
að lítt mögulegt er að dragá hana app.
af ró.inni spretta langar hríslur
og svo þétt, aö ' þær eru til að sj
og sveppur eða hringur, og þegar þist-
illinn er fúllvaxinn, verður bingurinn
oft l feta að þvermáli og um 4 fet
á bœð. Greinar eru margar á hverri
hríslu, sem verða harðar eins og nálar
um leið ogþistillinn er fullvaxinn, og þá
brotna nálar þessar af leggnum og
opna fræ-hólfið, sem er við rætur hverr-
ar nálar, fyrir áhrifum vinds og veð-
urs. Sjálfar bera og nálarnar fræið
með sér, og gróðursetja það í nýjum
reit. Svo seigar eru ræturnar, að plóg-
ur kvað ekki ganga gegn um þær,
fremur en hann gengur gegn um þófa.
Sama segja er og í illgresinu ofan-
jarðar, svo að sláttuvél vinnur ekki
á tágaklasanum, . en annað tveggja
sleppur yfir binginn eða stendur föst
við hann.
AkuryrkjudeildWashington-stjórn-
arinnar hefir glímt við þetta illgresi
síðan 1891, að henni var fyrst sagt
frá útbreiðslu þess, en hún hefir enn
ekki fundið ráð til að sten.ma stigu
fyrir og þvi' siður til að yfirbuga og
uppræta þennan nýja fjanda bændanna.
Það virðist deginum Ijósara að þessi
gestur komi til Manitoba þegar minst
varir, því að það eru svo litlar líkur
til, að Dakotamenn geti heft hann og
haldið á sama bletti. Vindurinn flyt-
ur frfeið, skepnurnar bera það í hófum
og klaufum og mennirnir sjálfir flytja
það á skóm sínum og í klæðunum.
Að svo sé, sést ekki fyrri en nýgræð-
ingurinn skýtur kollinum npp úr jarð-
veginum meðal vorblómanna.
og Powdciiy að líkindum kemur aldrei
mcð hana, því það er hvorttveggja, að
felagið alt er komið i mola — orðiðað
engu í samanburði við það sem það
var, og Powderly sjálfur burt rekirm
úr félaginu og allir hans vildari
og æðstu                   menn.    Það eru ein
3—4 ár siðan bryddi á óánægju með
stjórn hans. Fjárdráttur með meiru var
borinn á hann                 is   vildarm
honuni  úr stjórn   E
ekki,  og  afleiðingin   var  að
uðu félagsmennirnir.    Leild eftir deild
gekk  úr  sambandinu,  eða    u]
fyrir  áhugaleysi og innbyrðis   róstur,
þar  til  félagið nú  er   lítið    meira   en
nafnið   tómt.    Og nv'i  rétt nýlegabafa
samþykt,  að
¦ ku fylgisi
só óhæfir félagsmenn, strykað yfir nöfn
þeirra  og  fyrirboðið  félagsmöiiin
viðurkenna þá sem I
ur það tiltæki eins vist, líkfararsálmur
félagsflaksins,   sem enn er við líði.
Rússncsk réttarbót.
Komið í mola.
Það eru ekki mörg ar síðan verka-
mannafélagið KnigMé of Labor var meir
en litið voldug tilvera. Það eru ekki
meir en (1—7 ár liðin síðan um eða
yfir 11 miljón manna voru meðlimir
þess félagfl. Það var í stöðugum upp-
gangi og völd þess voru nærri ótak-
mörkuð. Svo atkvæðamikið var félag-
ið og svo mikiö vald í höndum for-
manns  þi                  i<e V. Powderly, að
xnargir af stórmennum landsins álitu
hann og hans flokk sérstakt stórveldi,
er   óhjákvæmilegt   væri   að   taka   til
i.   Svo mikið var álitið á Pov.
um   tima.   að  í   Aprfl   1                    hann
kallaður  fyrir þirignefnd í Wasiiington
til að  gefa  henni b
lagab'                     Á  þeim fundifói
þingmaðurinn    fram   á,    að
u m    I
iðurinn  og   lofaði
útbúl
Ikja.
Stjórnarfyrirkomulagið á   I
er réttvíslega  lastað,   en  það   si
ekki  að   i
nulega.     Þeir,    sem     umh
hann standa, bafa miklu meira en hann
að  set'ja   í  stjórnmálum,    og þ<
grandskoðað er ofan í kjölinn, eru orsök
í flestum ódæðisverkunum, að keisaran-
um óafvitandi.   Ókunnugir menn,  sem
ofbjóða  hryðjuverkin   og rita um þan,
ira eða   minna
iiii, og mála h:
ari í augum manna en  jafnvel   kyrkju-
feðurnir  iiiáluðu Kölska    og   hans út-
völdu embæl I ismenn.   En þetta er ekki
lýsing af lioiuim. Hann ei
lyndur maður, góðgjarn og réttsýnn,
að svo miklu leyti, sem hann fær að
nota og sýna þessa hæfileika sína. Að
þetta sé nokkurnveginn rétt lýsing af
manninum, sannar meðal annars það,
að þegar hann sjálfur fær tækifæri til,
lætur hann hegningu fyrir lagabrot
koma niður jafnt á æðstu Og lægstu
þegnum síuum. Hann gerir þar eng-
an mannamun, og er það meira en
verður um suma, sem siður er að kalla
frjálslynda og góða menn. En skjald-
borgin, sem umhverfis liann er, er bæði
svo þétt og svo margföld, að hann get-
ur ekki æfinlega séð hvað gerist í ríki
bans eða ráðið við, ef hann sér það.
Þess vegna nýtur hann sín ekki.
Um mörg undanfarin ár hafa æðstu
embættismenn keisarans, hver í sínu
héraði haft einveldi til að urabuna verð-
leik einstaklinga, hvort heldur í hern-
um eða öðrum embættum, með því
að gefa æðra embætti. A sama hátt
hafa þessir héraðs-einvaldar einir haft
völd til að reka úr þjónustu þá sem
brottrekstur hafa verðskuldað. I ¦
valdi hafa þeir beitt sjálfum sér til
¦gagns íremur öllu öðru. Þeir hafa
svift menn embættum án tilverknaðar,
og þeir hafa engum umbunað fyrir
dugnað og framtaksemi, nema sá hinn
sami hafi haft efni til að borga þeim
ríflega fj-rir, með öðrum orðum ; það
kemst enginn til upphefðar eða metorða
oins og nú stendur, nema hann kaupi
hana. Af þessu leiðir, að auðugir menn
en margir ef ekki flestir, að öðru leytí
óhæfir til þess, skipa nú æðstu embætt-
in í hverri deiid stjórnarinnai
En hæfustu mennirnir skipa lægstu em-
bættin, þar sem þeir getaengu umþok-
að.
Þessu fyrirkomulagi ^ m'i að uin-
hverfa á þann hátt, að völdin tilað
veita embætti og reka úr þjónustu,
verða tekin úr höndum hinna mörgu og
fengin í hendur fámennri nefnd, þar
sem keisarinn sjálfur reeður mestu, A
yfirborðinu er þetta afturför, en i raun
og veru er þaö framför. Keisarim;
ir komizt að því, hvernig valdsmenn
hans hafa gert auðuga ónytjunga og
skálka að féþúfu, með því, að seljri, þeim
vand:
að afstýra með því,   að  taka við em-
sjálf-
ur allar  I                          ismanna um ó-
kuidaðan                                    .  frv.
Það er litil
arinn                                                     t il aö
gefa ónytjiingi                                    li,  og
þar af leiðai
•i til að fá
leika viðurkem
Ekkert Dcrby plötu-reik-
tóbak er ekta, nema á því
standi húfumyndað merki.
Orða-bclgrinn.
[Öllum, sem sónia
velkomið að "'leggja orðí belg;" en nafn-
greina verðr hver höf. sig við ritstj.,
þótt ekki vilji nafngreina sig í blaðinu.
Engin áfellis-ummæli um einstaka menn
verðn                 mameðfu]                 indir.
Ritstj. afsi                 Iri ábyrgð á skoðun-
umþeim, sem koma fi
Meira cf þörf gerist.
;k Til l'itstj.   IÍK!Í. i;
gerðina  með  ytirskriftinni :    Nýja  Is-
þ. m.    Hún   er
svo sanngjarnlega rituð sem manni get-
ur  frekast  hugsast,   þótt   mikið
i   draga  frain  í birtuna,   sem  þó
eklci bri'ð-liggur á.    I þetta skifti h
um vérað s^nda yður greinarstiif,
vér  álitum  fullkomna  þörf   að birta í
Hkr.,  þar  þér  ti'ikuð af ómakið,   þar
Lögb. gengur svo hatramlega af göflun-
um, að byrja s*rax ú þvi, að
,'i. að það eigi að kaupa Ný-Isleni
fyrir þá ákveðnu  fjárveiting
til bryggju á Gimli,    V*ér-að eins I
þvi að miiua eftir þeirri '•mútu-grein".
Yðar einlægir.
ikkrif Ný-íslendingar.
Herra  ritstjóri.
Ég þarf að svara, konunnar minn-
ar vegna, grein, sem herra Páll Mel-
sted hefir latið prenta í ísafold 9. þ. m.,
ki fengið svarið birt   þm
það ictti aö birtast,  í Isafold,    því   rit-
stjórinn er það göfugmenni,    að   hann
tekur ekkert svar frá   mér gegn  n
er í blaðinu birtist, mér eða iiiíniira við-
komandi.    Sný  ég  mér því  til yðar, í
þeirri von, að þér leyfið   mér   að  i
skildi^fyrir ódrengilega ofsóttri konu, og
'ofið    þcssu  bréfi   mínti    að  birtast    í
blaði yðar.
Hini               ¦ öldungur heflr farið að
þýða úr "Skanuixavkn" frá Chicagoaf-
gamla grein, hina lang-ómerkilegustu
og í öllu tittiti þýoingaríausu8tu grein,
sem nokkurn tiina hetii' verið san
um ísland. Hún á að vera ræða eftir
"frú Sigriði Magnússen", en er svo
auðsælega að eins ringlað fát þess,
skrifaði, að þar um sannfærist hver,
sem frjáls ráð á á eigin greind, þegar
við f^'rsta yfirlestur. Engum lifandi
manni getur þó vist dottið í hug, að
trúa því, sem sagnafræðirigurinn Mel-
sted læzt trúa, að "Sigríðr Magnússen"
hafi ekki vitað nafn Jóns Sigurðsson-
ar betur en það, að kalla hann "Sven-
son". Þetta misncfni sýnir, að Sigríðr
át.ti engan þátt í samsetningu þessarar
greinar. sem og hins vegar, að höfund-
urinn vissi ekkert um það, sem hann
(eða hún) var að rita um, hafði enga
eftirtekt veitt því, og ekki borið sig
saman við ræðuhöfund áður en greinin
var prentuð.
Það er grundvallarregla, sem gildir
í öllu siðuðu mannlífi að sá geti enga á-
byrgð verka borið, er aldrei vann það.
Þetta er lögmál guðs og manna. Hví
befir herra Melsted hausaskifti á regl-
unni í þessu tilfelli og eignar ræðuhöf.
(S. M.) allar vitleysurnar en ekki
greinarritaranumV Það er víst rang-
látasta verkið, sem þetta ljúfmenni hef-
ir unnið á æfinni, enda er það rangldtt
að gagni.
]cað seiri vorkinu veldur er þessi
málsgrein í "Skandinaven" : "Á öllu
íslandier ekkitil eineinasta menntunar-
stofnun handa kvennfólki". Grein
gengnr fram af öldungnum, sem von
er, og hanii "væntir þess fastlega, að
einhver verði til að minnast frekar a
þetta málefni og árétta það betur" en
hann fái g
Jú, ég er einn þeirra.
TJm hina tilfærðu málsgrein segir
nú konan min í Lögbergi 20. desember
L898 : "Að eins eitl blað hér b'ar mér
það, að ég hefði átt að segja, að enginn
kvennaskóli vævi á Islandi,nema "þessi
stofnun mín" (eins og H. P. kemst að
Ol'ði),                   raiujht iint".     i'eita   eina
blað var þá—Skandinavkn !
Þetta er nú bezta áréttið sem, ffeast.
Konan hefii aldrei talað orðin, sem hra
Melsted skorar á menn að leggja hana í
einelti fyrir. Hið sama gildir, náttiíur-
lega, um allar hinar vitleysurnan.
Lögbergs greinina tel ég óefað að
þeir hafi báðir lesið hr. P. M. og ritstj.
ísafoldar ;   enda hafa  ekki íslenzl
ir   þagað  um  hana.    En   þar við
livoiki né fríðkar   ábyrgöiu
þeirra.
Þó nú konan aldrei nerna hefði tal-
að Ix^ssi orð, þá hefðu þau þó ekki ver-
ið annað en staðfesting þess, sem lands-
höfðingi sjálfur hafði skritlega vottað
á undan henni um skólamenntun :':
Iandi.    Þvi 16.                           r lesið upp
máli   sem  af  því reis,  bvort br. Stefán
ii.      ísler.dingnr     í   Chii
Uyldi verða við
kröfu
þau til íslands, og komsl
þar þannig að orði, að
börn
|
sem þ
ir nú sjálfur lan
' SÍður en
"þess
minni                 :   á þetta  málefni
"?
ElHÍKR   M.M.NÚssi
Föffiir kennino'.
Van fyrir  því,  að ég fer ekki
í  kyrkju,   er  hjátrú  ok   jal'nvel   hinar
mingar,     sem      pn
og biblíuþýðendur fylla hugi barrj
nieð,  á  medan  þau  eru  of  ung   til að
geta skilið kenningar þeirra fyrir ann-
að en sannleika,   JafnveJ   hinn   nafn-
urgeon    i
Lund                  :-\r nokkrum árum siðan
i' einni
er   hann    hélt   i   áheyrn    skynberandi
mam                                     ,1 :
" K \
meiri
ofui,                                     isluofni.  1
dauðinn   kemur,    mun    sál    þín  verða
kvalin  alein,   en   það  verður  nóg   hel-
víti  fyrii' þig.  En á éegi dómsini
einast  Kkami   þinn  aftur sálimii, og þá
:   likanii o
nnin  verða  sameinað  0|                  m sig
bafa fnllan mælikvala: sála þín sveit-
ist blóði, og Líkami þinn frá hvirfli til
ilja yfirdreginn kvölum. Sumvizka þin
skynsemi og minni, alt er kvaHð; en
jafnvel meira skal hðfuð þitt verða
pínt með þungum stunum o<j; ó{>\ kvul-
inna anda; lijarta þitt berst ei
i hitasótt ; lí/æð þin ryðst é
ógurlegum hraða; limir þínir rifna í
eldinum líkt og píslarvottanna, en
brenna þó ekki.    Þi                         niður
í ker  nieð sjóðandi  olíu,  en þú '-
aftur  út lifandi ;  a                 r æðar eru
vegir fyrir fætur  pislanna, til að ferð-
ast um.   Sérhver taugereinsog
broddur,    og   mu   leið strengur,
sem djöfullinn leikur  á  lag  liinna óút-
tnlegu    helvitis   kveinstafa.     Sálu
þíoa verkjar  um alla eilífð og likami
þinn                                                      ui við
sálina."
Kristinn maður með heillri skyn-
semi getur ekki trúað öðrum eins kenn-
ingum.
Bók, sem nýle.ga lieíir verið gefin
út  á   liiif.'
is" (A sight of Hellj, i
mælt með að sé notuð fyrir kenslu-
bók á sunrmdagaskólum. inniheldur fáa
parta, sem eru umtalsverðir. þar eð
hún er sérstaklega ætluð börnum, Á
einum  stað  í  henni hljpöar  þannig:
"Litla barn, ef þú fer til helvítis,
verður einn djöfull seltiir við hlið þér
til að slá þig. Hann lieldur áfram að
slá þig um alla eilífð og stanzar aldrei.
Hið fyrsta högg mun gera líkama
þinn eíns veikann og líkama Jobs,
þakinn sáriun og kýlum frá hvirtli t il
ilja. Annað höggið mun gera líkama
þinn tvisvar sinnum eins sáran, hið
þriðja þrisvar sinnum eins sáran, og
tjói'ða liö^ið f^óruui sinnum eiiis
hörmulegan. Hversu muu þa Hkami
þinn verða, eftir að djöfullinn hefir
slegið þig á hverju augnabliki um
miljónir   ára ?"
A öðrum stað er lýsing á hinum
eldlega búningi og er hún grundvöll
uð a þessum orðum, sem standa bjá
Job í 2H, kapítula : "Eru skykkjur
þínar ekki heitar ? Líttu inn í þetta
herbergi. Þú sér að það er mjög lít-
ið, en í miðju þess er stúlka 18 ára
gömuíi. Hversu ógurlegt er að sjá
klæðnað hennar ! Hann cr ger af eldj;
honum er þrengt jrfir höfuð honni ;
hann ftitönnir sig inn í höfuð hennar
og skinn; hann svíður höfttðkújm henn-
ar og gerir hana svarta. Hinn rauði
logi þrengir sér inn í heila hennar og
bræðir hann.
Jíjá Esekíel stendur í 22. kapftula:.
"Ég vil brenna þig í loga minnar reiði.
þú skalt verða bræddur í eldinum.
Þér þykir að líkindtim ilt að þola höf-
uðpi'nu. Hugsaðu þig um, hvaða höf-
uðpinu þessi stúlka má líða ; en s-jáðu
ennfreniur : hún er sveipuð eldibrðnd-
um, því kjóll hennar er elílur. Ef
hún væri á jörðunni, mundi bún verða
að gjalli á einu angnabljki, en búneu
í helvíti, þar sem eldur brennir alla
hluti en eyðir engu- Þarna stend'ur
hún brend og sviðin og mun standa
um alla eilífð þannig. Hi'm tel
fingrum sér hin hægt líðandS augna-
lilik, því  I                                           iablik
vera hundtwið ára. og við bvert augna-
blik man hun eftir að liún bjýtur aö
telja  þannig  til  eib'fðar."
Og    þetta    er    fyrir    böi-u !
orð eru lika    vet    taltandii
að  því  leyti,   scm  þau  ckki  eru töluð
af  æðiSKegnum  mönnum og ekki  starn
frá "deliríum trerm
Á enn einum stað. hofum við lýs-
ing af hinum "sjóðandi di               Hlust-
aðu að cins!    Það                           bljóð,
likt 0« i sjóöandi kattíi. Er það virki-
lega ketiH, st;m sýðnr V Xei. Hvað
er það þá? Það cr blóðið, sem sýður
í  hinum  sviðnu   æðtim.
uii    bullíir    og   síður  i  höfðii
honum;    mergurinn   sýður   i   I,
lians.
Að                           i   ég   til   stað    úr
bók   þ                         :i-   iitn   ungbariiið í
llillllll:
höfundarins:                                          l';"~
kveinar ! Sjáið, hvernig Það engist
sundur og                                             ' '"'r
höfðinu  við ofninn.    Það sparkai
iiiiii  í  ofngólfið.    l'ú
-:éð   ;i
og skelfi                ,,) ,>,.
óskiljanlegt,    h                           r    maður
, ilbrigðri skynsemi,  skuli játa
'") þvi,  að
l'l'lRl'-
setningar.    En vér vitum að þeir
það.
Tekiðeftir Sunday Her                 >go.
Um lcið og bið heiðraða bl'að IIkk.
birtir þakkarávarp íir. Guðvarðar
Hannessonar finst mér eiga vel við, að
tesendum henrtar ðáfitið ágrip af
,'i þessara ráðvöndu hjóna síðan
þau ko-mu til Ameríku JKS-l, því þau
hafa einlægt verið í Nýja íslandi og
tóku á fyrsta ári jörð þá, scm þau búa
á- Þetta ágrip getur sannfært alla
rétthugsandi og sannorða menn um, að
Það er ekki svo ilt að lifa í Nýja íslandi
eins og ÍsaMflai-br.'iin baus br. Gunn-
laugs Helgasonar segja frá. Hjón þessi
w,nl                            þaukomuog  I
þeim sonur þeirra 14 ára. Það ma
geta þegar komið er á þann aldur
að þá fari að bnigna fjör og kraftnr úr
þvi, og soinii' þoirra fór frá þeim þegar
hann var Vinnufær, svo að allar þær
jarðabætur, sem eru á Vatnsnesi, má
þakka þeim hjónum. I'.iti komu með
I mduna,
' ruðvarður "Sénta" og
ruddi talsvert kringum hann, því alt í
kring var þéttur skógur, ein's og sji mi
merki enn í dag. A fyrsta ári fékk
bann ekki heyskap á liun'íinu nægan
handa þessari einu kú. A hverju ári
heflr hann lagt mikla aiúð við að
hreinsa og girða tún og engja-bletti, svo
að næs-tl. sumar fékk iiaiin 18 kýrfóður
af tí'iðu og litheyi. líann hefc ú hverju
ið til ýmislegra ávaxta og hefir
Best hepnasl vcl, enda eru bjón þcssi
mjög lagin á að rækta alt vanalegt sáð-
in'i' cr sáð til í nýlendunni;
vanalegahafa þau sáð 5 bush\ af kart-
öflum og fcngið árlega uppskern af þeim
frá 70—100 bush. í lyiTiistimar sáði
bann r,', ],iiml afMais. en fékk 500 pd.
upp; af baiinnm sáði hann J. pd. og
FékkSOpd. II veiti og byggi sáir hann
til heimilisþarfa og artast -vel eg margt
<1. 20 pd. af lauk sáði biuin og fékk hátt
á þriðja hundrað punda uppskeru.
(> nautgripnm hefir hann ¦ slátrað
Þennan ái                     li 8 kýr og  8 uxa;
heflr jafnaðarverð á þessurn gripum
verið$80. Fyrir 8 arum keypti hann
2 kindiir: nú á bann 10, fvrir ntan vor-
lömb;og einum sauð tvœvetrum slátraði
bann í fyrrahaust og var fallið af hon-
um 7!) pund; iiú á bann -1 kýr og 9
geldgripi. Vlir öll áriii hefir hann tek-
ið (i sekki af hveiti árlega, og eitt árið
seldi hann  smjör  f-                      Heldur
bréfritari fsafoldar að Guðvarður hafl
lengi lifað á þurrum kartöfium og flskiV
Eg skal með framtíð koma með nokkur
desmi og taka þau af bændum rétt í
kring um mig til að sanna, ad það
munu fáir lifa því lífi, sem bréfin lýsa
og ekki í þeim mykju-bræddti kofum
helflur, því hcr eru víðast hvar komin
bjálkabús vcl kölkuð. En þó aöbitt
ð á. fyrstu   arum   alls-
• nda,   vhi                ttöku-
mál'eða blaðamál fyrir aðra en þá, sem
viidu láta geta sín að illu, heklur en
engu, og þegar farið er að Jýsa ein-
Kwerju, fer bezt á að sína báðar Jiliðar,
því'þá leiðist sannleikurinn í Ijós.
ArnesP. O.,   22. Maí  l
GrxNAit Gíslasox.
Gyðingurinn gangandi.
8olo:
Gyðingurinn  gangandi
(geri ég um það brag)
hann má aldrei hvílast
hvorki nótt né dag.
h'ór:
Hneigja höfuð á beð honum leyft er ei;
að eins hallast upp við staiu—það auma
grey !
Hann ber Kristsskegg hangandi
hrafnsvart, naflasíí
er við staur hann. stendur,
strýkur hann það títt.
Hneigja   böfuð A b 8 6©num leyft er ei;.
að eins hullast upp við staur—þaðauma
grcy !
Aldrei hefir fengið fest
forni Júðinn sá
nú í nítján aldiV
nokkurn svefn £ bni.
Hneigja höfuð á beðhonum Icyft er ei;
að cins ha i I                ! ið statir— þaðauma.
grey !
Og þessa rýrn fíla-fl
fær haiin þetfca gn
aðeins tneð þvi mótí
að muiiBiiii'imi þagrj
Hneigja höfuð :i beð lionuin   leyít er ei;
að ein                  ,pp við staur—Það awna
grev !
pi í baklás kjafta-kvörn,
kreikar haun dómsins stig;
að e ns meðan hún ma
má haim hvila sig
Hneigja höfuð i                                    , .-i !
að eins hal!                                   það auma
gi'
Sjáirðu' upp v i'"1                       r
inla einhvern i
kappann kamj i
]iá kveddu' hónum þennan bi
Hneigja höfuð á beð
að eii'                                           | mð aunia
við e.i.i
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4