Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn + Žjóšviljinn ungi

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn + Žjóšviljinn ungi

						XIV, 43.-44.
Þjóðviljinn.
J71
haustið, en að láta eina skelfisksbeitu i
sjóinn fyrir utan Arnarnes. Reyndnr á
það með fram að vera af einskærri um-
hyggjusemi fyrir óvitunum í Inn-Djúp-
inu, eptir þvi sem þeim fórust orð á
héraðsfundinum i vor, er fróðastir þykj-
ast um allt eðli og lifnaðarháttu þorsks-
ins. Það er heimskan og fyrirhyggju-
leysið hjá Inn-Djúpskörlunum sumum, að
vilja ekki friða þorskinn með köfium,
heldur ná honum hvenær sem er, og
með hvaða beitu, sem í hvTert skipti er
kostur á að afia sér. — Annars væri
nógu fróðlegt að heyra, hverju fiskifræð-
ingarnir þar ytra kenna fiskileysið í Út-
Djúpinu i haust. Þeim skyldi þó aldrei
geta dottið í hug, að það væri því að
kenna, að þeir hefðu ekki eins góða beitu
að bjóða þorskinum, eins og Inn-Djúps-
menn og Jökulfirðingar? Nei, þannig
ruega þeir ekki álykta, því að með því
játuðu þeir, að þessi vizkulega(!) beitu-
takmörkun, sem þeir vilja halda í, hefði
i haust valdið Út-Djúpsmönnum mörg
þúsund króna atvinnutjóni. — Vér kér
innra erum svo einfaldir, að láta okkur
detta slíkt í hug; vér erum í litlum vafa
um, að aflinn myndi engu minni fyrir
utan, en innan línuna, ef aama beita heíði
þar brúkuð verið. Það eru að minnsta
kosti lítil líkindi til þess, að allt Út-
Djúpið só fisklaust tímum saman, þegar
Inn-Djúpið og Jökulfirðirnir eru fullir af
fiski. Það er auðvitað mjög notalegt fyr-
ir blessaðan þorskinn, að vera friðaður
tímum saman með löggiltum   samþykkt-
um; en hvort það verður í reyndinni eins
notadrjúgt fyrir útvegsmennina, að mega
ekki brúka þá beitu, sem fáanleg er í
hvert skipti, og bezt fiskazt á, það eiga
þeir eptir að sýna, sem hepta vilja at-
vinnufrelsi manna með þess háttar ákvörð-
unum, sem betur eru lagaðar til að gjöra
alla að slóðum, en að hvetja menn til
atorku og dugnaðar í að bjarga sér.
----------öOO§§OCk>----------
Bænahúsið í Furuflrði.
Prestur, sem ekki vill messa,
Heimtar peninga á borðið.
¦   —•*——
Það fer að verða sögulegt með bæna-
húsið í Furufirði á Hornströndum.
Eins og kunnugt er, þá eiga Horn-
strendingar afar-örðuga leið, lítt færa að
vetrum, til Staðarkirkju i Grunnavík.
Sérstaklega er það miklum kostnaði
og erfiðleikum bundið, að færa lík til
kirkju, eins og áður hefur verið skýrt
frá hér i blaðinu.
Síra Pétur Þorsteinsson á Stað (f 1892)
var þess því mjög hvetjandi, að komið
yrði á fót bænahúsi í Furufirði á Strönd-
um, og sýndi hann i því, sem fleiru, að
hann lét sór annara um hag og velferð
sóknarbarna sinna, en um hitt, hvað
sjálfúm honum var kostnaðar- og ómaks-
minnst.
Kom þvi svo, fyrir fortölur ýmsra
góðra manna, að sparisjóður á Isafirði
gaf fó nokkurt, til að koma upp bæna-
húsi i Furufirði.
Sýslusjóður         Norður-lsafiarðarsýslu
lagði einnig dálítinn styrk fram, og
Hornstrendingar, og ýmsir sveitunga
þeirra, styrktu sjálfir, eptir föngum, þetta
sitt brennheita áhugamál.
Á þenna hátt komst mál þetta loks
svo langt, að bænahúsið var fullreist í
Furufirði í ágústmánuði ý. á.
Menn skyldu nú ætla, að sóknarprest-
urinn, sira Kjartan Kjartansson á Stað,
sem sjálfur hafði á sýslufundi útmálað
svo mjög nauðsynina á bænahúsi þessu,
hefði ekki látið á sér standa, þegar bæna-
húsið loks var reist.
En  það er öðru nær.
Enda þótt liðið só þegar meira, en
ár, síðan bænahúsið var fullgert, þá hefur
þessi virðidegi drottins þjönn enn ekki unn-
i'zt til þess, að ftytjaþar eina einustu messu,
né framkvæma þar nokkurt annað embœtt-
isverk{!)
Hornstrendingar hafa jafn vel boðið
presti 20 kr. fyrir messuna, að því er
oss hefur verið frá skýrt.
En það kemur allt fyrir eitt.
Það er nú orðið ljóst, að frá sjónar-
miði Staðarprestsins i Grunnavík, þá er
það ekki löngunin, eða þráin á því, að
flytja útkjálkabörnunum á Horn9tröndum
fagnaðarerindi kristindómsins, eða létta
þeim greptrun framliðinna, sem gjört
hefur þörfina á bænahúsinu svo brýna.
Nei, langt frá; það á að verða mjoík-
urky'r fyrir Staðarprestinn í Grunnavík,
má ske létta honum túngarðshleðsluna
góðu(!),  sem  landssjóðslánið var tekið til.
. 156
vissi þetta áður. — Væntanlega er eg yður   heldur   eigi
óþekktur,  monsíeur — jeg er Franz  Hansen".
Það var, sem kalt vatn rynni mér milli skinns og
hörunds.
Franz Hansen!
Hann,  sem dáinn var fyrir meira, en hundrað árum
En, hvað um það, sami maðurinn var það, sem
rnyndin var af, sem hókk uppi yfir skrifborðinu etaz-
ráðsins!
Og það var einmittt þess vegna, sem mér hafði
fundizt, að jeg þekkti þetta andlit.
Það var hræðilegt!
En þetta hlaut að vera einhver vitleysa, mig hlaut
að vera að dreyma!
„Jú, monsíeur", endurtók hann, „og þór hafið sjálf-
ur, fyrir örlítilli stundu látið i ljósi, að þér óskuðuð, að
fá mig til viðtals. — Leyfið því, að jeg tylli mér hérna
við hlið yðar, svo að við getum spjallað saman i næði;
en sé yður það þægilegra, herra minn, þá getum við lika
gengið hór í garðinum okkur til skemmtunar".
Af tvennu íllu kaus eg hið síðar nefnda.
Að sitja grafkyrr á sama stað, þegar svona stóð
á, fannst mór mér vera allsendis ómögulegt.
Án þess að vera fær um, áð koma upp einu einasta
orði, stóð eg því upp, og bjóst, til að fylgjast með honum.
Gamli maðurinn staulaði nú við staf sinn við hlið
mér,  en hélt annari hendinni aptur fyrir bak sér.
Svona hóldum við nú eptir gangstígnum, sem lá
ofan i einn af aðal-gangstígunum í kirkjugarðinum.
„Þer megið vera viss um það, herra minn", tók
hann nú til máls,   „að   mér   er   það   vel   kunnugt,   hve
145
En það var þó einn maður, sem öllum þótti þar
vanta, og það var Andrés Skaarup.
Etazráðið hafði vissulega saknað hans allt árið; það
var ýmislegt, sem á það benti.
Maður sá, er tekið hafði við skrifstofustörfum Andr-
ésar var sem sé fremur liðlóttur maður.
Og einu sinni, eigi alls fyrir löngu, hafði etazráðið
látið orð falla i þá átt, að hann hefði nú, i nálega heilt
ár, ekki haft neinn verulega duglegan og áreiðanlegan
mann i verzlan  sinni, er hann gæti  fyllilega reitt sig á.
Það hefði verið öðru vísi áður, hafði hann svo
bætt við, og stunið við.
En að tala við hann, með skynsamlegum rökum,
það var ekki til neins.
Hann var meiri þrákálf'ur, en nokkuru sinni fyr.
Tvisvar eða þrisvar hafði jeg reynt, að f'æra honuin
alvarlega heim sanninn; en það var til einskis.
Sá eg því, að réttast myndi, að láta hann eiga sig,
unz tíminn færði honum heim sanninn.
Inger var föl og niðurdregin, og hugsaði um
vin sinn.
Allt var óbreytt.
Nafn Andrésar Skaarups mátti ekki heyrast nefnt
þar á heimilinu.
Nokkrum brófum, sem Andrés hafði skrifað, hafði
etazráðið látið ósvara^.
Engu að síður hafði Andrés þó i dag sent sinum
fyrverandi húsbónda hraðskeyti, þar sem hann tjáði hon-
um alúðarfyllstu þakkir fyrir allt, sem hann hafði fyrir
hann gjört, og fyrir vinfengi það, sem hann nú hefði að

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 169
Blašsķša 169
Blašsķša 170
Blašsķša 170
Blašsķša 171
Blašsķša 171
Blašsķša 172
Blašsķša 172
Blašsķša 173
Blašsķša 173
Blašsķša 174
Blašsķša 174
Blašsķša 175
Blašsķša 175
Blašsķša 176
Blašsķša 176