Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn + Žjóšviljinn ungi

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn + Žjóšviljinn ungi

						146
ÞJÓBVIUINN.
XXV., 30.—31.
anda fengu 146 fyrra árið og 91 seinDa
árið.    En sárasótt 16 og 14.
Kláði minkar óðuro. 1905 voru '225
kláðasjúklingar, en 163 árið 1908.
Geðveiki virðist fara vaxandi. Árið
1887 voru 81, en 1901 133 geðveikir
menn á landiou. Skýralur eru ekki til
frá seinDÍ árum Á Kleppi voru rúm-
lega 60 ejúklingar við hvor árslok, 1907
og 1908. Hér á landi er geðveiki miklu
algengari í konum en körlum 97:36 árið
1901. I öðrum löndum er hún álíka al-
geng í körlum S9m konum. Ekki getur
landlæknir um af hverju það muni stafa,
en ætli það eigi ekki töluvert rót sína
að rekja til þe98, að sjúkdómar, sem or-
sakast af stöðugri áfengisnautn, eru hér
sjaldgæfir, í samanburði við önnur lönd,
og við þeim sjúkdómum er karlmöDnum
míklu bættara en konum?
Brennivínsæði fengu 21 maður 1907
en 18 1908.
&Y,ÖYvÍt    ræktunarfólag9 Norðurlands
iil M 11    1910. — 8. árg, seinna hept-
ið. — Akureyri 1911.
Fremst í hepti þessu er fyrirlestur
eptir Pál Zophoníasson: „Hvað getum
vér gert, til þess að auka vinnuaflið í
eveitunum, og lækka þann útgjaldalið í
búi bóndans, sem vinnan hefir í för með
sér?u — Bendir hanD í því skyni á þrjár
leiðir:
1.   að fjölga fólkinu í sveitunum,
2.   að nota ódýrari   víddu.   en   manns-
aflið, og að nota að eins manDí
til að stjórna henni,
3. að hagnýta þá krapta, og þau öfl,
sem vér höfum þannig, að sem mest
vinnafáist eptir hverja krapteiningu,
eða vera hagsýnir.
Til þees að fjölga fólkinuí sveitunum,
telur haun ekki vænlegt, að fá fólk frá
öðrum löndum, nema ef vera skyldi að
styðja að þvi, að fá íslendingafrá Amer-
íku, koma á beinu skipasambandi þangað,
flytja ullina þangað, en koma aptur með
maís, hveiti, og aðrar vörur, sem þar fást
ódýrari, en vér höfum átt kost á.
Enn fremur bendir hann á, sem ráð
til að fjölga fólkinu i sveituDum, að gera
möonum létt aðgöngu, að ná í smábýli
til ábúðar, fá dálitla jarðarskika, til eign-
ar, eða umráða, 20—30dBgeláttur af landi,
og er það óefað heppilegasti vegurinn,
og sá, er mest flýtir fyrir ræktun lands-
ins, og þyrfti alþingi því sem fyrst að
taka það mál til  rækilegrar   yfirvegUDar.
Að því er annað atriðið snertir, að
hestaflið þurfi að hagDýta n.eira en gert
er. •— Drepur hann i því sambandi á
þeð, að þörf sé að koma upp rófu-ökrum,
til þess að geta gefið kúnum rófur meí
töðunni. — Nefnir hann og helztu áhöld-
in, er nota má hesta til að vinna með:
pVoginn eða ardinn, herfið (þar á meðal
slbðann, eða ávinnsluherfið), radhreinsar-
ann, til þess að „lu" með, er rófur era
ræktaðar á ökrum. — Enn fremur:
sláttuvélina, rakstrarvélar, snúningsvélar,
vagna og kerrur.
Önnur greioÍD í heptÍDU er: „Um
grasrœktinau, eptir 8. Sigurðsson. — Skýr-
ir hann þar, meðal annars, frá tilraunum
ræktunarfélagins, að þvi er graifræsán-
ingu snertir, hvernig þeim hefir verið
hagað, hvaða grastegundir ræktaðar o. fi.
Þá er minnzt andláts vara-formanns
ræktunarfélageins (dbrm. Jóns Chr. Steph-
anssonar), er andaðist 81 ára að aldri 18.
des. 1910. — Hafði hann verið umsjón-
armaður trjáræktarstöðvarinrar, og gróð-
ursett þar fjölda trjáa, og þó kominn yfir
8]ÖtUgt.
NæBt er „yfirlit yfir starfeemi rækt*
unarfélags Norðurlands 1910", skýrt frá
gróðrartilraunum  þess, fræðslustarfi o. fl.
Þá er enn ekýrsla um starfeemi garð-
ræktarfélags Reykhverfinga og garðyrkju-
félags Seiluhrepps, og loks er skýrsla um
meðlimatal félagsins.
Bókmenntaf'él agið.
Fyrirhugaða lagabreytingin.
Eins og getið hefur verið í blaði voru
(sbr. 32.—33. nr. þ. á.), voru á bókmennta-
félagsfundi 8. júli þ. á. samþykktar ýms-
ar breytingar á lögum félageins, og verð-
ur nú, að þvi er þ»r snertir, leitað eam-
þykkii Hafnardoildarinnar á komandi
hausti.
Samþykkti Hafnardeildin breytingar
þessar, ivo eem bnist er við, að verði,
legget hún niður, og heimili félagsins
verður að eine í Beykjavik.
En jafnfrarot þeseu, verða og gjörð-
ar ýmsar breytingar á lögum félageins,
að   því   e'r   til   stjórnar   þess kemur,   —
217
Það fór hrollur um hana, er hún hugsaði til þess.
„Jeg veit ekki, hvar hr. Ratray er, eða hvað þeir
gerðu við hann, en eg bygg hann vera dauðan", mælti
Constar.ce enn fnemur. „Ed, æ! Það er orðið afskap-
lega kalt, og jeg verð að fara heim!"
Hún skalf af kulda.
„Má jeg heimeækja yður aptur — má vera, að við
getum hjálpað hvort öðru!"  mælti Kenwood vingjarnlega.
„Já! A morgun! En þér megið ekki verða mér
samferða núna, því að verið getur, að þeir reyoi að
grennslast eptir, hvert eg fór!"
Samræða þessi, þótt eigi vasri hún gleggri, eða
ákveðnari, gaf Kenwood mikið umhugeuoarefni.
Ekki sízt þótti hoDum það einkar kynlegt, að hinn
myíti skyldi vera tvíburi morðingjane.
Hann reikaði nú fcam og aptur i tunglskininu, og
hugeaði málið, og niðurstaðan varð sú, að hann eendi
Mallabar lsngt símskeyti — í tölustöfum, svo eem þeir
höfðu ráðgert.
^Ojkandi, að haun komist nu fram úr þeseu! — en
bann er, sem botur fer, óvitlaus!"
Daginn ©ptir barst honum sím9keyti frá Dover.
„Kem!    Oítond S. M "
„Hann hefur þá lagt þogar af stað, dugnaðar-karl-
inn! mælti Kenwood.
H»nn heirosótti siðan Constance, en lét þess ógetið,
að hann ætti von á samverkamanni.
Húu var eigi eÍDS opinská,  eine og daginn áður.
Það var engu líkara, en því, að hún treyeti hon-
um ekki, byggist við, að hann væri í einhverju roakki
við lögre^lana.
222
„Hr. Hetzenfeldt frá MuDcheo! Boachley er —
dáÍDn!"
„Dauður! Dáinn! Slík vitleyaa! Þér eegið ósatt
Dauður!"
Kenwood rétti honum simskeytið.
Eales lae það, og mælti:
„Oe hver »r John Tunnieliífe?"
Kenwood hugeaði sig ögn um.
„Hann er frá Craneboro!1"  mælti hann.
„Frá Craneboro? Frá lögreglunni? Jeg verð að
snúa við!    En er mér það óhætt?"
Já, það vitið þér bezt sjálfur!" svaraði Kenwood.
„En af TuHDÍcliffe þurfið þér eioskis ílls að væDta".
Kenwood veitti því nú eptirtekt, að Eales lagði af
stað með skipi til AntwerpeD, og símaði þvi til Mallabar
og hélt síðan áfram forðinai til CraDeboro.
Ed er h&DD kom þangað, lá fyrir honum eímskeyti
frá Mallabar, og var það svo látandi:
„Þykir leitt, að bafa orðið að síma pptir yður!
Bréf á leiðÍDni!"
Edd fremur beíð hane bréf frá Balph, þar sem haon
*kýrði Kenwood frá þvi, að hann hefði orðið að fara með
UDgfrú Elear.or til Lavfteur-mer, og kvað Ralph sér
þykja það leitt.
Kenwood grömdust þessar fregnir, og datt fyrst í
hug, að ferðaet á eptir þeim til Lavet-eur-mer, en niður-
star'ön vtrð þó sú, að réttast væri eð bíða bréfs Mallabars.
I g!ugf;3 á sölnturni sá henn haDga etórt epjald, þar
sem  letra.^ var á  roeð feitum bókstöfum:
„Craneboro-leyndarmálið. —
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 141
Blašsķša 141
Blašsķša 142
Blašsķša 142
Blašsķša 143
Blašsķša 143
Blašsķša 144
Blašsķša 144
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148