Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						LÖGBERO, FIMMTUDAGINN 8. SEPTEMBER 1898


hans alþ/ðlegustu ritum, og þarf ckki

að taka það fram, aö þ/oing sjera

Matthíasar spillir því ekki.

Allur ytri frágangur bókanna cr

ljómandi góður. Prentunin, pappír-

inn og bandið samsvarar hvað Oðru,

og ber af flestu öðru, sem út hefur

komið á islenzku. Auk þess er fjöldi

af sjerlega vönduðum myndum I b&ð-

um bókunum.

Bækurnar eru til sölu í bóka-

verzlun Mr. H. S. Bardals í Winni-

peg, og sje verðuglega tekið tillit til

þess, hve vönduð útg&fan er að öllu

leyti, þ& ínega þær heita mj'Og öd/rar.

Fyrsta og annan flokk heptisins,

„l>yrna" og „Sögur frá Síbertu", geta

menn eiunig fengið í bókaverzlun

Mr. Bardals, ef þeir gerast áskrifcnd-

ur aö bókasafninu.

Um Swan River-dalinn.

Herra ritstj. Lögbergs.

Viljið þjer gera svo vel og lj&

linum þessum rum í yðar heiðraða

blaöi.

Við vorum tveir af þeim f&u, sem

festu sjer lönd í Swan lliver dalnum

síðastliðið vor, að þeim ósjeðum, og

eptir a^ hafa unnið um tíma við fram-

lenging Dauphinbrautarinnar, brugð-

um við okkur noröur i dalinn og erum

við n/komnir úr þeirri ferð. l>að

tvennt, sem við viljum sjer-

staklega gera löndum okkar kunnugt

með linum þesum, er um j&rnbrautina

og sumarfro8tin, scm eiga að vera svo

algeng i Swan River-dalnum, og ef-

laust hafa aptrað mörgum fr& að ílytja

þangað.

Nú er búið að &kvcða og mæla

j&rnbrautarstæðið alla leið vestur að

Swau Rivcr, svo engum blOðum cr

lengur um að flotta hvar húti verði

lögð. Enn fremur hafa verið ákveð-

in bæjastæði og j&rnbrautarstöðvar &

þrein stöðum i hjeraðinu, nefniloga &

bökkunum við Favel River, Swan

River og Woody Rivcr. |Aðal-bærinn

verður að Ollum likindum s& við Swan

River (& „Square Plain") og verðum

við f&u landar, sem þar n&ðum í jarðir

I vor, því &kjósanlega settir viðvíkj-

andi fjarlægð fr& markaði.

Reynslan hefur nú synt í sumar,

að ekki or sjerlega hætt við sumar-

frostum i dalnuin. Þar hefur að cins

oröið vart við fröst eina nótt í sumar

(20. jáli), sem þó ekki gerði minnstu

skemmdir, jafnvei a frostuæmustu

garð&vöxtum, scm sáð var til þar i

vor. Garðar voru þar sjerstaklega

hlómlegir og eins þaö litla af korn-

tegundum, sem s&ð var þar f vor sem

leið. Okkur er sjerlega annt um að

geta þessa siðara atriðis af þeirri &-

»tæðu, að við vitum, að það er einmitt

óttinn við sumarfrostin, sem hefur

dregið svo úr mOnnnm með að flytja

þangað.

t

Við getum ekki lii;Idur leitt hj&

okkur að minnast nokkrum orðum &

landkosti þar I ddnum; og er það

fljótt að segja, að við erum samdóroa

þeim, sein rituðu um það efni i Lög-

liergi í vor sem leið. Við hofum aldrei

sjeð fegurra nje sveitarlegrapl&ss, og

mikla framttð mun su sveit eiga fyrir

höndum. Utsjfnið er þar mjög fagurt

og þægilegt fyrir fslenzkt auga, enda

or þar margt sem minnir menn & gamla

landið, svo sem árnar, lækirnir, dalir

og hðlar. Eini og aðal-ókosturinn við

byggðarlag þetta er, hvað landið er

mikið hrísi vaxið, sem gerir f&liðuðum

frambyggja svo erfiða j'arðyrkj'una

fyrst um sinn, og hafa hinir fáu ts-

lendingar, sem þar festu sjer bújarðir,

fullkomlega n&ð sfnum skerf af því,

hvort sem það hefur komið til af þvf,

að þeir hafa ekki sjeðannað betr8,eða

það hefur verið af búmannlegri fram-

syni. Hið sfðarnefnda getur gjarnan

hafa verið orsökin, þvf sannleikurinn

er s&, að þar sem hrfsið er þjettast er

jarðvegurinn jafnaðarlega beztur, og

hafa þeir þ& að öllum líkindum notið

þar að viturlegra r&ða leiðtoga síns.

Tveir íslendingar eru komnir

þangað norður með fj'Olskyldur sfnar,

og tóku þeir okkur vel og rausnarlega

eins og lOndum er svo lagið.

Allt af þyrpast menn þangað

vfðsvegar að, sjerstaklega sfðan &kveð-

ið var með j&rnbrautarlagninguna; en

sakir þess hvað Iandr/mið er mikið er

onn gnægð af ðteknum og vel byggi

legum löndum.

Staddir í Sifton, 29, ég. 1898.

Akni Th. Long

Sjsokui Siguhjónssok.

Örn og lævirki.

(Eptir Ruckert)-

() að eg fengi

scm flugsterkur örnimi

sveiflast mðt risandi sólu,

djúpt inn i dagroðann

dýft niiiini bringu

og baðað   mig   bjartlopts   i

straumi,

og meðan enn myrkfara

mókir i djúpi,

sogið fr& vaknaudi

sólauga himins

hið fyrsta tindrandi tiJlit!

Eður soni ljettfleygur

lævirkinn fengi' eg

fylgt eptir sígandi aólu,

h&tt yfir fold

& friðsælu kveldi,

og eyglóar siðgeislum

yfirskininn

s&l minni hellt út i söng,

hvarHardi f heiðbl&ma

og hyrti þaðan

aptur aldreigi

ofan til jarðar!

Eu, æ, því or miður

að Orninn, sem horfði

svo djarft inn i &rsðlar ftsynd,

fr& lj'ðmanum himins

lægir sig niður

til þess i dimmu

dj'úpinu að skygnast,

cptir dags br&ð, sem hyggst

hann að hremma,

og lævirkinn dregst

fr& dillandi yndi

síns   hvarflandi,   himneska

sOngflugs

magnþrota niður

til Moldar aptur

f n&UbðlsfnshaggjOrvabreiðuis.

Fær enginn vængjaður

foldborinn andi,

hetju andi,

eldfjörug sk&lds&I

lypt sjer úr fjOtrum

Irnnar l&gu móður

upp, upp til Ijóssins

hins algOfga föður?

Flugfæri guðmóðs

festi mjer elskan við lijarla;

ílaug það upp og beindi

tlugi til sólar,

unz því br&ðnuðu

b&ðir vængir

og hratt það steyptist

fir hæðum ofan

og sökk nið'rí sneypunnar haf.

Angurkvein hóf það,

cn clskan inælti,

cr hún vængina

upp nyjaði:

„Að miðla þjor öðrum

megna eg eigi,

vina þin vel trú,

veik, en [>ó himncsk.

Aflmeiri vængi

þ&, er aldrci br&ðna

njc nýjunar þurfa,

vængi, scm þig

iiiunu voldugir bera

óðtluga fram  hjft

Ollum sólum

og beint til hinnar hæslu,

I>& mun [>jor Dauði,

minn þróttOflgari

samtvtburi,

síðar gcfa."

Hreiulæti.

(Eptir Vergeland).

Ljott uui gruud for lækur,

lciðist ekki minnsta höt,

tleygist ytir fausk og rót

og fossar ytir stcina.

L&gt und laufi greina

lOngum hlær í grasi d&tt;

særir lækinn svart og gr&tt

að sj& og til þcss vita.

Lækur sm&r vill lita

Ijötkað steinsins andlit hvitt;

unnum tærum ótt og tftt

hauu alltaf nfr og þvær hann.

Hvftan hann ei fær hanii,—

hitt er nóg: hann verður hrcinn;

hlaðinn leðju og leir var steinn,

i læk cr vclta náði' hann.

Silfurskiran sjftð' hann,

svo jeg einnig verða mft,

ef mjer vildi lækur lj&

i lófann vatns af falli.

I>ð eg kalli og kalli,

kvikur lækur hraðar sjer,

vill ei tefja við hj'ft mjer

og vatii í lukur henda.

En ft greinar enda,

ein cr sJfitir frara & strautii,

hoppar erla, i iðu llauni

svo öllum vængnum dalpi.

Sjalfur iiver sjer hj&'pi,

he.f eg fugl þeim numið af;

lækur vatn að gjOf mj'er gaf,

00 grípa eg h'ýt það sjiilfur.

Ltt live lopts uni &lfur

liður fuglinn, hreinn er þðst,

stirnir & hans strykið brjðst,

er styrkir vængir bera.

Allt eins eg vil gera,

o'ni dyfa höod og þvo

andlit mitt með clju svo,

að enginn skyldi trúa.

Svo þvi megi eg tnfia

sOmu leið og fugl sjer brft,

og i skyj'utn að þvi g&,

hvort englar mig ei keuna.

Asblítt augum renna

englar, pft mig hreinan sj'ft

cins og gimsteiu, mær sem niíi

i myrkri glóskært  brenna.

S'I'GB. Tll.

-l'si'urciðin.

j>ra8gjarnir   prestar   rikís-

kirkjulylgjur.

Nft cru þá prestarnir sj'&llir, eins

og sk/rt cr fr& & öðrum stað i blaði

þessu, farnir að finna, að það sje eigi

sem bezt samrýmanlegt prestslegri

stöðu, eða muni eigi kristilegu safn-

aðarlíti sem hollast, að prestar liggi i

m&laþrasi, og sitji sjaldnast & sftrs-

höfði v.ið einstaka ineðliiiii safnaða

sinna.

()g pví vilj* peir, prestarnir, að

kirkjustjOrnin skerist í leikinn, og

blutist til iiin, að slíkir jirestar gjöri

eitt af tviinnii: set;i hí sjer prestsskaji,

eða sæki uiii annað ombætti.

En hvers mun vcra að vænta af

kirkjustjórninni í þessu efni?

Vilji hún vel gjöra, og sinna

ftskoruninni að nokkru. getur hun

auðvitað beiut til þrasgjörnu prest-

anna bróðurlegum áminningum i þá

&tt sem hjeraðsfundir Skagfirðinga og

Arnesinga hafa farið fram &.

En það er trúlegt, að enginn af

hlutaðoigaudi prcstum   fari   að undir-

fkrifa, að limin sje þra^'jarn, cða gcli

yfir hOfuð slíkri bendingu kirkju-

stj'órnarinnar nol<kurn gaum.

O^ þar með væri þft því mftli

lokið.

l>\í að æt'ast til f>"«s, að Wrkju-

stjórnin fari a^ sptja presta frft em-

bættum ftn dóins og la^a, af p> í að

þeir eigi, eðt IihIí átt í mftlaferluin,

væri að ætla henni gjOrræði og

rangsleitni.

Samkvæmt r!kisUirkju'yrirka:nii-

laginu hjer & landi, mft þ't ekki

gleymR, að prestar eru ekki eingOngu

verkamenn, eða ai dlegir leiðtogar,

sifiiaðanna, heldur jafn framt, og

fyrst og frcrost euibættismenn rík-

isins.

Tillitið til safnaðatina stendur

pví ekki, setn nr. 1, meðan það fyrir-

komulag helzt.

Brjóti presturinn e.kki beina leið

big við þau löcr, spra rfkið hefur siMt

honum að f«ra eptir, verður liann ekki

embættinu sviptur, og þarf ekkert að

hirða um neinar bendingar um þ»ð,

hvernig hann eigi að hag* sjer I stöðu

sinni að Oðru leyti, hvorki frft kirkj"-

stj'ðrninni nje Oðrum.

Að prestar «igi f mftlaferlum,

sæki eða verj'i ij'ett sinn að löguin,

kemur nú vitanleí/a alls ekki f bága

við kirki'ulögorjöf vora, sem þvert ft

móti opt og einatt neyðir prestana í

malaþras, til pess að haldt uppi rjett-

indum kirkju og kennilyða.

I>að er pvf ríkiskirkj'iifyrirkomu-

lagið hjft oss, eins og það er, sem er

orsökin til margvíslegra mftlaferla, og

því betur sem prestartiir fram fylgja

rfkiskirkj'ulöggjOtinni, þvi lietrt r'ikis-

kirkjvprestwr eru þeir I raun og

veru.

Hjeraðsfundir Skagfirðinga og

Arnesinga hafa því beint skeytum sín-

um í ranga &tt, beint þeim ge«;n e nj

stökum mOnnum, f stað þess að b ina

þeim gegu rikiskirkj'ufyrirkomulaginu

sjálfu.

í>að er þvi frikirkj'an ein, sem

mun vcrðs, pess megnug, »o losa

þjððina við prasgjarna presta,, eius

og reyndar fmsar fleiri óþægi'e^ar

rfkiskirkjufylgj'ur.

L&tum fölkið alveg 9j'ftlfr&tt um

það, hvernig það vill sjá tröárþörf

siimi borgið, hvernig þ«ð vill mynda

sfna sOfnuði, velja sína jirosta o. s. frv.

()g |>ft fyrst getiiin vji^r vænt

|)i-ss, að lijart verði á iiiörginri [miin

beiinilum, sem nú sofa vwrau sfnutn

rikiokirkjusvefni.— Þjóðo.

iimji.

J. W. CARTMELL, M. D.

GLENBORO    MAN.,

pakkar Islendingum fyrrir undanfarin ffóð vift*

sklpti, og óskar að geta verið (>eim tit þjenustu

framvegis.

Hann selur i lyfjabúð sinni allskona

„Patenf' meðul og ýmsan annan varning, sem

venjulega cr sclilur á slíkum stöðum.

Islendingur, Mr. Sölvi Anderson, vinnur

apóthekinu. Hann cr l)æði fús og vel fær að

tulka fyrtr yttui .illt :.'."i hjei Kskið.

211

JiræddaTi þcgar hann fjekk að vita, að dyrið hofði

verið komið nærri því að skaða l&varð og lafði Lor-

ing, sem hOfðu vald til að setja hann I h&lsteygings-

Btokk eða l&ta borja hann með svipum þangað til

BkinDÍð væri farið af horðum hans. En þegar eig-

andian kom auðmjúkur og niðurlútur til Sir Nigels,

gaf hann manninum hnefafylli af silfurpeningum; en

frúin var ekki eins góðgerðasöm og n&ðug, því hún

var i vondu skapi útaf þvf, að honni fannst, að heiðri

BÍnum hefði verið misboðið með þvf, hve umsvifa-

laust Hordle-Jón hafði gripið hana fr& hlið manns

honnar.

I>egar Aylward og fjelagar hans voru koinnir

ínn um hlið kastalans, þ& tók Jön I handlogg Ayl-

¦wards, svo þoir drógust aptur ur, og sagði bl&tt

Af rain:

„Jeg verð að biðja þig forlfits, fj'elagi. Jeg var

lieimskiugi að vita okki, að sm&vaxinn hani getur

verið hugrakkastur. Jeg &lft að þcssi maður sj'e

lciðtogi, sem okkur sje sómi í að fylgja".

XI. KAPÍTULl.

UNGIIK HIRDIB HBFUB HÆTTULEUA H.1ÖR» A» G.ll A.

I>að var dinniit f iiiiigaiiginum  i Tvvynham-kabl-

ala þótt tvo   blys bryunu   við iunauveit   hliðið og

214

tim voru opnar, og við hina gulleitu birtu inni s&

Alleyne hermennina vera að fœgja herklæði sfo, en

konur þeirra komu stundum út, til þoss að spj'alla við

graiinkonur sfnar, með sauma sina I hOndunum, og

lágu hinir lOngu, svörtu skuggar þeirra yfir garðinn.

Suðan af rOddum þeirra og rugli barnanna heyrðist

hvervetna, og var það undarleg mðtsetning við

glampann af vopnunum og hih stöðugu kOll varð-

inannanna uppi & múrunuro.

„Mjer synist að sveit af skóladrengj'um gæti varð

kaatala þenna gegn heiluin her", sagði Hordlo-Jön.

„Og hið sama virðist mj'er", sagði Alleyne.

„I>ar skj&tlast ykkur", sagði Aylvvard alvar-

lcgur. „Jcg hef sj'cð sterkari vígi unnin & einu

sumarkvcldi. Jeg man eptir kastala nokkrum I

Picardy, sem hafði eins langt nafn og Gaseony-

inanns ættartala. t>að var þegar jeg var í liði Sir

Iloberts Knolles, áður en Hvlta-hersveitin var mynd-

uð; og við fongum mikið hcrfang þcgar við lOgðum

hann i ríistir. Jcg fjckk sj&lfur afarmikla silfur-

ki'iiiiiu, ásamt tvcimur liikurum og píastron ht

spönsku st&li. Puayueð Diett! I>að srtl inargar

fallegar stúlkur þar fyrir liandan. MoH <Ie nm ci< !

litið & hana þarna í dyruuum! Jeg ætla uijer að

fara og tala við hana.    En hver er þetta?"

„Er hjer bogamaður sem heitir Sam Avlwardi"1

spurði h&r og magur hermaður, sem kom gangacdi

j lir garðinn, og glamraði f hertygjum hans í hveriu

spoti.

207

liaiin kominn ft fjóra fætur niður í valinn og bfiinn

að skripta hinuni föllnu og boða þeim synda íyrir-

gefnÍDgu, eins fljött eins og inaður ber baunir íir

belg. Mafoi! Það voru til menn sem óskuðu, að

hann hugsaði minna um s&lir þeirra, en hjíikraði Ogn

mcira að skrokkunum & þeim!"

„I>að er gott að hafa lærðan skrifara í sjorhverri

hersvcit", sagði Sir Nigel. „Við s&nkti P&l, það eru

til svo mikil niann-py, að þeir virða penna skrifar-

ans meira en bros &stmeyj'ar sinnar, og sýna honum

lutningu 1 von um, að um þá verði lituð svosern ein

lfDa f aDDftlunum, eða hð þeirra verði minnst f ein-

hverri sk&ld;ögu. Jeg man vel eptir, að það var

skrifari í hernum er sat um Ketters, lítill, feitur skrif-

an', sem bjet Clauser, og var hann svo fimur I allí-

konar Ijóðagerð, að CDginn maður þorði að hopa eitt

fet fr& múruDtini, af ótta fyrir að það kæmi f íjóðum

hans, seni allir lægri hermennirnir og þjónarnir I her-

bfiðunum singu. Fn hjartað raitt",bætti SirNigel við

og sncri sj'er að konu sinni, ,.jeg sterd hjer og rugU

eins og [>Hð v»ri ftkveðið, að jcg færi I þcnnan hcru-

)!i\ [>('>ft jeg h li hrorki rftðgaet utn það við pig eða

hana inðður mína. Við skulum fara til herbergis

liinnar & meðan að þessir ókunnu menn f& þ& hress-

ingu, sem til er I buri Og kjallara."

,.N'æturloptið er svalt", ssgði lafði Loring um

l<ið (>g pau lijónin sueru sjer við og gengu niður

eptir veginum. Hinir þrír fjclRf»ar fylgdu þeim

cptit álen^dar.    Aylwaid var kktur yfir ad haía  af.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8