Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						8í8a 6
LÖGBERG, FIMTUÐAGINN    19. JÚNÍ 1919
1
Grasaferðin.
"Systir góð! sérðu það sem eg sé?"   Það var
eitt kvöld um vorið, við komum af stekknuro, að eg
sagði þeita við systur rnína, fimtán vetra gamla,
og klappaði saman lófunum af gleði.    "Eg veit
ekki við hvað þú átt, drengur!" — " Hvað á eg að
BJá?" sagði lnín rétt á eftir og sneri sér við, því
> ar orðinn aftur úr og horfði þegjandi ofan í
jörðina.    "Ilér hefir rignt ormum í skúrinni, en
það var nú ekki það sem eg átti við."    "Þú ert
skýrleiks barn," sagði systir mín hlæjandi, "og
kemur alténd með eittihvað nýtt; við skulum tala
um-ormana })ína seinna; en hvað var hitt sem eg
átti   að   sjá?"     Eg  var einatt vanur við að hiín
leiddi mig, á rneðan eg var yngri; en nú var eg orð-
inn 13 vetra gamall, og þótti vera of stór til þess;
samt sem áður fanst mér það alténd rnesta skemt-
un, og vann eg mér það stundum inn með allskon-
ar gamni og vinalátum, þegar við voruru einhvers-
staðar á gangi.    "Leiddu mig dálítið," sagði eg,
tók í höndina á henni, "annars 'kostar sérðu
ekki   það  sern  eg bend;  þér  á — 'þú sérð fjallið
hérna fyrir ofan okkur, gáðu uú að."    "Nei, eg
sé ekki fjallið, framdi minn góður! var það ekki
annað en fjallið?" — "<)g sérðu bunurnar bláu,
sem steypast fram af Bröttuskeið; það er eftir
nið  áðan;  kekirnir  hafa  allir  vaxið,   og  eru
sumir mórauðir.   Hvernig Kzt þér núna á fjallið?"
"Ekki   nema   vel,"   sagði   sysíir  mín,   "það   er
falloíít <>g farið að verða snmarlegt ; en svona lít-
ur það út á liverjum degi; þú verður að sýna mér
eitt'hvað meira."    "Eg er að draga þig dáb'tið á
n bezt er; sérðu nú rindana þarna uppi á
Bröttuskeið sunnanverðri ?   Þeir eru fagurbleikir;
manstu, hvernig þeir eru að sjá í þurki?"   Þetta
srinasta sagði eir svo borginmannlega og með svo
mi'klum spekingssvip, að það var auðséð á öllu,
eg þóttist hafa sagt eitthvað merkilegt.    Systir
mín horfði stundarkorn á rindana, og sá eg, hvern-
ig hýrnaði yfir henni.    " Þú ert mest gersemi,"
sagði hún þá, "og bezti frændinn, sem eg á — það
eru altsaman grös, það er ógn af blessuðum grös-
um!"    Nú líkaði mér fyr&t hvernig ^ekk.    Systir
mín leiddi mig við hönd sér, lagaði á mér hattinn
og strauk hárið frá enninu á mér, en eg hristi það
jafnótt niður aftur, og horfði ýmist á hana eða
tórnar bleiku, og bað með öllu móti, að hún þegði
um ^rösin, og taeki mig svo einhvern tíma einan
með sér upp ávBröttuskeið, svo við hefðum bæði
' tvö sómann af þessari uppgötvun, o'g grösuðum
meira en dærni væru til.   Hún lofaði mér því loks-
ins,  og þá var eg  í  mínum   augum sæll eins og
kongssonur, og hugsaði til grasanna með hreinni
og vonarfullri gleði.   Þess háttar tilhlökkun verð-
ur varla lýst, og engum getur auðnast að njóta
iiennar fyllilega, nema unglingum á mínu skeiði.
Þessi   systir mín,   sem 'eg kalla, 'hét Hildur
Bjarnadóttir, og var einkabarn Brestsins á B—.
Við höfðum  alist upp saman, frá þyj^. eg var 4
vetra; þá misti  eg foreldra mína, hvort á eftir
öðru.   Séra Bjarni tók mig þá í fóstur, og ól hann
'mig upp, eins og eg væri hans sonur.   Hann hafði
átt móðursystur mína fyrir konu, en mist hana,
þegar eg var barn.    Frá þeim tímabjó hann alt
af með bústýru, og bar ekki á öðru en að það færi
nógu vel.    Hann var h'ka ríkismaður, og fluttust
honum föngin víða að, svo enginn gat vitað nema
kunnugir, þó eitthvað þryti á heimabúinu.    Ráðs-
konan var alt af heldur ill við mig, og kallaði eg
hana digru Guddu, þegar eg var reiður, en Hildi,
tsdótturina, kallaði eg aldrei annað en systur
mína, og prestinn fóstra minn, eða þá stundum séra
Bjarna, þegar egátti tal við ókunnuga.   Hann var
aldrei harður við mig, og ekki man eg til hann
ofbyði  mér   nokkurn   tíma,  hvað sem eg átti að
nema eða vinna, en heldur var hann strangur í út-
liti, og aldrei svo blíður eða eiginlegur í máli, að
eg ga*ti  fest ást á honum; mér lá alt af við að
hræðast hann, og aldrei var eg eins glaður eða
upplitsdjarfur og eg reyndar átti að mér, þegar
eg sá hann einhversstaðar í nánd við mig.   Samt
sem áður virti eg hann, eins og hann væri faðir
minn, og vildi honum vel af heilum hug.   Eg v»r
svo Jánsamur, að koma mér vel við fólkið á bæn-
um, og hafði það sumt eftirlæti á mér, en enginn
horn í síðn rninni, nema ráðskonan.   Bezt féll mér
samt æfinlega við hana Hildi systur mína, og henni
var eg þægari en nokkrum manni öðrum á heim-
ilinu.
/
í»að var einn dag fyrir sláttinn, að eg var
kominn á hvíta brók og ljósbláa sokka, og saum-
aði þá upp um mig fyrir neðan hnéð. Að ofan-
verðu var eg snöggkla'ddur. á gramum bol og dúk-
skyrtu, með nýlegan hatt, sem eg hafði keypt fyrir
lamb, og þótti mér það vera fallegur hattur. Svona
stóð eg úti á hlaði með hárband og ljósgráan tínu-
poka, og þar að auki var eg vel útbúinn að snær-
um. Eg hafði tekið með mér peysuna mína blán,
og var að búa mig til að binda bagga úr henni og
pokanum, en dró það samt, og horfði heim til dyr-
anna, hvort enginn kæmi út. Það leið ekki heldur
á löngu fyr en systir mín kom með samanbrotinn
tímrpoka og snjóhvíta rósavetlinga á höndunum,
en hversdagwbúin að öðru leyti, hreinlega og létt,
en þó hlýtt, svo kunnugum var hægt að sjá hún
a'tlaði í grasaferð. Eg kallaði til hennar og sagði:
"Fæ eg að bera pokann þinn, systir góð!" og leit
svo um leið niður á mig, því aklrei þóttist eg hafa
verið eins karlmannlegur í vexti, né meira manns-
efni að sjá, en núna á hvítu brókinni. "Heyr á
endemi! ætli þér veiti af að bera þig sjálfan?"
sagði digra Oudda;."það situr á þér, pattanum,
að þykjast vilja láta eins og fullorðnir menn!"
Hún stóð rétt fyrir aftan mig, og hafði eg ekki
fyr tekið eftir henni. "Eg ansa þér ekki," sagði
eg í hálfum hljóðum, en systir mín fékk mér pok-
ann sinn brosandi, og sagðist ekki efast um, að
eg ba;ri hann með heiðri og sóma, ekki síst ef hún
leiddi mig upp á móti brekkunni. "Það er alténd
léttara," ætlaði eg að segja, en digra Cíudda stóð
við hliðina á mér og brosti svo hæðnislega, að eg
beit á vörina og hnýtti baggann minn þegjandi.
"Mundu mig um það, Hildur!" sagði ráðskonan,
"að færa mér dálítið af helluhnoðra í kvöld, hann
vex nógur í fjallinu, og alténd er hann blessaðasta
gras að drekka af." Mig langaði til að svara ein-
hverri óþægð, en þorði það ekki fyr en eg var al-
búinn. "Eg skal muna til þín, Guðríður!" sagði
systir mín, "verið þið sæl öll!" ¦ "Og eg skal fa>ra
þér einn eða tvo skollafingur, eða þá dál'ítið af
tóugrasi," sagði eg, og hljóp af stað með sama,
því eg vissi að digra Gudda mundi hafa orðið reið.
Veðrið var blítt og hreint, en ekki sá til sólar,
því skýadrög voru umhimininn, oghrannaði aust-
urloftið. Það var eins og sveitin hefði sniðið sér
stakk eftir veðrinu: alt var kyrt og blítt yfir að
líta, túnin græn, og glóðu í fíflurn og sóleyjum;
engjarnar líka grænar, en þó nokkuð Ijósbleikari,
og sumstaðir hvítir fífublettir, tárhreinir eins og
nýfallinn snjór. Brísmalinn dreifði sér um haga
og hlíðar, og ekkert var að heyra nema einstaka
lækja'rbunu, og árniðinh í dalnum; eða þá stund-
um fugla, sem flugu kvakandi í loftinu, ellegar
sátu á einhverri hæð og sungu sér til gamans í
morgunkyrðinni. Lengra í burtu var að sjá fag-
urblá fjöll með sólskins blettum, og það breiddi
nokkurs konar gleðiblæ yfir alt hitt, eins og þegar
vonin skín yfir rósama lífsstund góðs manns.
Þetta   sagði   systir  mín  líka á einum stað í
fjallinu, þegar við stóðum við og horfðum yfir
dalinn og sveitina; og bún sagði það satt, því eg
sá hvernig hýran skein á andlitinu á henni.    En
eg var mest að hugsa um grösin, og svaraði henni
óþolinmóðlega:   "Eg held það hafi verið fallegt
sem þu sagðir, en illa er mér við sólskinið, ef það
'kemur hingað í dag; mér þætti rniklu betra að við
fengjum   duglega   skúr."     "Vertu   óbræddur,"
sagði hún, "grös^n þín á Bröttuskeið verða varla
svo smá, að við sjáum þau ekki nema í vætu; láttu
mig nú leiða þig stundarkorn, litli frændi minn
góður!"   Eg þektist það að sönnu, og tók þegj-
andi í höndina á henni, en illa féll mér samt að
hún skyldi kalla mig "litla frænda."    Hún var
farin að taka upp á tþví stundum, eftir það hún
óx svo mikið yfir mig; enda var bún orðin full-
tíða kvenmaður, og fermd fyrir meir en ári, en
eg var barn, að kalla, og ekki stór á mínum aldrei.
Þetta vissi eg altsaman dável, og sárnaði mér því
heldur, að hún  skyldi  svona ósjálfrátt vera  að
minna mig á það.   Við gengum nú áfram, þangað
til við komum undir skeiðina; eg var þá orðinn
dauðþreyttur, og settumst við niður á grænni tó
og horfðum aftur ofan yfir dalinn.   Nú var hann
enn þá fegri að sjá en áður, þegar við stóðum
lægra í fjallinu; allar ójöfnur voru horfnar á'lág-
lendinu, og ekkert var að sjá nema litaskiftin. Ain
kom nú öll í ljós, og leið hún fram í bugðum og
kvíslum eins og heiðbláir þræðir, ofnir í fegursta
glitvefnað.   1 þetta sinn gaf eg samt lítinn gaum
að fegurð náttúrunnar; mér gat ekki liðið úr minni
litli frændínn;" það lá hra'ðilega illa á mér, og
loksins sagði eg upp úr miðju kafi:   "Eg er ofur-
lítill,  Hildur mín  góð!   aldrei held eg verði að
manni!"    Systir mín hló hátt og horfði til mín
svo kátbroslega, að eg vissi varla hvaðan á mig
stóð veðrið.    Það var eins og eg heyrði óminn í
loftinu, hvað aumingjalega skringilegur eg hefði
verið í rómnum, og fór það eins og stundum ber
við, að íhugur minn komst í aðra stefnu, og hló
eg þá dátt að sjálfum mér.   "Þetta var að skrítn-
asta sem eg hefi nýlega heyrt," sagði systir mín;
"blessaður vertu, segðu það aftur í sama róm og
áðan; reyndu nú till"   Eg færðist undan fyrst í
stað; en það fór eins og vant var, þegar Hildur
var annars vegar, mér var ekki hægt að synja
henni lengi um það sem hún bað; eg varð þá að
fara að herma eftir sjáJfum mér, og þó það tæk-
ist ekki sem bezt, varð okkur það samt báðum nægi-
legasta hláturs efni.   Hún var þá svo blíð, og bló
að mér svo dátt og græskulaust, að mér kom ekki
til hugar að fyrtast við það minsta grand.   Þegar
við stóðum upp, sagði hún og var nokkuð alvar-
Jegri:    "Ef þú vilt, skal eg aldrei kalla þig litla
frænda meir; þú munt líka bráðum vaxa, ef þú
lifir, og þegar þú ert orðinn stór, mun eg verða
að venja mig'af því, hvort sem eg vil eða ekki."
Eg varð einhvern veg^nn undarlegur, þegar talið
snerist svona við; mér f anst nú lítið til þessa lof-
orðs, og vissi ekki  vel hverju eg átti að svara.
"Kallaðu  mig hvað  sem  þú vilt," sagði eg þá
heldur lágt, "eg skal kallá þig systur mína samt"
—  og svona klifruðum við upp á skeiðina.    Eg
var að hugsa hitt og þetta, og tók lítið eftir vegin-
um, hann var ekki heldur mjög voðalegur,; við
fundum á einum stað klettaskoru, og komumst þar
upp, án þess okkur vildi nokkurt slys til; en svo
var hún þröng, að við urðum sumstaðar að renna
okkur á rönd, og sánm við glögt að bún varð ekki
farin aftur, ef við fengjum nokkuð í pokana.
Eg vonast til að sumir af lesendum mínum
• muni til sín, þegar þeir hafa í fyrsta sinn fundið
svo mikil grös, að þeir væru vissir um að geta
tekið þar byrði   sína fyrirhafnarlaust  að  kalla.
Því er svo varið rneð áhugann, að hann þróast því
meir sem meiri er óvissan, og þetta veldur ákefð
allra   veiðimanna  og annara,   sem   afla  fjár  rir
skauti náttúrunnar.     Með   handiðnirnar   er   alt
öðruvísi ástatt: þeir sem eiga að vinna að því sem
aflað er, og endurbæta það og ummynda, vita oft-
ast tuT'i' fyrirfram hyað miklu þeir fá afkastað, og
gerir vinnan þeim langtum meiri áhuga en hinum;
enda lifa þeir minna á voninni, og tníast ekki á
hverri stundu við einhverjum feng.   Eg var í þetta
sinn í þeirra töln, sem gleðjast við að sjá von sína
rætast, og þarf eg ekki að lýsa huga mímim fyrir
jieirn, sem hafa reynt eitthvað líktþví á manu reki.
CJndir eins og við systir mín komum upp á skeið-
ina, sáum við að litaskiftin á tónum bleiku höfðu
ekki dregið okkur á tálar; 'þær voru allar þaktar
í grösum, og lágu þau í stóreflis-flekkjum, og svo
þétt, að ekkert strá og engar mosategundir voru
vaxnar upp á milli þeirra.   Það var auðséð á öllu,
að þar höfðu ekki verið tekin grös í margt ár. Við
bárum ekki við að binda á okkur ]>okana; því ekki
þnrfti langt að ganga eftir tínunni.    Við kiptum
j»á upp skúf og skúf, en grösin lágu laus að kalla,
og bárum við þau saman í smáhrúgur, þangað til
við héldum, að við mundum ekki koma meiru heim.
Við höfum varla verið lengur að þessu en svari
einu dagsmarki, og 'þegar öllu var lokið, og við
búin að troða í pokana, hefir varla verið kominn
miðmundi.     "Þetta  eru   nógu  laglegir  pokar;"
sagði eg þá, "en ógn verður eftir af gresunum;
seztu nú við og saumaðu fyrir y>eysuna mína, hún
tekur þó ekki svo lítið, og það er líka mannlegra,
að koma heim með bagga í fyrir."   "Þú verður
þá að segja mér sögu á meðan, fyrst eg er svona
eftirlát við þig," sagði systir mín um leið og hún
fór að þræða saman peysuna.   Eg var fús til þess,
og settist eg við hliðina á henni, en þó svo, að eg
sæi  vel  framan  í hana, því þá gekk mér alténd
betur að segja frá.   Svona sat eg stundarkorn og
hugsaði mig um.   Því næst spurði eg systur mína,
hvort það  ætti   að   vera  eitthvað um haun séra
Eirílí í Vogsósum, eða þá saga af útilegiimönnum.
En hún hélt að lítið yrði úr öllum þessháttar sög-
um í björtu, og bað mig að finna eitthvað hentugra.
"Þá muntu ekki heldur," sagði eg, "vilja heyra
neitt um hann Bjbrn í Öxl, eða þá ferðasöguna
thans Lalla, þegar þau Skotta og hann sátu saman
á húðinni og óku fram endilanga Fnjóská, en Þor-
geÁrsboli dró, og það var húðin af honum sjálfum.
En áður en eg gleymi því, systir góð! hvað eru
þær margar — skotturnar?"   '' Það á eg bágt með
að segja þér," sagði hún; þær hafa verið sín í
hverri sveitinni; þó eru tvær merkilegastar, að eg
held, Húsavíkurskotta   og Hvítárvallaskotta, en
þær eru nú báðar dauðar."    "Þá þekki eg mann
sem hefir séð hana Húsavíkurskottu," sagði eg;
"manstu ekki eftir lækninum, sem var að segja
honum fóstra mínum frá, þegar hún kastaði seln-
um í Shann Lalla? — En var hann dauður, selur-
inn?    Því er eg nú   búinn   að   gíeyma."     "Það
verður ekki talað við þig," sagði hún, heldur óþol-
inmóðlega; "þú ert með tóma útúrdúra, og eng-
.inn  maður  getur   séð  hvort   þér er alvara eða
gaman."    "Mér er þó alvara stundum, en núna
getur mér ekkert dottið í hug, sem vit er í; þú
verður að gera þig ánægða með nokkrar vísur."
..i.... "Já, það er satt", sagði eg; "það voru tvö
smákvæði; annað er síðan í hittifyrra, og það er
um þig, en hitt gerði eg um lóu, í gær eða fyrra
dag; það eru nógu falleg kvæði, sér í lagi endinn
á iþínu."   "Eg held eg muni úr þér bullið," sagði
systir mín; "lof mér samt að heyra það seinna."
"Mig langar til að heyra hitt fyrst," sagði eg;
"það er bezt eg fari með þau bæði."   Hildur gat
ekki gert að sér að hlæ.ja, en eg gaf mig ekki að
því, og fór að þylja kvæðið það í hittifyrra:
Sáuð þið hana systur mína
sitja lömb og spinna ull?
Pyrrnm átti eg falleg gull;
en nú er eg búinn að brjóta og týna.
Einatt hefir hún sagt mér sögu;
svo er hxín ekki beldur nísk:
bún hefir gefið mér hörpudisk
fyrir að yrkja um sig bögu.
Hún er glöð á góðum degi —
glóbjart liðast hár um kinn —
og hleypur þegar hreppstjórinn
finnur hana á förnum vegi.
"Gaman hafði eg af þér þá,'\sagði eg kank-
brosandi, og byrjaði undir eins á hinu kvæðinu;
það var reyndar ekki merkilegt; það er svona:
Snemma lóan litla í
lofti bláu "dírindí"
undir sólu syngur:
"Lofið gæzku gjafarans!
grænar eru sveitir lands,
fagur himinhringur.
Eg á 'bú í berjamó,               f
börnin smá í kyrð og ró
heima í hreiðri bíða;
rnatæ eg þau af móðurtrygð,
maðKÍnn tíni þratt um bygð,
eða flugu frrða."
Lóan heim úr lofti flaug —
ljómaði sól um himinbaug,
blómi grær á grundu —
til að annast unga smá,
alla étið hafði þá
hrafn fyrir hálfri stundu.
"Það er nú svo," sagði systir mín; "sásta til
lóunnar, sem þú gerðir þetta um?" "Það trúi eg
ekki," svaraði eg henni, "en svona mun það hafa
farið samt, annars hefði mér varla dottið það í
hug." Þú talar svo undarlega, frændi!" sagði
Hildur; "en nú er peysan búin ; við skulum fara
og tína í hana, alt hvað við getum." Þetta starf
var skjótt af hendi leyst; við fyltum peysuna með
grös, bundum hana við annan pokann, og að svo
búnu settumst við niður aftur. Þá var kornið sól-
skin niður um dalinn, en uppi hjá okkur bar
skugga á; hægur blær á sunnan rann um fjallið,
og flutfi með sér líf og yl. Við sátum jiegjandi og
skemtum okkur við að sjá sknggana, sem liðu í
ýmsum myndum yf ir engjar og haga, eftir því sem
skýin losnuðu og bárust á burt um himininn.
"Vildirðu-ekki vera svo léttur," sagði systir
mín,   "að   þú   gætir sest á einhvern fallegasta
skuggann þama niður frá, liðið svo yfir landið,
sveit rír sveit, og séð það sem fyrir ber?"  "Ekki
væri það óskemtilegt, "svaraði eg; "en ef "skýin
þarna uppi eyddust, ]»egar eg væri kominn norður
á Sléttu, þá færi, held eg, skugginn h'ka, og svo
hefði  eg  ekkert  að  sigla  á  aftur herm til þín."
Systir mín leit við mér einhvern'veginn skrrtilega,
að mér þótti, eins og hún væri að virða mig fyrir
sér, og sagði heldur seint: "Þá gæturðu sest að á
Sléttunni, þangað til þú ert orðinn nógu stór til
að geta gengið heim aftur og vaðið árnar á leið-
inni."    Þetta svar sárnaði mér, eins og von var
tíl, og ætlaði eg mér að borga það með einhverj-
um meiðyrðum; en í sama bili heyrðum við voða-
legan dynk, rétt fyrir ofan okkur, og síðan hvern
af öðrum, svo f jallið skalf og titraði.   "Guð varð-
veiti mig!" sagði systir mín; "varaðu þig bless-
'a'ðurf það  er grjóthrun."    Eg rauk á fætur og
ætlaði, held eg, að flýja, en þegar mér varð litið
upp, fleygði eg mér í fangið á henni, og sagði með
öndina í hálsinum:  "Eg er hræddur við steininn,
systir  góð!"    í  þessu vetfangi   flaug   stóreflis
bjarg fram hjá okkur; það hófst í háa loft og hjó
u pp torfur úr rindanum, þar sem við stóðum, og
fyr en augað eygði, var það horfið fram af skeið-
inni, en dynkirnir jukust nú um allan helming, og
gráblár reykur og eldlykt gusu upp.   "Tarna eru
óttalegar skruðningar," sagði systir mín og hélt
fast utan um mig; en þó eg raunar væri hræddur,
sá eg samt að steinninn var floginn fram hjá, og
fór mér þá að sýnast ráðlegast að bera mig karl-
mannlega.    "Heyrist þér það?" sagði eg; en þér
er samt óhætt að sleppa, því þær eru allar í skeið-
inni fyrir neðan okkur — þú varst býsna hrædd."
í því eg sagði þetta, sneri eg mér undan um leið,
til að þurka af mér svitann og lofa Guð í hálfum
hljóðum; því eg sá glögt, að við höfðum verið í
lífshættu.    "Þarna  ertu  kominn!"  sagði  systir
mín, og vissi ekki, hvort hún átti að fyrtast eða
hlæja; "hleypur fyrst í fangið á mér af hræðsln,
og segir svo eg skuli vera óhrædd, að mér sé óhætt
að sleppa þegar hættan er um liðin."   Eg lét eins
og eg heyrði ekki þetta, en bar mig að snúa talinu
við.    "Veiztu þá af hverju grjóthrunið kemur?"
sagði eg, og var býsna spekingslegur; "það eru
sumir steinar sem sitja framan í brekkunni og
tolla ekki á neinu, nema leir og sandi, sem runnið
hefir í kringum þá.   Nú þegar regnið kemur. skol-
ast allur leirinn í burtu, og þá losnar steinninn og
fer af stað, eins og þér gefur að skilja." "Alténd
ertu nógu skýr," sagði   systir  mín;   "það  hefir
sjálfsagt verið regnið í dag, sem losaði bjargið
áðan."    "Eða þessi þá," sagði eg, og behti upp
fyrir okkur; það stóð maður á klettasnös, og bar
við himininn..  Nú fengum við nóg að hugsa u/n
annað en grjóthrunið.   Við gátum ekki gizkað á,
hvaða maður þetta gæti vefíð, og hvað hann va'ri
að gera upp um tinda.    "Það getur varla verið
útilegumaður," sagði eg, og fór að halda mér í
handlgginn á. systur minni; "fjallið hérna liggur
milli sveita, og er ekki, svo eg viti, áfast við jökl-
ana eða Ódáðahraun.   Viltu ekki koma, systir góð!
við skuium flýta okkur af stað."   1 þessu bili fór
maðurinn aftur í hvarf, einis og hann hefði gengið
til   fialls.    "Þér  er,  held eg, óhætt að sleppa,"
sagði systir mín, og hermdi eftir mér; "útilegu-
maðurinn þinn er farinn."
J.H.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8