Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						Bls. 2

LÖGBERG,  FIMTUDAGINN  12. JÚNf 1930.

Sví

rar

VIÐ ATHUGASEMD M. S.

Hr.  ritstjóri  Lögbergs!

í heiðruðu blaði yðar 3. apríl

þ. á., birtið þér grein eina og

nefnir höfundur hennar sig M. S.

Eg sé það á grein þessari, að þér

hafíð sýnt dálítilli ritgjörð eftir

mig, um vísur Gunnlaugs orm-

stungu, þann sóma að birta hana

í blaði yðar og kann eg yður

beztu þakkir fyrir það.    En að eg

1. orðið í 5. vísuorði úr, ekki 7. ingar komi fram í vísunni

heldur 8. vísuorði,   eða   eins   og. sjálfri.

hann hefir það: "sá lítið viðj Þá segir M. S. að það komi ekki

mína tungu." Um svona firrurj íyrir, að fyrri og seinni vísu

þarf ekki að rita langt mál. Þær, helmingur sé ekki fráskildir hvor

dæma sig sjálfar.                            í öðrum og þess vegna   megi   ekki

Það, sem hann segir um: "Borða slengja orðum úr fyrri partinum

Bil hölds og svarra hafi sér svo inn í seinni partinn. Hvernig

fagra hagvirki", hefir víst aflag-jkemur nú þessi staðhæfing hans

ast   eitthvað    í    prentuninni,   því heim  við  þessa vísu?

Mi

mmngaror

ð.

annars væri þar haft rangt eftir

mér. Eg get ekki fundið botn í

öðru, sem hann segir um þetta,

en  því,    að    "borða-Bil  hölds og

sting niður penna kemur til af svarra sé "ófimleg ávarpsorð."

því, að mig langar til að fara. Hann um það, ef honum finst á-

nokkrum orðum, í blaði yðar, um varpið   "göfug  kona"     ófimlegt;

grein M. S.

Efni greinarinnar er tvenns-

konar:

a) Ádeila á mig fyrir skoðanir,

sem eg hefi látið ippi í ritgerð-

inni.

b)( Fróðleikur, sem hann færir

rnönnum frá eigin brjósti.

Hvað   hinu    fyrtalda    viðvíkur,

"Hakun  ræðr með heiðan

hefr dreigja vinr fengit

lönd  verr buðlungr  brandi

breiðfeld mikit veldi

rógleiks náír ríki

rennitýr at stýra

öld fagnar því eignu

orðróm konungdómi.

"Hér hefr upp mál í hinu fyrsta

vísuorði ok lýkr í hinu síðasta ok

eru   þau   sér  um  mál"   (Háttatal,

bls.  307—308,  Snorra  Edda;   útg.

en    "borða-Bil"    (kona)    "hölds"

(höfðingja)  og "svarra"   (hefðar-

konu)   —  kona,   sem  höfðingi   og

hefðarfrú eiga = dóttir gögugra

foreldra, þýðir einmitt eftir vana-

legu máli "göfug kona"; því skal'gig     Kr )         m. 0- 0> j, vísuorð

eg bæta hér við, M. S. til   skiln-jfyrri helmings: Hakun, með heið-

ingsauka, að orðið "aö hafa" var, an   0rðróm,    ræður    konungdómi.

ekki á dögum Gunnlaugs notað  íiEr nu mogulegt að brjóta megin-

þá skal eg taka það fram, að þaðj merkingunni   "að   sjá"    og    hefir! regiuna hans  M.  S. freklegar   en

citt, hefði alls ekki komið mér af j víst  aldrei   verið   notað    í   þeirri! gnorri gerir hér?

stað til þess að svara, vegna þess, merkingu af öðrum en M.S.   Hann      Eg vijdi bví mega stinga því að

að mér og öðrum má   eiginlega   í getur því rólegur fallið frá sinnij M    s   hvort  honum  findist  ekki

léttu rúmi liggja, hvort M. S. skil-

ur það, sem hann les, eða ekki.

En úr þvi að svo er komið, að eg

hefi ákveðið að svara M. S., þá

er rétt, að eg fari nokkrum orðum

um þetta atriði einnig.

skýringu á þessum orðum og því^ réttara  ag   beina   illkvittni  sinni

færri orð, sem    hann    hefir    umihér eftir til Snorra, þar eð hann

það, því meiri verður hans hróð-

er eiginlega   sökudólgurinn.    Mig

ur  meðal     allra     skyni     gæddra hefir hent sú skizsa, að fara eftir

vera.

Þá kem eg að  (b)i    eða    þeim

Eg hélt því fram,   að   10. vísa' fróðleik,   sem   hann   færir   mönn-|um um   formhlið   þessa máls, án

þess að spyrja M. S. um það, hvort

og taka tillit til   'þeirra   upplýs-

inga, sem hann hefir gefið mönn

Gunnlaugs- sögu     mundi     alment um frá eigin brjósti.    Eg set hér

verða skilin svo, samkvæmt þeimj orðrétt  fyrirlestur hans:

skýringum, sem fram hefðu kom-

ið, sem G. hældist um það í   vís-

þær   væri  ábyggilegar   og    kæmi

"En svo hafa komið fram hinir ekki í bága við þær   "meginregl-

"skoplegustu    höfuðórar  skýrand- ur"    fornskáldanna,    sem   M.     S.

unni, að hann hefði fíflað Helgujans í þessari framsetning á   vís-.hefir rekið sig á, þegar þær gátu

því þar stendur:   "eg lék mér oft, unni.     Hann   slítur   sundur   setn- "varla   farið    fram   hjá" honum.

í faðmi  hennar   í   æsku."    M. S.

mótmælir þessu og segir:   "faðm-

ingu í fyrri partinum   og   slengirj Þetta  er  auðvitað    yfirsjón,     en

þremur orðum    úr    henni    inn í'slíkt hefir margan hent. Svo er og

lög" eru í ált annari merkingu en seinni partinn. Þetta er á móti það, að það er alt af illa séð,

fíflingar. Þetta er rétt, en það almennum reglum fornskálda þegar "bakara er refsað í stað

hefir þann galla, að það kemur vorra, með átthendar vísur, því smiðs"; sérstaklega er þó bakar-

þessu máli .alls ekkert við, vegna hvor hluti vísunnar fyrir sig anum illa-við það, en einkum þó

þess, að í þeirri skýringu, sem' (fyrri og síðari) varð að vera þá, er svo stendur á, að bakarinn

hann telur rétta, er ekki talað um sérstæður með sínar fjórar 'hend- stendur ver að vígi um það, að

íaðmlög heldur faðmlagaleik. M. ingar og urðu að vera fráskildir | þola refsinguna, en smiðurinn.

S. hefir því hér > frammi undan- hvor öðrum í því að bindast orð- Þar sem nú svö er ástatt, að eg

brögð, en þau telja allir siðaðir um og setningum hvor inn í ann- er bakarinn en Snorri smiðurinn,

menn ósæmileg í rökræðum. Vís-^ an. Eg hefi hvergi orðið þessþá er það ósk min, hr. ritstjóri,

an: "Spenti ég miðja spjalda'var, að út af þessari meginreglu að þér beitið til góðs þeim áhrif-

Gná", er því seinheppilega valin sé brugðið hjá fornskáldum vor- um, sem eg veit að þér hafið á

til stuðnings máli M. S., sökumum og hefði það varla farið fram'margar góðar sálir, og styðjið

þess, að Gröndal    segir    þar    að hjá mér,  ef slíkt    hefði    átt  sér þessi tilmæli mín.    Öll  sanngirni

stillingin  hafi   ætlað  að  fara — stað."

mælir með því.    Eg   gæti   bent á

en ekki   gert það, —• en M. S. vill      Eiginlega   veit    eg   ekki,   hvort margt,  máli  mínu til  stuðnings  í

láta Gunnlaug, í sinni visu, halda réttara er að brosa    að   eða vor

fram hinu gagnstæða. Að hin um-j kenna manni, sem er svona drýld-

læddu   orð   séu    nokkurn   veginn  inn  og uþpþembdur   af    gorgeir,

somu merkingar og það, að   börn einmitt þegar hann    er    að  reka'ur frá því, að lesa skrif M. S. um

leiki sér í berjamóum    og    lyng- sjálfan sig á á stampinn, og sýna'þetta mál;

brekkum,  ætla  eg ekki   að   deila'með     ljósum     rökum,     hverjum      b> og þar af leiðandi forfallað

því efni, en læt nægja að benda á

þetta tvent:

a)   Snorri  er  löglega  forfallað-

um við M. S., því svo langt geta

firrurnar farið, að þær séu ekki

svara verðar. Hins vegar furðar

mig ekki á því, þótt hann álíti að

manni,   sem  hefir   einhvern,   þótt ur frá því að    svara   þeim    einu

ekki   sé   nema   þekkingarsnefil    á orði.

ciróttkvæðum skáldskap, að hann' Auk þess væri það, að mínu á-

getur jafnvel ekki ritað svo, um.liti, öllum til óblandinnar ánægju,

svo sé, vegna þess, að hann hefir'rímið á dróttkveðinni vísu, að en þó sérstaklega kaupendum

mjög frumlegan skilning á ís-j það valdi ekki hneyksli — hvaðj blaðsins, ef M. S. fengi Snorra

lenzkum orðum.   Hann segir t.a.m.' þá heldur um efni þeirra.    Hann eða  einhvern    hans    líka    til  að

"menn hafi (....sjái) hagvirki

þeirra." Eg tel það víst, að M. S.

sé eini maðurinn í veröldinni, sem

þekkir þessa merkingu sagnorðs-

ins "að hafa".

M.  S.  verður   skrafdrjúgt    um

vísuhelminginn:

Lit sá  Höðr enn hvíti

hjörþeys faðir meyjar

gefin var Eir til aura

ung við minni tungu.

Kenningin     "lit-Eyr"      hneykslar

hann.    Samt    telur    hann    vísu

Gröndals "snildarlega vel" gerða,

en þar    kemur    fyrir    kenningin

"spjalda-Gná".    Nú er þó svo, að

báðar þessar kenningar eru hugs-

aðar eins, þ.e.a.s. kona   er   kend

til  verka,  sem    henni    samir    að

v'nna.     Þessi   verk   eru    þessum

tveim tilfellum, að lita (dúka)  og

vefa   (spjaldvefnað).      Litur    og

spjöld eru þeir hlutir,   sem    þær

segir, að  í hverjum   vísuhelming skylmast við sig, þrátt fyrir lög-

sé 4 hendingar. Þótt hann gefi

í skyn, að fátt muni fara "fram

hjá" sér, þá er þó þetta víst, að

það, sem Snorri segir í Háttatali

um rím á dróttkveðnum vísum

hefir farið algjörlega fram hjá

honum. Snorri nefnir 2 vísuorð

í hverjum fjórðung (4 í helf-

ing) og 2 hendingar í hverju

vísuorði, og ef það teldist ekki

ókurteisi við svona speking, að

segja honum að fara heim og

kynna sér betur einföldustu at-

riðin í því, sem hann hygst kunna

leg forföll.

Hr.  ritstj., með mestu virktum

er eg yðar,

E. Kjerulf.

Gísli Konráðsson

(Úr Sögu Snæbjarnar í Her-

gilsey.)

"Gísli safnaritari var enn á lífi

og ritaði í kompu sinni  í  Norsku-

búð, hvíldarlaust   að   telja mátti.

betur en aðrir, þá mundi eg gjöra Eg varði ðllum stundum,   er    eg

það.

Hann segir, að eg "slíti sund-

ur" setningar. hér ber að sama

brunni. M. S. veit auðsjáanlega

ekki, að dróttkveðinni vísu ræður

rímið, en ekki hugsanasambandið,

orðaröðinni.     Af  því    leiðir  það,

þurfta til þess að geta unniðlað þessi "meginregla", sem hann

störfin og báðar kenningarnar þykist hafa fundið, og heldur, að

því Iaukréttar.    "Lit"   stendur   í "varla hefði farið fram hjá" sér,

brugðið", er

hvergi til annars staðar, en í hans

handritui^um,  en  sé því breytt í,ef

"lítt", eins og M. S. vill láta gera,

þá er ekkert orð eftir, sem taka

má saman við Eir. Við þetta kem-

ur fram rímgalli, sem nefndur

hefir verið hálfkenning, en er

aðeins neyðar úrræði "would-be"-

vísnaskýrenda og -skálda, en er í

sjálfu sér vitleysa, eins og t. a. m.

það, að kalla bankastjóra bara

stjóra, og þótt M. S. segi hálf-

kenningar algengar, þá koma þær

hvergi fyrir í óbrjáluðum vísum

höfuðskáldanna, sem von er. M.

S. segir, að það sé svo langt bil á

eigin heila.

í dróttkveðinni vísu er sjaldan

að ræða um setningar þ. e. a. s.

orðahóp, sem er samstæður sam-

kvæmt hugsunar- og mál-reglum.

Setningarnar koma þá fyrst fram,

þegar ríminu hefir verið ruglað

og orðunum hefir verið raðað

samkvæmt máls og hugsanaregl-

um réttum, þ. e. a. s. þegar vísan

hefir verið tekin saman, sem

kallað er. Þó kemur þetta fyrir,

t   a. m. í þeim hætti,   sem   menn

milli    orðanna    "lit"   og   "Eir"   í kalla    áttmælt,    og    þeim,    sem

vísunni   (vegna þess,  að  "lit" er

1.  orð   í   5.  vísuorði  og "Eir"  5

miðju   7.   vísuorði),   að    "ógjörn-

ingur"    sé    "að    aameina   þau".

Sjálfum  verður honum    þó   ekki'enga'vísu ort, svo vitað sé, undir

skotaskuld  úr því,  að   taka   enn þessum háttum og hirðir lítið um

refndur er fjórðungalok. En að

vísur sé ortar undir þessum hátt-

um er undantekning, hitt er lang-

algengast.   j  Gunnlaugur     hefi(r

mátti, til að vera nálægt honum,

og mér fanst það hin mesta nautn.

Þegar eg hugsa um þann mann,

er oft eins og mér finnist eg koma

upp í loftskarirnar, líta fram í

stafninn og sjá þar öldunginn við

gluggann, i skinntreyjunni sinni.

Hann var berhöf ðaður, ef heitt var,

annars með húfu á höfði.

Það var gaman að horfa í augun,

er hann fetarði á áheyrendur,

er hann var að fræða á einn eða

annan hátt. Þau voru rannsak-

andi og sögðu: "Ert þú þess

verður, að  eg fræði þig?"

Eg fékk nærri þvi ást á Gísla.

Það var svo gaman að vera hjá

honum og hann var mér svo

góður. Þegar eg kom upp úr

stiganum, var hann vanur að

segja: "Komdu blessaður og sæll.

Hérna er sæti á kistunni hennar

Hallfríðar." Svo kastaði hann

pennanum og sagði: "Um hvað

eigum við nú að tala?" og hló

við, enda var eins og hann talaði

alt af hálf brosandi, og smá-hló

við þau orð, er hann vildi leggja

áherzlu á.

Ljósið á skrifborði hans var

skíðiskiyja, líklega fjórir þuml-

ungar að þvermáli.   Hún var fylt

Kolfinna Guðmundsdóttir

Stoneson.

Hinn 24. janúar- síðastliðinn,

lézt að heimili sínu hér í borg-

inni, húsfrú Kolfinna Guð-

mundsdóttir Stoneson, hnigin

allmjög að aldri.

Kolfinna heitin var fædd þ.

15. maí 1852, á Kjaransstöðum

í Biskupstungum, og voru for

eldrar hennar þau hjónin, Guð-

rún Hafliðadóttir og Guðmund-

ur Þorsteinsson frá Miðdals-

koti í Laugardal í Árnessýslu;

voru þauhjón bæði komin af

góðu og mannvænlegu fólki.

Þann 4. janúar 1862 misti Kol-

finna föður sinn, dvaldi með

móður sinni á Kjaransstöðum

næstu tvö árin, en fluttist því

næst að Torfastöðum í sömu

sveit til þeirra séra Guðmund-

ar Torfasonar og frú Höllu konu

hans. Hjá þeim hjónum dvaldi

Kolfinna heitin í seytján ár,

og naut hins mesta ástríkis.

Um vorið 1882 fluttis|; Kol-

finna heitin til Reykjavíkur og

dvaldi í þrjú ár hjá Steindóri

snikkara og Guðríði konu hans,

en eftir það flutti hún vistferl-

um til þeirra merkilegu hjóna,

hr. Indriða Einarsonar og frú

Mörtu konu hans. Dvaldi hún

hjá þeim rúmt ár og giftist

þaðan þann 22. febrúar 1886,

Þorsteini Þorsteinssyni (Stone-

sonX er lengi stundaði samn-

ingsvinnu hér í borginni.

Ekki var sá, er þessi fáv

minningarorð ritar, persónu-

lega kunnugur Kolfinnu sál-

ugu, en það hefir hann eftir

góðum heimildum, að hún hafi

verið trygglynd, vinföst og

skyldurækin við öll sín störf

Tvær dætur Kolfinnu heitinn-

ar og Þorsteins eru á lífi, Sig-

ríður Ellen og Guðrún kona

Gústafs Rósenkranz. Jarðar-

för Kolfinnu heitinnar fór fram

frá útfararstofu A. S. Bar

dals, og framkvæmdi séra Björn

B. Jónsson, DjD., kveðju at-

höfnina.

Blessuð veri minning hinnar

látnu landnámskonu, og kær-

komin var henni hvíldin.

Svo var bætt í smámolum eftir

þörfum.

Hann sat í krók litlum vestan

við stafngluggann, en gaflinn á

rúmi hans til vinstri handar.

Borðið var undir glugga með

fjórum vænum rúðum. En við

syðri hliðina voru j kassar með

bókum,  er mynduðu bókaskáp.

Svona voru híbýli Gísla, og hef-

ir mig alt af undrað, að ríkustu

menn Flateyjarhrepps, með Ólaf

prófast á Stað í broddi fylkingar,

er tekið höfðu Gísla upp á sína

arma, skyldu láta hann búa við

svona vont húsrúm. Það bætir

ekki úr fyrir mínum augum, þótt

faðir minn ætti hlut að máli. En

aldarhátturinn var annar 1875 en

nú,  1927.

Tvær kerlingar voru í austur-

enda baðstofunnar. Eitt sinn er

eg kom, byrjaði Gísli samræðuna

svona: "Það fæddist hagkveðl-

ingaháttur rétt áður en þú komst.

Eg gekk yfir til Þóru og leit á

bandverk hennar, og datt þá í

hug:

Kalla ég fjandans klúðurspjöll

klofið band og lykkjuföll,

sín  ef vandar seimaþöll

svona  handaverkin   öll.

Þá var Gísli 89 ára, að eg

ætla.

Eg gleymdi stundum tíman-

um og skyldu minni, er eg var

hjá Gísla. Eg spurði hann eftir

föngum, og þar á meðal hvort

hjá   honum  væri   þessi   eða    hin

stærra stökk,  því hann sameinar að haga n'minu þannig, að setn-'með tólg og digur fífukveikur í. bók, er hann talaði þá um. Svar-

aði /hann þá s)tundum svo:

"Þessi bók er hjá Indriða syni

mínum í láni", eða: "Þessi bók er

hjá Sighvati. Hann er seinn að

skila." Sighvatur hefir sinn fróð-

leik að mestu frá Gísla, og er það

pott. Og í góðum stað eru bækur

hans þar. ..." — Vísir.

Hufirsað til Islandí

igsa

15

Maí 1930.

Lag: Eldgamla ísafold.

Hugljúfa foldin fríð,

friður þinn greyptur tíð

Guðsmáttar gjöf,

Ment  er  þín  máttarstoð,

mæld fram af drótt í boð,

Lögboði lyft á voð ,

ljósker á  gröf.

Alþingis elzta mót,

aldartugs réttarbót

réttlæta rök,

dómstóla dregin skrá,

dagrenna lögum hjá,

ljúfasta  landsins þrá,

lífsbjargar tök.

Saga þess sögð ei ihér,

samt hana þekkjum vér,

þúsund  ár þú

hefir oss haldið vörð,

heimamál inni gjörð,

borið og bygt í skörð,

barist með trú.

Hátíð þessi haldin er,

hæfust til að gjalda þér

góðþinga goð.

Lögrétta löngum var

lögsagna dóma far,

kristni var kunnger þar,

kær þjóðar stoð.

Minnast þess má nú þjóð,

máttar er skóp og hlóð

skýrt merktan skjöld,

yfir sinn manndóms móð,

merkastan vorri þjóð,

lögboði læst að sjóð

liggja við höld.

Úlfljótur árla sá

eiðfestu lögum hjá

lýðfrelsis lög,

allsherjar orku mót

unnið við sérhvern fót

ákvæðis bana bót

bratt   vígadrög.

Lögboði land vort bygt

látum þau standa vigt,

stöðva hvert stríð.

Það hefir þraut oss skráð,

þegnum í starfi og dáð,

miklað   hvert   mætast   ráð

margoft á tíð.

Þúsund ár þjólíf vort

þekti sinn nægta skort

nógu stór neyð.

En aldrei upp gafst þjóð,

einatt þó tæmdi sjóð,

hlóð aftur manndóms móð

meitlaðan eið.

Fröm þjóð á feðra fold

fóstruð af hennar mold

hofs súlum hjá.

Sjá, hún er sigra bær

sjókóngum fjær og nær,

gefur þeim gift4i sær

gjaldþoli frá.

Eygló mun  yla  land,

auka þitt vina band

vors veðratíð.

Skín   yfir   Skrúð   og  lá

skart mikil himni frá.

Ljúfasta Ijósið sjá

litbjart í hlíð.

Fram stígið frelsis spor

fléttað um sérhvert vor

silfur í sjóð.

Því mun ei þraut og tjón

þjá land við sker og lón,

meðan að borin bón

. brim vekur hljóð.

Erl. Johnson.

Frá Islandi.

Reykjavík, 11. maí.

Öndvegistíð alla þessa viku,

hægviðri um land alt, nema hvað

bvesti af norðri á Norð. og Aust-

urlandi á þriðjudag, og hélzt kuldi

þar þrjá daga. Hitastig þar frá

forstmarki í 3 gr. í úthverfum

snjóaði í fjöll. Hitinn hér sunn-

anlands hefir verið 8—10 gr

Hæstur hiti hér í Rvík 12 gr. og

iægstur næturhiti 3. gr.

Afli helzt enn góður á togarana

Hafas umir þeirra fram til þessa

vcrið á Selvogsbanka — við Hraun-

ið, en nokkrir verið vestur í Jök

uldjúpi, aftur aðrir komnir aust-

ur, veiða nú við Hornin, og þar

munu þeir vera flestir nú. Á öll-

um þessum slóðum hefir vel afl-

ast þessa viku.

Línubátar, sem hafa haft nýja

síld í beitu, hafa og aflað vel. En

treglega hefir það gengið með að

fá síld handa sumum þeirra. Bezta

síldveiði, sem Fiskifélagið hafði

frétt um í gær, voru 60 tunnur, er

báturinn Andvari frá Dýrafirði

fékk  nýlega.

í Vestmannaeyjum hélzt góður

afli vertíðina út. Hefir beita

fengist þar eftir þörfum. Þar

voru um síðustu mánaðamót kom-

in 45,500 skippund á land, en á

sama tíma í fyrra 32,700 skpd.

Afli  á Norðurlandi dágóður nú

veitt ókeypis fr, ýmist báðar leið-

ir á fyrsta eða öðru farrými. —

Mgbl.

Viðtal.

Ungfrú Anna Borg kom hingað

til Reykjavíkur á sunnudag. Hef-

ir hún starfað við konunglega

leikhúsið í vetur. Mgbl. náði tali

af henni í gær og spurði um starf

hennar.

—í haust var '<Den Sundes-

lðse" tekinn upp aftur, og lék eg

þar hlutverk Leonóru. — Á 150

ára afmæli Oehlenslágers var

leikið leikritið 'Aksel og Valborg',

og lék eg þar hlutverk Valborg-

ar. í "Haakon Jarl" lék eg hlut-

verk Guðrúnar Lundasólar og

hlutverk Jomfru Krohn í "Spot-

terens Hus". Seinni hluta leik-

ársins hafði eg ekki mikið að

gera, sökum þess að Max Rein-

hardt kom til Hafnar og æfði

"Leðurblökurnar", eins og skýrt

hefir verið frá hér, og tók það

mestan tímann.

—  Og framvegis? —.

—  Alt er enn óákveðið. Á Kon-

unglega leikhúsinu hafa orðið for-

stjóraskifti og margar breyting-

ai, svo að ekkert er enn hægt að

vita, hvað við tekur. Eg hefi séð

það í blöðunum, að aftur eigi að

taka "Den Stundeslöse" upp að

hausti, og býst eg þá við, að eg

leiki þar sama hlutverk.   1 sumar

og á Austfjörðum að glæðast. Þar var í ráði, að eg léki   á    útileik

er nægileg síldveii itl beitu.

Um fiskiverð er fátt talað enn;

er dauft yfir því. Veiði Norð-

manna nokkru minni í ár en í

fyrra, 59,7 milj. stk. á móti 65,9

miljónum  í  fyrra  á   sama   tíma.

Mikill bagi er það og leiður, að

Færeyingar skuli ekki enn hafa

tekið upp þann sið, að safna afla-

skýrslum hjá sér. Kemur þeim

það vitanlega verst í koll sjálf-

um. Með því móti eiga fiskiút-

flytjendur þeirra að jafnaði erf-

itt með a átta sig á verzlun sinni

og söluhorfum. — En jafnframt

er skýrsluvöntun þessi til baga

fyrir alla sem með saltfisk verzla.

—Mgbl.

Nýjar klukkur

í Fríkirkjuna komu hin'gað með

"Kongshavn" og hefir þeim verið

komið fyrir í turni kirkjunnar. Er

sú stærri 85 cm. í þvermál, vegur

234 kg. og hefir djúpan B-tón.

Hin er 72 cm. í þvermál, vegur 237

kg. og hefir Des-tón.

Klukkur þessar eru úr kopar og

mjög    hljómfagrar.        Eru    þær

pantaðar frá Þýzkalandi með

milligöngu fimmane Á. Einarsson

og Funk og styptar hjá Gebr. Ul-

rich, Apolda. Höfðu "Bræðrafé-

lagi fríkirkjunnar" borist mörg

tilboð í smíði klukknanna og voru

öll

firma.    Auk þess seti það ísl. á

húsinu við Kaupmannahöfn, en

þa fékk eg verkefni hér heima,

sem gerði það að verkum, að eg

gat ekki tekið því boði.

—  Það mun vera "Fjalla-Ey-

vindur?"

—   Já, í hátíðasýningu þeirri,

sem Haraldur Björnsson hefir

undirbúið hér, mun eg leika

Höllu.

—, Hvað hugsið þér til þeirrar

sýningar?

— Alt hið bezta. Það er nýjung

að leika hér með áhugasömu fólki

og eg hefi reynslu fyrir því, að

Haraldur er góður samverkamað-

ur. Hann sér um alla leikstjórn,

og leika auk hans Ágúst Kvaran,

Gestur iPálsson, Þorst. Stephen-

sen o. m. fl.

Þegar Anna var hér í fyrra,

áttu Reykvíkingar eki kost á að

sjá hana leika annað hlutverk á

íslenzku en lítið hlutverk í Tár-

tufef. — Nú eiga menn kost á að

sjá hana í einu stórkostlegasta

kvenhlutverki islenzku, og mun

fJestum tilhlökkun að sjá hina

fjölhæfu og mentuðu leikkonu

vora leika það.                        b.

Skógareldar í Ontario.

Ákafir skógareldar hafa að und-

miklu  hærri    en    boð    þessa

- ! anförnu geysað í norðvestur hluta

Ontariofylkis     og    valdið    miklu

letranir a klukkurnar okeypis. —|               J             *

tjóni. Margt fólk hefir þess vegna

I Ontariofylkis

Stendur á hinni meiri klukkunni:

«t-,-  *    '/-.*•'         u^x  ™   *„,-«   orðið   að  yfirgefa  heimili   sín  og

Dyrð se Guði i upphæðum, trio-                  _'   _ •___

ur  á jörðu    og    velþóknan    yfiri

mönnunum" og "Nú gjalla klukk-

ur glöðum hreim, er guðsson

fæddist þessum heim". Á minni

klukkunni stendur: "Lofi drott

inn allar þjóðir, mikli og prísi

hann allir lýðir," og upphaf

Passíusálmanna: "Upp, upp, mín

sál, og alt mitt geð, upp, mitt

hjarta og rómur með." Auk þess

eru á báðar klukurnar letruð ár-

tölin 1899 og 1929. — Mgbl.

er jafnvel haldið, að nokkrar

manneskjur hafi farist í eldinum.

Fyrir helgina fréttist, að eitthvað

hefði þá dregið úr eldinum vegna

þess, að þá hefði lygnt og rignt

eitthvað. Haldið er, að þessir

skógareldar hafi valdið að minsta

kosti miljón dollara skaða, en

vafalaust eru það þó bara óvissar

tilgátur. Hafa eldarnir verið á

ýmsum stöðum og mjög erfitt við

þá að fást. Fjöldi manna hafa

dag eftir dag gert alt, sem hægt

hefir verið að gera til að stöðva

eldana, eða halda þeim í skefjum.

Reykjavík 14. maí.

Ókeypis far milli útlanda og ís-

lands   hefir   nú   mentamálaráðið

úthlutað    á    skipum Eimskipafé-

lagsins,   og  skiftist   það

eftir stéttum:

dídatar  12,    listamenn    og skáld, nokkrar tómar ölflöskur?

14, iðnaðarmenn 8,   barnakennar-     — Sýnist yður ég   líta   þannig

ar 12 og aðrir kennarr 5,   ýmsir( út eins og ég þambi öl?

13.    Alls hefir 64 mönnum verið     — Ediksflöskur þá?

þann^g      Betlarinn:  Þér gætuð vænti ég

Stúdentar og kan- ekki gert svo vel    og    gefið   mér

MACDONALD'S

FineCut

Bezta tóbak í hebni fyrir þá, sen

búa til sína eigin vindlinga.

Gefinn

HALDID SAMAN MYNDASEÐLUNUM

nd

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8