Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						LÖGBERG,   FIMTUDAGINN   12. JÚNÍ 1930.
Bls.  3.
Sérstök deild í blaðinu
BARNA  GÆLA.
Loks er komið sól óg sumar,
iSyngja fuglar gerinum á.
Alt í gegn uui alda raðir,
Öfliu lífsins stór og smá
Leika sínum léttu nótum,
Ljómann breiða móti sól,
Blómgast angar yl'ir grundum,
Aður sem að moldin fól.
Opnast dyr á hverjum kofa,
Kreika smáir fætur hratt,
Latur má ei lengur sofa,
Líi'ið á hann kallar glatt.
Upp á hólinn út á túni,
Óðum trítla börnin smá,
Eða hoppa yfir lækinn,
Eina og fuglar steinum á.
Gleðibros í barnsins auga,
Blíðkar marga kæfða þrá,
Þegar hjartans lindir lauga,
Lifna hugarblómin þá.
Þegar litlir, fimir fingur
Fífla-rósir tína fer,
Þá er lífið alt á iði.
Ástin heilög leikur sér.
Yndo.
SNIGLARNIR MÍNIR.
Það vildi brenna hér lengi við, um og eftir
stríðið, að lítið var um ýmsa aðflutta vöru, sem
okkur húsmaiðrunum þótti ilt án að vera, t. d.
var hér oft lítið um kartöflur, einkum að sumr-
inu.
Einu sinni sem oftar var það, að mig van-
hagaði um þá vöru og var víða búin að leita
fyrir mér. Að lokum kom eg inn í matardeild
Sláturfélagsins í Hafnarstræti og spyr eftir
kartöflum. Afrgeiðslukonan segir, að eitthvað
Mtilsháttar muni vera þar til, en það sé undan
úr poka og hvergi nærri gott. Eg lét mér það
þó lynda, og keypti eina eða tvær soðningar af
smælkinu.
Þegar heim kom, hvolfi eg í pottinn svo
miklu, sem eg ætlaði mér að sjóða í það skiftið.
En það fanst mér skrítið, að innan um moldar-
sallann sá eg glitta í eitthvað hvítleitt, og er eg
gáði betur að, fann eg þar í ruslinu þrjár smá-
skeljar, oins og þær sem mér var í æsku sagt
að héti meyjapöddur. Á mínu ráði er nú sá
Ijóður, að mér er gjarnt að halda til haga þvi,
sem skynsamt fólk fleygir burtu sem einskis
nýtu, einkum ef hluturinn er fallegur, og skelj-
ar voru í æsku mín beztu leikföng, og enn gleðst
eg sem barn yfir fallegri skel. Eg skolaði því
af skeljunum og lét þær á lítinn disk, sem eg
svo setti upp á eldhúshillu, hélt svo áfram að
matbúa kartöflurnar. Að því loknu ætlaði eg
að fara nánar að ailiuga feng minn, en þá brá
mér í brún, því á diskinum var engin skel. Mér
þótti þetta undrum sæta, þar sem enginn hafði
inn í eldhúsið komið, datt jafnvel í hug að
kenna álfum, sem gjarnt er að grípa eitt og
annað frá mensku fólki. Samt fór eg að leita,
og viti menn, eg fann skeljarnar með tölu
lengst inni í hillukverkinni.
Eg var það vel að mér í náttúrufræði, að eg
kannaðist við snigil, og hafði einhvern tíma
heyrt danska gátu um einhvern, sem bæri hús
sitt á bakinu. Sjálf hafði eg aðeins séð brekku-
snigil, sem sýndi sig í káli og grasi, þegar regn
var, og þjóðsögnin segir, að uppfylli hverja
ósk sem óskað er, ef maður nái haldi á horn-
inu, sem sé fram úr kviði hans. Eg hafði aldrei
leitað eftir því, og brekkusniglar voru mér við-
bjóðsleg skriðdýr, en nú hafði eg eignast
danska snigla, með húsið sitt á bakinu. Mér
þótti þetta mesti fongur, að fráskildu þjóðern-
inu. Nú var vandinn mestur, að varðveita þessi
gersemi. Eg fór út í garð og reitti arfa í lófa
minn og léta hann ofan á stóran jurtapott, sem
blaðjurt há var ^róðursett í, setti svo skeljarn-
ar ofan á arfann. Þeir virtust þrífast þar vel,
sniglarnir mínir, og eg hafði mestu skemtun af
að athuga ferðalög þeirra neðan úr mold og
lengst út á yzta brodd á stóru blöðunum á blað-
jurtinni minni.
Eg hefi líklega búið að sniglunum eina eða
tvær vikur. Þá datt það í mig, að baða blómin
mín, og bar þau í því skyni út á svalir, sem eru
fram af íbúð minni, en eg gáði þess ekki, að
hafa hemil á sniglunum, enda varð sú raun á,
að þegar eg bar blómin inn aftur, voru þeir
horfnir. Slímrákir voru hér og þar um sval-
irnar eftir þá, en skeljarnar voru með öllu
horfnar. Gat eg mér helzt til, að þeir hefðu
skriðið út á milli rimla og fallið ofan í garðinn,
«ða þá dottið ofan í vatnsrennuna, sem er áföst
svölunum. Að vísu leitaði eg árangurslaust í
garðinum, en þetta gat falist á litlum stað, mér
Voru þeir horfnir og eg saknaði þeirra.
1 sumar er leið, var gólfið í svölunum tekið
UPP; það var orðið fúið og víða með götum og
rifum. Eg kom fram á svalir, þegar smiðurinn
var að sópa saman hroðanum, sem safnast
hafði undir gólfið. Af vana hnýsni fór eg að
r°ta í þessum óþverra og hvað mundi eg f inna 1
Ema snigilskelina mína. — Eg ætla mér að eiga
hana, 0g hugsa að auðveldara verði að, gæta
'hennar nú, heldur en meðan hún stjórnaðist af
hrandi veru, sem þróði frelsi og greip fyrsta
fferi sem bauðst, til að komast út fangelsinu, þó
tram undan væru opnar glufur og aðrar tor-
tærur, sem hinir sniglanir hafa sennilega lent
J-   Eg hefi ekkert séð eftir af þeim.
SOLSKIN
Eg 'hefi stundum verið að brjóta heilann um,
livað liouum "Andia okkar", svo sem Jónas
Hallgrímson kallaði H. C. Andcrsen, hefði orð-
io úr sögu sniglanna minna. Er sem eg sjái
liann útmála alt þeirra lífshlaup, frá því þeir
verða til o»- skelis vex með þeim þar til þeir
eru fullvaxnir, njóta lífsins í kálgarðinum,
vera stungir upp með kartöflunum, látnir í
]ioka og dembt niður í lest á stóru skipi, hreppa
storma og heyra haföldurnar skella á skipinu,
laka land og komast inn í Matardeildina í
Hafnarstra'ti og síðast heim í litla eldhúsið
mitt, vera þar þvegnir, bornir inn í stofukytr-
una mína og látnir á hlýlegasta og bjartasta
blettinn þar, með nægn í'óðri, þráðu samt bera
loftið og ótakmarkað rúm og gripu tækirfærið
þegar það gafst, til að kanna óhindraðir ó-
kunna stigu, lenda í nýjum raunum; skeljung-
urinn minn endar líf sitt milli þaks og gólfs á
svölunum, og skelin verður öskjuprýði Iijá
mér, og hinir lenda hvar? Það veit skáldið
eitt. Mig hefir jafnvel langað til að reyna mig
á því að skrifa sögu þeirra, eins og mér finst
hún viðburðaríkust og glæsilegust, en eg gerist
ekki svo djörf að skrifa æfintýri. Eg álít, að
til þess þurfi meira en eg hefi yfir að ráða.
—Dýrav.                    Theódóra Thóroddsen.
SKARÐSFJALL A LANDI.
Þú, fjallið mitt ka>ra, sem kennist við Skarð,
ég kaus þér við rætur að Ibyggja minn garð,
og þar hefi eg unað við ára mörg bil
og uni mér vel, meðan kostur er til.
Þótt saiuL'eðrah ríðin oft færi þér fár,
svo fellir þín hlíðin mörg steinrunnin tár,
þú sveitar ert prýðin um aldur og ár
og ókomna tíðin mun græða þín sár.
b\\ einatt ert nábúabýlunum skjól
og blasir við kvöldsins og morgunsins sól,
og ársólin broslr þar aftur á mót
og aftansunnan þinn kyssir á fót.
Þú brekkur átt gnógar fyr* brattgengan fót,
og blóm og ilm handa sveini og snót,
og víðsýni að svala víðsýnis þrá
um velli og fjöll og hraunfláka 'Og sjá.
Og oft ertu viti um áttir og veg,
því erfið er leiðin og torkennileg,
þeim, sem að ferð eiga frá þér og að,
svo fegnir sinn komast í næturbústað.
T>ví elska þig ðll þinnar byg'ðar börn
og blessa sem hennar prýði og vörn,
og biðja að hamingjan hlífi þér æ
og hverjum einasta þínum bæ.
—Hmbl.                                         Fjallbúi.
LÓAN KOMIN.
Lóan klífur loftið blátt,
leið að marki háu,
meðan valda veikum mátt
vængirnir hennar sm'áu.
Hún er fyrst af fuglum þeim,
sem fagTiar hlíð og móinn,
er hún kemur aftur heim
yfir breiða sjóinn.
Geymdu lengi, gullið mitt,
glaða og snjalla rómiun,
syngdu litla ljóðið þitt,
lóan mín, við blómin.
Di'/rav.            Hjálmar Þorsteinsson, Hofi.
ÝMISLEGT.
Skynsamlegt ímyndunarafl er það bezta
fyrir lífið, sem hægt er að hugsa sér: einkum
til að sjá fyrir fram samvizku-átölur. Sam-
vizku-átölum má afstýra, ef vér aðeins viljum
hugsa í forveginn, og hugsa rökrétt og vera
J'ramsýnir.
'Míara eg liefði vitað þetta," kveinum vér, —
en, við hefðum getað vitað það.
I>á er freisting grípur oss til að breyta lít-
ilmannlega, mæla áreitur á aðra, vera óþarflega
ágjarnir og sjalfselskufullir, grípum þá til
ímyndunaraflsins, og sjáum í anda næsta ár,
na«siu tímamót, franitíðina með öllum sínum
br(>ytinga-skilyrðum fyrir menu og málefni. —
Hvernig lítur þá breytni vor út? Hvað mun-
um vér þá hugsa, hvernig vildum vér þá hafa
breytt? Þessi eiginleiki, að vera í allri breytni
við samferðamenn sína, framsýni, er einn sá
blessunar-ríkasti kostur, sem nokkur maður
getur haft, og hann er auðveldlega hægt að
öðlast, fyrir hvern og einn, sem aðeins vill
staldra við og íhuga.
Hið innra og ytra .
Ef allar vorar áhyggjur stæðu letraðar á
enni voru, hversu margir myndu ekki aumkva
oss og fáir öfunda!
Of þegar hið hryggilega leyndarmál hjart-
ansi yrði öllum kunnugt, sannaðist 'skjótt, að
æfiJhlutskiftið hafði aðeins sýnst gott, meðan
enginn var því kunnugur til hlítar. — Þýtt af
Jakobínu J. Stefánsson, Hecla P.O., Man.
DODD.
Milli manns og hests og hunds
hangir leyniþráður.
Síðastliðið haust féll frá á heimili mínu grá-
gulur rakki, 12 vetra gamall, og  er  óhætt að
segja, að alla setti hljóða við fráfall hans. —
Hann var líka nokkuð á aðra lund, en algengt
er um hunda, og skal nú í örfáum orðum lýsa
honum dálítið, og segja fré helztu einkennum
hans og háttum.
Eg keypti hvolpinn ársgamlan frá Brekku á
Eangárvöllum. Hafði hann þá hlotið nafnið
" J>odd" og var svo nefndur jafnan síðan. Var
hann ]»á þegar farinn að sýna trygð sína svo
rækilega, að þrátt fyrir hlýju og vinahót allra
á mínu heimili, undi hann illa í fyrstu á Geld-
ingalæk, en sat um að laumast á brott og hljóp
;\b Brekkum aftur og aftur.
Að ái*i liðnu skiftu sköp svo liáttum, að
Brekkur fóru 'í eyði vegna sandfoks, en fólkið
i'lutti fram á Bakkabaú. Um þetta vissi hvolp-
urinn ekki jafnfljótt og menn í nágrenninu.
Hann laumaðist enn að Brekkum, en greip ])á
heldur í tómt, því að þá voru bæjarhúsin rifin
og fólkið farið. Þó hélt hann kyrru fyrir á
húsatóttunum, ]>angað til hdnn var sóttur. Þá
varhann bæði hungraður og kaldur; en upp
frá því undi bann lieima og fór aldrei fram til
Brekkna af sjálfsdáðum. Einatt kom einn eða
annai' af liinu forna Brekknafólki að Geldinga-
laik hin síðari ár. Var Dodd- þá aldrei í vafa
um hver kominn var, og meiri vinalæti var ekki
hægt að finna, en hann lét á sér sjá í hvert
sinn, er hann hitti einhvern fornkunningja sinn
frá Brekkum. Og eftir því tóku monn, að hann
þekti að jafnaði reiðtýgi þessa fólks. Kom
stundum fyrir, að oinhver þessara manna var
genginn inn í bæ, er Dodd vissi að gestur
væri kominn. Lét hann sér þá nægja að leggj-
ast á reiðtýgin og hreyfði sig ekki þaðan, fyr
en gesturinn kom út; stökk hann þá á fætur,
flaðraði upp um manninn og réði sér ekki fyrir
fögnuði. Þó leyndi sér ekki, að mestur var
fögimður hans, þegar hann sá, að það var
S'amla húsmóðirin hans, sem komin var.
Vinnumann hafði eg, er stundaði smala-
mensku og fjallferðir, ásamt mörgu öðru.
Hændist Dodd mjög að honum og varð honum
snemma fylgispakur förunautur. Var það á
orði haft, að í göngum eitt sinn í illviðri miklu
mundi ]>að hafa orðið manni þessum til lífs, að
Dodd lá á fótum hans langa og kalda hríðar-
nótt og voitti þar með sína huddshlýju. Hafði
rakkinn tokið það upp hjá sjálfum sér um
kvöldið, að vilja hvergi annars staðar liggja en
á blautum og köldum fótum vinar síns.
Lennan mann greip skyndilega lungnabólga
lioima á Geldingalæk, og leiddi hún hann til
dauða. Var átakanlogt að sjá, hvað rakkinn
fylgdist með veikindum vinar síns og tók sér
þau nærri. Og þegar öllu var lokið, lá hann
hjá líkböiimum og neytti ekki matar. Hann lá
lijá kistunni daga og nætur og yfirgaf hana
okki, og líkfylgdinni fylgdi hann til kirkjustað-
arins; að síðustu varð að taka hann með valdi
af gröfinni, hljóðandi og veinandi svo að
hann faui ekki sömu leið og kistan.
Eftir ])0ssar raunir og vinamissi, hélt Dodd
ætíð kyrru fyrir heima. Gerði sér far um að
vera til gagns, hvar sem því varð við komið.
Þann árstíma, sem verja þurfti tún og engjar,
lá hann ætíð úti, og rak þá brottu, ])ó að fólk
vœri í fasta svrefni, alla óþurftar gripi, er hon-
um þótti gerast nærgöngulir við slægjulönd.
f búri og eldhúsi átti Dodd jafnan vinum að
fagna. Og alveg sérstakt lag hafði hann á því,
að koma ,sér í mjiíkinn hjá stúlku þeirri, er
annaðist matreiðslu og eldamensku. Bein og
bita úr hennar hönd, vildi hann líka borga, —
en á hvern hátt gerði hann það? Jú, hver smá-
spíta, viðarlurkur eða harður taðköggull, sem
hann fann úti við, var borinn í kjaftinum inn
að eldavél og aldrei slept, nema eldakonan væri
viðstödd og tæki við því; að öðrum kosti var
liann ekki eins viss um launin. Aldrei bar hann
inn blauta taðköggla, en stundum varð honum
á ;ið liirða frosin hrossatöð, sem urðu á vegl
hans, og bera þau inn í eldliús. Virtist honum
nóg, að köggullinn væri harður, en greinarmun
á í'rosnum og þurrum taðköggli kunni hann
ekki að gera.
Síðasta afrek Dodds var að fylgja syni
mínum í upprokstri á Rangárvallafrétt síðast-
liðið vor. Sýndi hann sama dugnaðinn við
roksturinn oins og oft áður og thlífði sér lítt.
Þó gætti hann ekki elli sinnar, og er skamt var
komið á heimleið, var svo af honum dregið, að
sonur minn varð að taka hann og reiða hann
fyrir framan sig heim. Þegar heim kom,
skriddist t)odd varla úr fleti sínu næstu sólar-
hringa og var honum færður þangað matur og
mjólk. Eftir það fór hann að smáhressast, en
bar þó aldrei sitt bar upp frá því. Þótti sýnt,
að kröftum hans mundi lokið, og var honum
því fargað, þegar fram á haustið kom, eins og
fyr segir. — Og lýkur þar með sögu hans, þó
að fleira mætti tína til um vit hans og framúr-
skarandi trygð.
Um leið og eg skil við Dodd minn, ætla eg
að hnýta hér aftan við örlitlu broti um tvo
rakka, sem eg átti sanatímis og næst á undan
honum. Þó verður það engin saga. Báðir
þessir hundar/ voru einkennilegir í íháttum sín-
um og sýndu í sumum tilfellum undarlegt vit.
T. d. kom það nokkrum sinnum fyrir, að þeir
mættu mér fram á Ægissíðu, er eg kom úr
úr Reykjavíkurferðum, og hafði þó enginn á
heimilinu vitað fyrirfram, hvenær eg myndi
koma. En rakkarnir höfðu hugboð um það og
röltu alla leið fram að Rangá til þess að taka
á móti mér — og kátir urðu greyin, þegar þeir
hittu mig.                              —Einar Jónsson.
—Dýrcuo.
KAUPIÐ AVALT
LUMBER
THE   EMPIRE SASH &  DOOR CO.  LTD.
HENRY AVE. BAST.          -               -        WINNIPEG, MAN.
Yard OfHce: 6th Floor, Bank ofHamNtonOhRmber*
%WL 1«
DR. B. J. BRANDSON
216-220   Medical   Arts   Bldg.
Cor Graham og Kennedy  Sts.
PHONE: 21 834     Office tlmar: 2—3
Heimili 776 Victor St.
Phone:  27  122
Winnipeg, Manitoba.
DR. O. BJORNSON
216-220 Medical Arts Bldg.
Cor. Graham og- Kennedy 8ts.
PHONE: 21 834      Offíce tlmar: 2—»
HeimiU:   764  Vtctor  St.,
Phone:  27 586
"Winnipeg, Manitoba.
DR. B. H. OLSON
216-220 Medical Arts Bldg.
Cor. Graham og- Kennedy Sts.
PHONE: 21 834      Office Umar: S—5
Heimili:   5   ST.  JAMES   PLACE
Winnipes:, Manitoba.
DR. J. STEFANSSON
216-220 Medical Arts Bldg.
Cor. Graham ogr Kennedy Sts.
PHONE:  21 834
Stundar augma, eyrna nef og kverka
sjúkdóma.—Er a8   hitta  kl. '10-12  f.
h. og 2-5  e. h.
HeimiU: J73 River Ave. Tals.: 42 691
DR. A. BLONDAL
202 Medical Arts Bld*.
Stundar   sérstaklega   k v e n n a   o%
barna ajúkdöma.   Er aO hitta fra kl.
10-12   f.  h.   og  3-5   e.  h.
Office Phone: 22 296
Heimili: 806 Victor St.    Slmi: 28 180
Dr. S. J. JOHANNESSON
stundar lœkningar  og yfirtetur.
TU viotals kl. 11 f. h. Ul 4 e. h.
og fra 6—8 aB kveldinu.
SHERBURN ST. 632       SlMI: 30 877
HAFIÐ   pÉR   SÁRA   FÆTURT
ef  svo,   finniB
DR. B. A. LENNOX
Ghiropodist
Stofnsett 1910
Phone:  23 137
334   SOMERSET   BLOCK,
WINNIPEG.
Drs. H. R. & H. W. Tweed
Tannlœknar.
406   TORONTO   GENERAL   TRUST
BUILDING
Cor. Portage Ave. og Smith St.
PHONE:   26 545        WINNIPBX}
H. A. BERGMAN, K.C.
Islenzkur lögfræOingur
Skrifstofa:  Room  811 McArthur
Building, Portage Ave.
P. O. Box  1656
PHONES: 26 849 og 26 840
Lindal Buhr & Stefánseon
Islenzkir  lögfræCingar.
356 MAIN ST.    TALS.:  24 963
Peir  hafa  einnig  skrifstofur  að
Lundar,    Riverton,    Gimli   og
Pinéy,   og   eru   þar   aC   hitta a
efUrfylgjandi  tlmum:
Lundar:   Fyrsta  miOvikudag,
Rlverton:   Fyrsta fimtudag.
Gimli: Fyrsta miOvikudag,
Piney:   PriOja föstudag
I  hverjum  manuOl.
J. RAGNAR JOHNSON
B.A.,  LL.B.,  LL.M.    (Harv.)
ttlenzkur lögmaSur.
Rosevear, Rutherford. Mclntosh and
Johnson.
910-911  Eleetric Railway Chmbm
Winnipeg, Canada
Slmi:   23 082          Heima:   71 753
Cable Address:  Roscum
J. T. THORSON, K.C.
Islenzkur lögfræOingur
SCARTH, GUILD * THORSON
Skrifstofa: 308 Mining Exchangs
Bldg., Main St. South of Portage
PHONE:  22 768
G. S. THORVALDSON
BA.,  LL.B.
LögfrœOingur
Skrifstofa:   702   ConfederaUon
Life   Building.
Main  St.  gegnt City  Hall
PHONE:   24 687
J.J.SWANSON&CO.
LIMITED
601 PARIS BLDG., WINNIPBG
Fastelgnasalar. Lelgja hús.   Ot-
vega  peningalán   og   eldsabyrgfj
af öUu  tagi.
PHONE:  26 349
DR. C. H. VROMAN
Tannlæknir
505 BOYD BLDG.  PHONE: 24 171
WINNIPEG
G. W. MAGNUSSON
Nuddlæknir.
125  SHERBROOKE ST.
Phone:   36 137
ViCtals tlmi klukkan  8 til 9 aC
morgninum.
A. C. JOHNSON
907  Confederation  Life  Bldg.
WINNIPEG
Annast   um   fasteignir   manna.
Tekur aO sér aO ávaxta sparlfé
fðlks.   Selur eldsábyrgO og   blf-
reiOa ábyrgCir.    Skrlflegum fyr-
irspurnum  svarað  sainstundis.
Skrifstofuaimi:   24 263
Heimasíml:    33 32t
ALLAR TEOVNDIR FLUTNINOAl
Nú er veturinn genginn 1 garO,
og ættuO þér þvl aO  leita til mln,
þegar   þér   þurfiO   á   kolum   oc
vlO  aO  halda.
Jakob F. Bjamason
762   VICTOR   ST.
Sími:  24 500
A. S. BARDAL
848 SHERBROOK ST.
Selur llkkistur og annast um flt-
farir.    Allur útbúnaOur sá bezU
Ennfremur selur hann allskonar
minnisvarCa og legsteina.
Skrifstofu talsími: 86 607
Heimitts  talsimi:   68 302
Viljasterkur maður.
Viljalaus maður á enga framtíð fyrir sér.
Viljir þú eiga góða framtíð fyrir þér, þá verð-
ur þú að hafa vilja. En þú finnur hann ekki
á götunni, og ekki er hann heldur til sölu í búð-
unum. Hann er gjöf guðs anda. Hann er gjöf
guðs, fyrir Krist, gefin þeim, sem trúa. Því
að trúin vekur heilaga bindindissemi, og heilög
bindindissemi styrkir viljann til Sjálfsafneit-
unar , og hver sú sjálfsafneitun er svo megin-
gjörð um viljann. Og þá þokar oss áreiðan-
lega áfram.
Á öllum öldum sýnir sagan oss, að það eru
viljamennirnir, sem verða fremstir, þegar til
lengdar er leikið. Ekki gætir þessa sízt í
framförum iðnaðar og vísinda. Fmmkvöðlar
iðnaðarins, hafa ekki aðeins haft raunhæfar
gáfur, heldur hafa þeir umfram alt verið heil-
steyptir viljamenn.
—Hmbl.                  SJcovgaard-Petersen.
Vísa.
Ljúfir geislar ljósa frá g;eim,
líkt og sólskinsblœja,
vefjast þétt um þenna heim
þegar börnin hlteja.
Sig Júl. Jóh.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8