Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						LÖGBERG,   FIMTUDAGINN   12. JÚNÍ 1930.

Bls.  3.

Sérstök deild í blaðinu

BARNA  GÆLA.

Loks er komið sól óg sumar,

iSyngja fuglar gerinum á.

Alt í gegn uui alda raðir,

Öfliu lífsins stór og smá

Leika sínum léttu nótum,

Ljómann breiða móti sól,

Blómgast angar yl'ir grundum,

Aður sem að moldin fól.

Opnast dyr á hverjum kofa,

Kreika smáir fætur hratt,

Latur má ei lengur sofa,

Líi'ið á hann kallar glatt.

Upp á hólinn út á túni,

Óðum trítla börnin smá,

Eða hoppa yfir lækinn,

Eina og fuglar steinum á.

Gleðibros í barnsins auga,

Blíðkar marga kæfða þrá,

Þegar hjartans lindir lauga,

Lifna hugarblómin þá.

Þegar litlir, fimir fingur

Fífla-rósir tína fer,

Þá er lífið alt á iði.

Ástin heilög leikur sér.

Yndo.

SNIGLARNIR MÍNIR.

Það vildi brenna hér lengi við, um og eftir

stríðið, að lítið var um ýmsa aðflutta vöru, sem

okkur húsmaiðrunum þótti ilt án að vera, t. d.

var hér oft lítið um kartöflur, einkum að sumr-

inu.

Einu sinni sem oftar var það, að mig van-

hagaði um þá vöru og var víða búin að leita

fyrir mér. Að lokum kom eg inn í matardeild

Sláturfélagsins í Hafnarstræti og spyr eftir

kartöflum. Afrgeiðslukonan segir, að eitthvað

Mtilsháttar muni vera þar til, en það sé undan

úr poka og hvergi nærri gott. Eg lét mér það

þó lynda, og keypti eina eða tvær soðningar af

smælkinu.

Þegar heim kom, hvolfi eg í pottinn svo

miklu, sem eg ætlaði mér að sjóða í það skiftið.

En það fanst mér skrítið, að innan um moldar-

sallann sá eg glitta í eitthvað hvítleitt, og er eg

gáði betur að, fann eg þar í ruslinu þrjár smá-

skeljar, oins og þær sem mér var í æsku sagt

að héti meyjapöddur. Á mínu ráði er nú sá

Ijóður, að mér er gjarnt að halda til haga þvi,

sem skynsamt fólk fleygir burtu sem einskis

nýtu, einkum ef hluturinn er fallegur, og skelj-

ar voru í æsku mín beztu leikföng, og enn gleðst

eg sem barn yfir fallegri skel. Eg skolaði því

af skeljunum og lét þær á lítinn disk, sem eg

svo setti upp á eldhúshillu, hélt svo áfram að

matbúa kartöflurnar. Að því loknu ætlaði eg

að fara nánar að ailiuga feng minn, en þá brá

mér í brún, því á diskinum var engin skel. Mér

þótti þetta undrum sæta, þar sem enginn hafði

inn í eldhúsið komið, datt jafnvel í hug að

kenna álfum, sem gjarnt er að grípa eitt og

annað frá mensku fólki. Samt fór eg að leita,

og viti menn, eg fann skeljarnar með tölu

lengst inni í hillukverkinni.

Eg var það vel að mér í náttúrufræði, að eg

kannaðist við snigil, og hafði einhvern tíma

heyrt danska gátu um einhvern, sem bæri hús

sitt á bakinu. Sjálf hafði eg aðeins séð brekku-

snigil, sem sýndi sig í káli og grasi, þegar regn

var, og þjóðsögnin segir, að uppfylli hverja

ósk sem óskað er, ef maður nái haldi á horn-

inu, sem sé fram úr kviði hans. Eg hafði aldrei

leitað eftir því, og brekkusniglar voru mér við-

bjóðsleg skriðdýr, en nú hafði eg eignast

danska snigla, með húsið sitt á bakinu. Mér

þótti þetta mesti fongur, að fráskildu þjóðern-

inu. Nú var vandinn mestur, að varðveita þessi

gersemi. Eg fór út í garð og reitti arfa í lófa

minn og léta hann ofan á stóran jurtapott, sem

blaðjurt há var ^róðursett í, setti svo skeljarn-

ar ofan á arfann. Þeir virtust þrífast þar vel,

sniglarnir mínir, og eg hafði mestu skemtun af

að athuga ferðalög þeirra neðan úr mold og

lengst út á yzta brodd á stóru blöðunum á blað-

jurtinni minni.

Eg hefi líklega búið að sniglunum eina eða

tvær vikur. Þá datt það í mig, að baða blómin

mín, og bar þau í því skyni út á svalir, sem eru

fram af íbúð minni, en eg gáði þess ekki, að

hafa hemil á sniglunum, enda varð sú raun á,

að þegar eg bar blómin inn aftur, voru þeir

horfnir. Slímrákir voru hér og þar um sval-

irnar eftir þá, en skeljarnar voru með öllu

horfnar. Gat eg mér helzt til, að þeir hefðu

skriðið út á milli rimla og fallið ofan í garðinn,

«ða þá dottið ofan í vatnsrennuna, sem er áföst

svölunum. Að vísu leitaði eg árangurslaust í

garðinum, en þetta gat falist á litlum stað, mér

Voru þeir horfnir og eg saknaði þeirra.

1 sumar er leið, var gólfið í svölunum tekið

UPP; það var orðið fúið og víða með götum og

rifum. Eg kom fram á svalir, þegar smiðurinn

var að sópa saman hroðanum, sem safnast

hafði undir gólfið. Af vana hnýsni fór eg að

r°ta í þessum óþverra og hvað mundi eg f inna 1

Ema snigilskelina mína. — Eg ætla mér að eiga

hana, 0g hugsa að auðveldara verði að, gæta

'hennar nú, heldur en meðan hún stjórnaðist af

hrandi veru, sem þróði frelsi og greip fyrsta

fferi sem bauðst, til að komast út fangelsinu, þó

tram undan væru opnar glufur og aðrar tor-

tærur, sem hinir sniglanir hafa sennilega lent

J-   Eg hefi ekkert séð eftir af þeim.

SOLSKIN

Eg 'hefi stundum verið að brjóta heilann um,

livað liouum "Andia okkar", svo sem Jónas

Hallgrímson kallaði H. C. Andcrsen, hefði orð-

io úr sögu sniglanna minna. Er sem eg sjái

liann útmála alt þeirra lífshlaup, frá því þeir

verða til o»- skelis vex með þeim þar til þeir

eru fullvaxnir, njóta lífsins í kálgarðinum,

vera stungir upp með kartöflunum, látnir í

]ioka og dembt niður í lest á stóru skipi, hreppa

storma og heyra haföldurnar skella á skipinu,

laka land og komast inn í Matardeildina í

Hafnarstra'ti og síðast heim í litla eldhúsið

mitt, vera þar þvegnir, bornir inn í stofukytr-

una mína og látnir á hlýlegasta og bjartasta

blettinn þar, með nægn í'óðri, þráðu samt bera

loftið og ótakmarkað rúm og gripu tækirfærið

þegar það gafst, til að kanna óhindraðir ó-

kunna stigu, lenda í nýjum raunum; skeljung-

urinn minn endar líf sitt milli þaks og gólfs á

svölunum, og skelin verður öskjuprýði Iijá

mér, og hinir lenda hvar? Það veit skáldið

eitt. Mig hefir jafnvel langað til að reyna mig

á því að skrifa sögu þeirra, eins og mér finst

hún viðburðaríkust og glæsilegust, en eg gerist

ekki svo djörf að skrifa æfintýri. Eg álít, að

til þess þurfi meira en eg hefi yfir að ráða.

—Dýrav.                    Theódóra Thóroddsen.

SKARÐSFJALL A LANDI.

Þú, fjallið mitt ka>ra, sem kennist við Skarð,

ég kaus þér við rætur að Ibyggja minn garð,

og þar hefi eg unað við ára mörg bil

og uni mér vel, meðan kostur er til.

Þótt saiuL'eðrah ríðin oft færi þér fár,

svo fellir þín hlíðin mörg steinrunnin tár,

þú sveitar ert prýðin um aldur og ár

og ókomna tíðin mun græða þín sár.

b\\ einatt ert nábúabýlunum skjól

og blasir við kvöldsins og morgunsins sól,

og ársólin broslr þar aftur á mót

og aftansunnan þinn kyssir á fót.

Þú brekkur átt gnógar fyr* brattgengan fót,

og blóm og ilm handa sveini og snót,

og víðsýni að svala víðsýnis þrá

um velli og fjöll og hraunfláka 'Og sjá.

Og oft ertu viti um áttir og veg,

því erfið er leiðin og torkennileg,

þeim, sem að ferð eiga frá þér og að,

svo fegnir sinn komast í næturbústað.

T>ví elska þig ðll þinnar byg'ðar börn

og blessa sem hennar prýði og vörn,

og biðja að hamingjan hlífi þér æ

og hverjum einasta þínum bæ.

—Hmbl.                                         Fjallbúi.

LÓAN KOMIN.

Lóan klífur loftið blátt,

leið að marki háu,

meðan valda veikum mátt

vængirnir hennar sm'áu.

Hún er fyrst af fuglum þeim,

sem fagTiar hlíð og móinn,

er hún kemur aftur heim

yfir breiða sjóinn.

Geymdu lengi, gullið mitt,

glaða og snjalla rómiun,

syngdu litla ljóðið þitt,

lóan mín, við blómin.

Di'/rav.            Hjálmar Þorsteinsson, Hofi.

ÝMISLEGT.

Skynsamlegt ímyndunarafl er það bezta

fyrir lífið, sem hægt er að hugsa sér: einkum

til að sjá fyrir fram samvizku-átölur. Sam-

vizku-átölum má afstýra, ef vér aðeins viljum

hugsa í forveginn, og hugsa rökrétt og vera

J'ramsýnir.

'Míara eg liefði vitað þetta," kveinum vér, —

en, við hefðum getað vitað það.

I>á er freisting grípur oss til að breyta lít-

ilmannlega, mæla áreitur á aðra, vera óþarflega

ágjarnir og sjalfselskufullir, grípum þá til

ímyndunaraflsins, og sjáum í anda næsta ár,

na«siu tímamót, franitíðina með öllum sínum

br(>ytinga-skilyrðum fyrir menu og málefni. —

Hvernig lítur þá breytni vor út? Hvað mun-

um vér þá hugsa, hvernig vildum vér þá hafa

breytt? Þessi eiginleiki, að vera í allri breytni

við samferðamenn sína, framsýni, er einn sá

blessunar-ríkasti kostur, sem nokkur maður

getur haft, og hann er auðveldlega hægt að

öðlast, fyrir hvern og einn, sem aðeins vill

staldra við og íhuga.

Hið innra og ytra .

Ef allar vorar áhyggjur stæðu letraðar á

enni voru, hversu margir myndu ekki aumkva

oss og fáir öfunda!

Of þegar hið hryggilega leyndarmál hjart-

ansi yrði öllum kunnugt, sannaðist 'skjótt, að

æfiJhlutskiftið hafði aðeins sýnst gott, meðan

enginn var því kunnugur til hlítar. — Þýtt af

Jakobínu J. Stefánsson, Hecla P.O., Man.

DODD.

Milli manns og hests og hunds

hangir leyniþráður.

Síðastliðið haust féll frá á heimili mínu grá-

gulur rakki, 12 vetra gamall, og  er  óhætt að

segja, að alla setti hljóða við fráfall hans. —

Hann var líka nokkuð á aðra lund, en algengt

er um hunda, og skal nú í örfáum orðum lýsa

honum dálítið, og segja fré helztu einkennum

hans og háttum.

Eg keypti hvolpinn ársgamlan frá Brekku á

Eangárvöllum. Hafði hann þá hlotið nafnið

" J>odd" og var svo nefndur jafnan síðan. Var

hann ]»á þegar farinn að sýna trygð sína svo

rækilega, að þrátt fyrir hlýju og vinahót allra

á mínu heimili, undi hann illa í fyrstu á Geld-

ingalæk, en sat um að laumast á brott og hljóp

;\b Brekkum aftur og aftur.

Að ái*i liðnu skiftu sköp svo liáttum, að

Brekkur fóru 'í eyði vegna sandfoks, en fólkið

i'lutti fram á Bakkabaú. Um þetta vissi hvolp-

urinn ekki jafnfljótt og menn í nágrenninu.

Hann laumaðist enn að Brekkum, en greip ])á

heldur í tómt, því að þá voru bæjarhúsin rifin

og fólkið farið. Þó hélt hann kyrru fyrir á

húsatóttunum, ]>angað til hdnn var sóttur. Þá

varhann bæði hungraður og kaldur; en upp

frá því undi bann lieima og fór aldrei fram til

Brekkna af sjálfsdáðum. Einatt kom einn eða

annai' af liinu forna Brekknafólki að Geldinga-

laik hin síðari ár. Var Dodd- þá aldrei í vafa

um hver kominn var, og meiri vinalæti var ekki

hægt að finna, en hann lét á sér sjá í hvert

sinn, er hann hitti einhvern fornkunningja sinn

frá Brekkum. Og eftir því tóku monn, að hann

þekti að jafnaði reiðtýgi þessa fólks. Kom

stundum fyrir, að oinhver þessara manna var

genginn inn í bæ, er Dodd vissi að gestur

væri kominn. Lét hann sér þá nægja að leggj-

ast á reiðtýgin og hreyfði sig ekki þaðan, fyr

en gesturinn kom út; stökk hann þá á fætur,

flaðraði upp um manninn og réði sér ekki fyrir

fögnuði. Þó leyndi sér ekki, að mestur var

fögimður hans, þegar hann sá, að það var

S'amla húsmóðirin hans, sem komin var.

Vinnumann hafði eg, er stundaði smala-

mensku og fjallferðir, ásamt mörgu öðru.

Hændist Dodd mjög að honum og varð honum

snemma fylgispakur förunautur. Var það á

orði haft, að í göngum eitt sinn í illviðri miklu

mundi ]>að hafa orðið manni þessum til lífs, að

Dodd lá á fótum hans langa og kalda hríðar-

nótt og voitti þar með sína huddshlýju. Hafði

rakkinn tokið það upp hjá sjálfum sér um

kvöldið, að vilja hvergi annars staðar liggja en

á blautum og köldum fótum vinar síns.

Lennan mann greip skyndilega lungnabólga

lioima á Geldingalæk, og leiddi hún hann til

dauða. Var átakanlogt að sjá, hvað rakkinn

fylgdist með veikindum vinar síns og tók sér

þau nærri. Og þegar öllu var lokið, lá hann

hjá líkböiimum og neytti ekki matar. Hann lá

lijá kistunni daga og nætur og yfirgaf hana

okki, og líkfylgdinni fylgdi hann til kirkjustað-

arins; að síðustu varð að taka hann með valdi

af gröfinni, hljóðandi og veinandi svo að

hann faui ekki sömu leið og kistan.

Eftir ])0ssar raunir og vinamissi, hélt Dodd

ætíð kyrru fyrir heima. Gerði sér far um að

vera til gagns, hvar sem því varð við komið.

Þann árstíma, sem verja þurfti tún og engjar,

lá hann ætíð úti, og rak þá brottu, ])ó að fólk

vœri í fasta svrefni, alla óþurftar gripi, er hon-

um þótti gerast nærgöngulir við slægjulönd.

f búri og eldhúsi átti Dodd jafnan vinum að

fagna. Og alveg sérstakt lag hafði hann á því,

að koma ,sér í mjiíkinn hjá stúlku þeirri, er

annaðist matreiðslu og eldamensku. Bein og

bita úr hennar hönd, vildi hann líka borga, —

en á hvern hátt gerði hann það? Jú, hver smá-

spíta, viðarlurkur eða harður taðköggull, sem

hann fann úti við, var borinn í kjaftinum inn

að eldavél og aldrei slept, nema eldakonan væri

viðstödd og tæki við því; að öðrum kosti var

liann ekki eins viss um launin. Aldrei bar hann

inn blauta taðköggla, en stundum varð honum

á ;ið liirða frosin hrossatöð, sem urðu á vegl

hans, og bera þau inn í eldliús. Virtist honum

nóg, að köggullinn væri harður, en greinarmun

á í'rosnum og þurrum taðköggli kunni hann

ekki að gera.

Síðasta afrek Dodds var að fylgja syni

mínum í upprokstri á Rangárvallafrétt síðast-

liðið vor. Sýndi hann sama dugnaðinn við

roksturinn oins og oft áður og thlífði sér lítt.

Þó gætti hann ekki elli sinnar, og er skamt var

komið á heimleið, var svo af honum dregið, að

sonur minn varð að taka hann og reiða hann

fyrir framan sig heim. Þegar heim kom,

skriddist t)odd varla úr fleti sínu næstu sólar-

hringa og var honum færður þangað matur og

mjólk. Eftir það fór hann að smáhressast, en

bar þó aldrei sitt bar upp frá því. Þótti sýnt,

að kröftum hans mundi lokið, og var honum

því fargað, þegar fram á haustið kom, eins og

fyr segir. — Og lýkur þar með sögu hans, þó

að fleira mætti tína til um vit hans og framúr-

skarandi trygð.

Um leið og eg skil við Dodd minn, ætla eg

að hnýta hér aftan við örlitlu broti um tvo

rakka, sem eg átti sanatímis og næst á undan

honum. Þó verður það engin saga. Báðir

þessir hundar/ voru einkennilegir í íháttum sín-

um og sýndu í sumum tilfellum undarlegt vit.

T. d. kom það nokkrum sinnum fyrir, að þeir

mættu mér fram á Ægissíðu, er eg kom úr

úr Reykjavíkurferðum, og hafði þó enginn á

heimilinu vitað fyrirfram, hvenær eg myndi

koma. En rakkarnir höfðu hugboð um það og

röltu alla leið fram að Rangá til þess að taka

á móti mér — og kátir urðu greyin, þegar þeir

hittu mig.                              —Einar Jónsson.

—Dýrcuo.

KAUPIÐ AVALT

LUMBER

THE   EMPIRE SASH &  DOOR CO.  LTD.

HENRY AVE. BAST.          -               -        WINNIPEG, MAN.

Yard OfHce: 6th Floor, Bank ofHamNtonOhRmber*

%WL 1«

DR. B. J. BRANDSON

216-220   Medical   Arts   Bldg.

Cor Graham og Kennedy  Sts.

PHONE: 21 834     Office tlmar: 2—3

Heimili 776 Victor St.

Phone:  27  122

Winnipeg, Manitoba.

DR. O. BJORNSON

216-220 Medical Arts Bldg.

Cor. Graham og- Kennedy 8ts.

PHONE: 21 834      Offíce tlmar: 2—»

HeimiU:   764  Vtctor  St.,

Phone:  27 586

"Winnipeg, Manitoba.

DR. B. H. OLSON

216-220 Medical Arts Bldg.

Cor. Graham og- Kennedy Sts.

PHONE: 21 834      Office Umar: S—5

Heimili:   5   ST.  JAMES   PLACE

Winnipes:, Manitoba.

DR. J. STEFANSSON

216-220 Medical Arts Bldg.

Cor. Graham ogr Kennedy Sts.

PHONE:  21 834

Stundar augma, eyrna nef og kverka

sjúkdóma.—Er a8   hitta  kl. '10-12  f.

h. og 2-5  e. h.

HeimiU: J73 River Ave. Tals.: 42 691

DR. A. BLONDAL

202 Medical Arts Bld*.

Stundar   sérstaklega   k v e n n a   o%

barna ajúkdöma.   Er aO hitta fra kl.

10-12   f.  h.   og  3-5   e.  h.

Office Phone: 22 296

Heimili: 806 Victor St.    Slmi: 28 180

Dr. S. J. JOHANNESSON

stundar lœkningar  og yfirtetur.

TU viotals kl. 11 f. h. Ul 4 e. h.

og fra 6—8 aB kveldinu.

SHERBURN ST. 632       SlMI: 30 877

HAFIÐ   pÉR   SÁRA   FÆTURT

ef  svo,   finniB

DR. B. A. LENNOX

Ghiropodist

Stofnsett 1910

Phone:  23 137

334   SOMERSET   BLOCK,

WINNIPEG.

Drs. H. R. & H. W. Tweed

Tannlœknar.

406   TORONTO   GENERAL   TRUST

BUILDING

Cor. Portage Ave. og Smith St.

PHONE:   26 545        WINNIPBX}

H. A. BERGMAN, K.C.

Islenzkur lögfræOingur

Skrifstofa:  Room  811 McArthur

Building, Portage Ave.

P. O. Box  1656

PHONES: 26 849 og 26 840

Lindal Buhr & Stefánseon

Islenzkir  lögfræCingar.

356 MAIN ST.    TALS.:  24 963

Peir  hafa  einnig  skrifstofur  að

Lundar,    Riverton,    Gimli   og

Pinéy,   og   eru   þar   aC   hitta a

efUrfylgjandi  tlmum:

Lundar:   Fyrsta  miOvikudag,

Rlverton:   Fyrsta fimtudag.

Gimli: Fyrsta miOvikudag,

Piney:   PriOja föstudag

I  hverjum  manuOl.

J. RAGNAR JOHNSON

B.A.,  LL.B.,  LL.M.    (Harv.)

ttlenzkur lögmaSur.

Rosevear, Rutherford. Mclntosh and

Johnson.

910-911  Eleetric Railway Chmbm

Winnipeg, Canada

Slmi:   23 082          Heima:   71 753

Cable Address:  Roscum

J. T. THORSON, K.C.

Islenzkur lögfræOingur

SCARTH, GUILD * THORSON

Skrifstofa: 308 Mining Exchangs

Bldg., Main St. South of Portage

PHONE:  22 768

G. S. THORVALDSON

BA.,  LL.B.

LögfrœOingur

Skrifstofa:   702   ConfederaUon

Life   Building.

Main  St.  gegnt City  Hall

PHONE:   24 687

J.J.SWANSON&CO.

LIMITED

601 PARIS BLDG., WINNIPBG

Fastelgnasalar. Lelgja hús.   Ot-

vega  peningalán   og   eldsabyrgfj

af öUu  tagi.

PHONE:  26 349

DR. C. H. VROMAN

Tannlæknir

505 BOYD BLDG.  PHONE: 24 171

WINNIPEG

G. W. MAGNUSSON

Nuddlæknir.

125  SHERBROOKE ST.

Phone:   36 137

ViCtals tlmi klukkan  8 til 9 aC

morgninum.

A. C. JOHNSON

907  Confederation  Life  Bldg.

WINNIPEG

Annast   um   fasteignir   manna.

Tekur aO sér aO ávaxta sparlfé

fðlks.   Selur eldsábyrgO og   blf-

reiOa ábyrgCir.    Skrlflegum fyr-

irspurnum  svarað  sainstundis.

Skrifstofuaimi:   24 263

Heimasíml:    33 32t

ALLAR TEOVNDIR FLUTNINOAl

Nú er veturinn genginn 1 garO,

og ættuO þér þvl aO  leita til mln,

þegar   þér   þurfiO   á   kolum   oc

vlO  aO  halda.

Jakob F. Bjamason

762   VICTOR   ST.

Sími:  24 500

A. S. BARDAL

848 SHERBROOK ST.

Selur llkkistur og annast um flt-

farir.    Allur útbúnaOur sá bezU

Ennfremur selur hann allskonar

minnisvarCa og legsteina.

Skrifstofu talsími: 86 607

Heimitts  talsimi:   68 302

Viljasterkur maður.

Viljalaus maður á enga framtíð fyrir sér.

Viljir þú eiga góða framtíð fyrir þér, þá verð-

ur þú að hafa vilja. En þú finnur hann ekki

á götunni, og ekki er hann heldur til sölu í búð-

unum. Hann er gjöf guðs anda. Hann er gjöf

guðs, fyrir Krist, gefin þeim, sem trúa. Því

að trúin vekur heilaga bindindissemi, og heilög

bindindissemi styrkir viljann til Sjálfsafneit-

unar , og hver sú sjálfsafneitun er svo megin-

gjörð um viljann. Og þá þokar oss áreiðan-

lega áfram.

Á öllum öldum sýnir sagan oss, að það eru

viljamennirnir, sem verða fremstir, þegar til

lengdar er leikið. Ekki gætir þessa sízt í

framförum iðnaðar og vísinda. Fmmkvöðlar

iðnaðarins, hafa ekki aðeins haft raunhæfar

gáfur, heldur hafa þeir umfram alt verið heil-

steyptir viljamenn.

—Hmbl.                  SJcovgaard-Petersen.

Vísa.

Ljúfir geislar ljósa frá g;eim,

líkt og sólskinsblœja,

vefjast þétt um þenna heim

þegar börnin hlteja.

Sig Júl. Jóh.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8