Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						Els. 6

LÖGBEEG,   FIMTUDAGINN  12. JúNl 1930.


Mary Turner

Eftir

M ARV IN    D AN A.

"Hvað segir hann?" spurði Gilder. Hon-

um var mjög brugðið. Vanalega var hann ör

uggur, kamiske dátftið þóttafullur. Nú var

hann reikandi og málrómurinn hálf veiklulegur

og augnaráðið ekki nærri eins hvast og djarf

mannlegt eins og vanalega.

"Hann segir ekkert," svaraði Burke. "Þess

vegna bað ea; yður að koma. E^ býst við, að

Mr. Demarest hafi útskýrt þetta fyrir yður."

"Já, hann hefir sagt mér frá þessu," sagði

Gilder dauflega. "Þetta er ekki álitlegt fyrir

son minn. Kn eg vona þér sleppið honum

strax." Hann reyndi að sýnast sannfærður

um þetta, en auðfundið var þó, að hann var

það ekki.

" Það er mér ómögulegt," svaraði Burke.

"Þér skiljið það, Mr. Gilder, að þér megið ekki

vonast eftir því."

'' En þér vitið fullvel, að hann hef ir ekki

uimið þetta verk," sagði Gilder með nokkuð

meiri áherzlu.

"Eg veit ekkert, ekki enn þá," svaraði

Burke og hristi höfuðið.

Oilder náfölnaði.   "Þér meinið ekki—"

" p]g á við það," svaraði Burke blátt áfram,

"að þér verðið að fá hann til að segja það, sem

hann veit, það er lang-hollast fyrir okkur alla.

Viljið þér gera það?"

"Eg skal gera hvað eg get," svaraði Gilder

heldur mæðulega.

Rétt í þessu kom Dick inn í skrifstofuna og

lögregluþjónn með honum. Hann var dálítið

fölur og ekki laust við, að hann væri þreytu-

legur. Á anidliti hans mátti sjá þess all-ljós

merki, að hann hafði orðið fyrir einhverju

töluverðu mótlæti, en aldrei hafði hann verið

kjarklegri eða einbeittlegri, en einmitt nú. Nú

var sá kjarkur, sem með honum bjó, að koma í

ljós undir fargi örðugleikanna.

Gilder stóð þegar upp og gekk til sonar

síns og tók í hönd hans fast og innilega.

"Sonur minn!" sagði hann og varð að taka

á öllu afli til að halda tilfinningum sínum í

skefjum. "iMr. Búrke segir mér, að þú neitir

að svara spurningum hans."

Dick komst mjög við, þegar hann sá hvern-

ig föður hans leið, en hann svaraði ekki öðru

en því, að kannast við, að hann hefði neitað að

segja Burke nokkuð.

'' Það var ekki hyggilegt, eins og á stóð,''

sagði faðir hans. "En hvað sem því líður, þá

erum við nú hér, Mr. Demarest og eg, svo þér

er nú óhætt að tala hiklaust. Segðu okkur þetta

nú, Dick. Hver varð þessum manni að bana ?

Við verðum að vita það.   Segðu mér þetta."

Burke fanst hann nú líka þurfa að láta til

sín taka, því í raun og veru var það hann, sem

hér átti fyrir að ráða, þó hann hefði fengið

Gilder til að hjálpa sér dátftið.

"Hvar fenguð þér— ?" byrjaði hann, en

komst ekki lengra, því Demarest tók fram í

fyrir honum.

"Hægan, hægan," sagði hann. "Bíðið þér

ofurlítið við. Gefið þér þessum unga manni

tækifæri til þess að hugsa sig um," og rödd

hans var mjög vingjarnleg. "Eg vil alls ekki

reyna að hræða yður, Dick, en eg get ekki kom-

ist hjá að segja yður eins og er, að þér eruð í

mikilli hættu staddur. Yðar eina hjálp er, að

segja hiklaust og afdráttarlaust eins og er. Eg

legg við drengskap minn, að eg er að segja yð-

ur eins og eg álít að rétt sé." Hann gekk enn

nær Dick og varð enn vingjarnlegri. "Ungi

maður, eg vil að þér gleymið því, hvert er em-

bætti mitt, en hugsið um það, að eg er einlægur

vinur yðar, og föður yðar, og eg vil gera alt,

sem í mmu valdi stendur, til að hjálpa yður alt

sem eg get. Eg er alveg viss um, að þér

treystið mér. En segið mér nú eins og er,

Dick, hver var það, sem skaut Griggs?"

Það varð æði löng þögn. Burke var óþreyju-

fullur. Svipur hans var líkastur svip veiði-

mannsins, sem finst hann vera rétt að því kom-

inn að hremma bráðina. Demarest var líka

mjög óþreyjufullur, því honum var það mikið

ámugamál, að einhvern veginn mætti greiða svo

úr þessu máli, að það yrði ekki vinum hans til

tjóns, enda trúði hann því með sjálfum sér, að

Dick hefði ekki skotið manninn. Það leyndi

sér ekki, að Edward Gilder leið afar illa, en

hann sagði ekkert. Dick var alveg stiltur og

rólegur, og eftir nokkra þögn, sagði hann mjög

stillilega:

"Eg skaut Griggs".

Demarest skildi þegar, að tilraun hans

hefði algerlega mishepnast, en hann var jafn-

stiltur eftir sem áður, enda lagði hann lítinn

trúnað á þessa játningu.

"Hvers vegna?" spurði hann.

"Vegna þess eg hélt hann væri innbrots-

þjófur," svaraði Dick, en þó dálítið hikandi.

Demarest féll þetta svar engan veginn vel.

Hann hafði vonast eftir öðru svari frá Diok og

hann hafði gert sér vonir um að  komast   hér

greiðlega fyrir sannleikann í þeasu morðmáli.

Xú sá hann, að það ætlaði ekki að hepnast.

Hann varð að ganga dálítið nœr þessum viui

sínum.

"Já, einmitt það," sagði hann. "Við skul-

um fara ofurlítið lengra aftur í sögu þessa

máls. Burke segir, að þér liafið fengið konuna

yðar til að finna yður þarna í skrifstofunni í

gærkveldi.    Er það réttf"

"Já," svaraði Dick.

"Viljið þér nú, Dick, segja mér rétt eins og

var, hvað kom i'yrir meðan þið voruð þarna?"

Eftir að Demarest hafði beðið ofurlitla

stund eftir svari, sem ekki kom, hélt hann á-

f ram:

ið?'

"Kom þessi innbrotsþjófur inn í herberg-

Dick játaði því.

"Og réðist á yður?"

"Já," svaraði Dick.

"Og þér skutuð hann?" spurði Demarest

stillilega.

"Já," sagði Dick aftur.

"Já, einmitt það," sagði Demarest. "En

hvar fenguð þér skammbyssuna ?"

Dick byrjaði að svara þessari spurningu,

án þess að hugsa sig um:

"Eg greip hana—" Svo gætti hann að sér

og þagriaði, Hann hafði horft niður fyrir sig.

Nú leit hann upp og horfði beint framan í De-

marest. "Nú skil eg hvað þér eruð að fara.

Þér eruð að veiða mig.'' Hann ypti öxlum, eins

og hann hafði lært utanlands. "Þér! og þér

eruð að tala um vináttu. Svona vináttu met

eg Iítils."

Þó Demarest yrði hér fyrir miklum von-

brigðum, bá lét hann ekki á því bera, því hann

kunni vel að hylja tilfinningar sínar, þegar

hann þurfti á því að halda. Það var enginn á-

kærukeimur í röddinni, þegar hann svaraði:

"Eg er vinur yðar, Dick."

Burke var orðinn mjög óþolinmóður. Hon-

um fanst hann hafa hlustað nógu lengi á þetta

tal, sem hann gat ekki betur fundið, en að væri

hégóminn einber, er ekki kæmi að neinu haldi.

Hann stóð upp og var nú hreint og beint ógn-

andi.

"Það er þýðingarlaust fyrir yður, ungi

maður, að ímynda yður að við séum hreinir og

beinir heimskingjar," sagði hann með þrumu-

rödd. "Ef þér s'kutuð Griggs, af því þér héld

uð að hann væri innbrotsþjófur, hvers vegna

voruð }>ér þá að hylja þetta? Því vilduð þér

láta mér skiljast, að þér og konan yðar væruð

þarna tvö ein í herberginu, þegar þér höfðuð

dauðan mann hjá yður? Því kölluðuð þér ekki

á hjálp? Því ekki að kalla á lögregluna, eins

og hver heiðvirður maður mundi hafa gert?"

Dick fann að þessar spurningar, eða öllu

heldur ákaMur, Iiöfðu við æði mikið að styrðj-

ast, og hann sýndi það með því að fölna tölu-

vert.   Hann reyndi heldur ekki að svara neinu.

Faðir hans skildi vel hættuna, sem sonur

hans var staddur í.   Honum lá við að tárfella.

"Við erum að reyna að hjálpa þér," sagði

mann með mikilli viðkvæmni.

Dick lét iþetta ekki á sig íá.

"Eg hefi ekkert meira að segja," sagði

hann blátt áfram. "Eg verð að fá að sjá kon-

una mína, áður en eg segi nokkuð meira. Eg

vil fá að vita, hvað þið hafið gert við hana."

Burke hirti ekki að gefa honum neinar upp-

lýsingar því viðvíkjandi.

"Skaut hún Griggs?" spurði hann kulda-

lega.

"Nei, nei," sagði Dick með miklum ákafa.

"Hver gerði það þá?" spurði Burke. "Hver

gerði það?"

Dick hafði nú náð sér nokkurn veginn, og

gat talað stillilega.

"Eg ætla ekki að segja neitt frekara, fyr

en eg hefi talað við lögmann, sem eg get

treyst." Hann leit til Demarest um leið og

hann sagði þetta.

"Ef þú veizt hver gerði þetta, Dick, þá

verður þú að segja frá því, til að vernda sjálf-

an þig," sagði faðir hans og var auðheyrt, að

honum var mikið áhugamál að heyra Dick

segja, að einhver annar en hann sjáífur, hefði

framið þetta morð.

"Skammbyssan fanst í vasa yðar. Munið

þér eftir því?" sagði Burke.

"Þú sýnist ekki skil.ia, í hvaða hættu þú

ert staddur, Dick," sagði Gilder. "Hugsaðu

um mig, góði drengurinn minn. Þó þú viljir

ekki segja frá þessu sjálfs þín vegna, þá gerðu

það mín vegna."

Dick leit framan í föður sinn, mjög blíð-

lega, og það leit næstum út fyrir, að hann

mundi nú láta að óskum föður síns.

"Mér þykir þetta dæmalaust slæmt, faðir

minn," sagði hann mjög góðlátlega. "En eg

get — eg get það ekM."

Burke lét enn til sín taka. Hann vildi ekki

láta neins ófreistað að fá Dick til að segja það,

sem hann vissi um þetta mál.

"Eg ætla að gefa honum dálítið meiri

tíma til að iiugsa sig um," sagði hann, um leið

o<í- hann settisl aí'tur í stólinn. "Það líður

kannske ekki langur tími þangað til hann skil-

ur, hve þýðingarmikiíJ ]>að er fvrir sjálfan

hann, 'þetta sem við höfum verið að segja hon-

um." Hann sneri sér að Dick, horfði á hann

dálitia stund og bætti svo við: "Yður ríður á

að hugsa nú fljótt og rétt og ráðvandlega, og

þegar þér hafið ráðið við yður að segja mér

sannleikann, þá látið þér mig vita."

Burke hringdi, og þegar dyravörðurinn kom

inn, gaf hann honum sínar fyrirskipanir.

" Dan, íátið J)ér einn af piltunum taka hann

burtu.    Þér bíðið fyrir utan dyrnar."

Dick hreyfði sig ekki, en var all-'þungbúinn.

'' Eg vil fá að vita, hvar konan mín er. Hvar

er hún?" sagði hann.

I>að var eins og Burke heyrði alls ekki, hvað

Dick var að segja, en hélt áfram áð gefa dyra-

verðinum sínar fyrirskipanir, en það var svo

sem auðheyrt, að hann ætlaðist til að út af þeim

vseri ekki brugðið.

"Hann á ekki að tala við    nokkurn mann.

Þér skiljið ]»að."   Svo sneri hann sér að fang

anum.   "Þér tfáið að vita alt um konuna yðar,

þegar þér hafið ráðið við yður að segja okkur

-sannleikann."

Dick skeytti engu, því sem Burke sagði.

Hann horfði á föður sinn, og það var óendan-

lega mikið af blíðu á augnaráðinu.

"Mér þykir þetta ósköp slæmt, pabbi minn,"

sagði hann.                                         /

Þeir liorfðust í augu ofurlitla stund. Hvor-

u<,nir sagði orð. Dick fór út úr skrifstofunni

með lögreglumanninum, sem kom að sækja

hann. Jafnvel eftir að þeir voru farnir út,

var æði löng þögn.

Það var Burke, sem rauf þögnina.

"Þér sjáið það, Mr. Gilder, að hér er ekki

gott við að eiga. Mér er ómögulegt að sleppa

honum — ekki strax.

Gilder gekk aftur og fram um gólfið og var

nú kominn í töluvert æst skap.

"Hann er að hugsa um þennan kvenmann,"

sagði hann hátt og kuldalega. " Hann er að

reyna að vernda hana."

"Já, hann gerir það svikalaust, það má

hann eiga," sagði Burke. "Það verður ekki

af honum tekið."

"Nú skal eg sýna ykkur nokkuð, sem er

öðruvísi en það, sem þið hafið séð og heyrt rétt

núna," sagði Burke um leið og hann hringdi,

og iþegar dyravörðurinn kom inn, gaf hann hon-

um sínar skipanir.

"Don, sendið þér þessa Turner stúlku

hingað inn." Svo leit hann á hina mennina og

hleypti brúnum. "Eg verð að hafa aðra að-

ferð við hana. Það skyldi enginn ætla sér, að

fara mikið í kringum hana. En ef hún vann

ekki verkið sjálf, þá veit hún að minSta kosti

hver gerði það. Og það er ekki um að tala, að

einhver verður að borga fyrir Griggs. Mr. De-

marest skilur það, en þér kannske síður, Mr.

Gilder. Okkar verk byggist aðallega á því, að

nota suma af þessum óþjóðalýð til að koma

upp um félaga sína. Margir gera það fyrir

peninga, Eg sagði yður dálítið um það í gær-

kveldi. Þér skiljið það því, að ef engum verð-

ur hegnt fyrir að myrða Griggs, þá verða allir

þessir náungar svo hræddir, að við höfum ekk-

ert gagn af þeim framar. Og hvar værum við

þá staddir?"

Næst kallaði Burke á skrifara sinn og sagði

honum fyrir verkum. Rétt aftan við skrif-

borðið voru þrír gluggar, sem allir vissu út í

ganginn fyrir utan. Þar voru líka nokkrir

klefar, þar sem fangar voru geymdir stund og

stund, þegar ]>að þótti við eiga. Skrifarinn átti

að setjast utan við þessa glugga. Fyrir glugg-

unum voru gluggablæjur, svo hann sást ekki úr

herberginu, en gat hæglega heyrt það som þar

var sagt. Þegar Burke var búinn að gefa

skrifaranum sínar fyrirskipanir, sneri hann

sér að þeim Demarest og Gilder.

"I þetta sinn segið þið ekki neitt. Eg tala

einn. Og það vil eg, að þið skiljið fyllilega, að

þið eigið að vera stiltir og láta ykkur ekki

bregða, hvað sem þið heyrið mig segja. Þið

verðið að skilja það, að þegar maður á við ó-

heiðarlegt fólk og svikahrappa, þá er ekki til

neins að vera sjálfur ráðvendnin sjálf, eða

strang-heiðarlegur. Maður verður að nota

krókaleiðir við svoleiðis fólk."

"Eftir þetta sátu þeir allir þegjandi ofur-

litla stund. Svo opnuðust dyrnar og Mary

Turner kom inn í skrifstofuna. Hún gekk hægt

og prúðmannlega, en hún var engu síður höfð-

ingleg og tilkomumikil heldur en vanalega, og

henni svipaði ekkert til algengra fanga. Það,

sem fyrir hafði komið kveldinu áður, hafði ekíii

haft mikil áhrif á hana, að því er séð varð.

Hún var engu síður falleg, frjálsmannleg og

tíguleg, heldur en hún átti að sér. Hún leit

ekki við þeim tveimur mönnum, sem þarna sátu

inni, en gekk beint inn að skrifborðinu og staðj

næmdist þar. Hún leit djarflega framan í

Burke, en þó góðlátlega.

Sú hugsun greip Burke, að hún væri enn að

bjóða sér byrginn, eins >og hún hafði áður gert.

Hann þekti hana of vel til þess, að gera lítið úr

vitsmunum hennar. En hann var sjálfum sér

þess líka meðvitandi, að hann var vel að sér í

sinni ment, og hann var ekki neitt lamb að

leika við. Hann var ráðinn í því að taka á allri

þeirri slægð, sem Iiann átti til. Og þegar hann

tók til mals, var hann óvanalega blíður í máli.

"Eg sendi eftir yður, bara til að láta yður

vita, að þér eruð frjálsar," sagði hann.

Þð varð ekki séð eða heyrt, hvort Mary

líkaði betnr eða ver. Hún lét, sem þetta væri

ekki annað en ]>að, sem væri nokkuð  algerlega

sjálfsagt.

"Eg get þá farið," sagði hún blátt áfram.

"Já, sjálfsagt, þér getið farið," sagði

Burke.

Mary sneri >sér i]>egar frá skrifborðinu og

iíekk fram gólfið án þess að nokkur asi væri á

henni. Hún leit til þeirra Demarest og Gilder,

sem sátu kyrrir, en gáfu því sem fram fór, nán-

ar ií'a'tur. Það leit út fyrir, að henni þætti dá-

lítið skrítið að s.já ])á þarna, án þess þó að það

kæmi henni nokkuð við.

Burke beið, þó hann vaui hálf óþolinmóður,

þangað til Maiy var komin fram undir dyrnar.

Þá spilaði hann út því trompi, sem hann hafði

í hendinni:   "Garson hefir meðgengið."

Mary hafði þegar sterklega grunað, að hér

va>i"u einhver brögð í tafli, svo þetta kom henni

ekki svo mjög á óvart. Hún sneri sér að Burke,

og sýndi engin óttamerki, en talaði eins og hún

vissi fyrir víst, að hún hefði á réttu að standa.

"Nei, hann hefir ekki gert ]»að," sagðí hún

og það var ekkert hik eða óvissa í málrómnum.

"Hvaða ástæðu hafið þér fyrir því, að hann

hafi ekki gert það?" spurði Burke.

"Eg bara veit, að hann hefir ekki gert

það," svaraði hún hiklaust.

"Hann segist hafa gert það," sagði Burke

í dálítið hærri róm.

Mary datt þegar náð í hug til að komast

eftir því, hvort nokkuð væri hæft í því, sem

Burke var að segja, eða hvort Garson hefði í

raun og veru verið tekinn fastur.

"Hvernig gat hann gert þetta, þar sem hann

fór— "

Burke féll þegar í snöruna. Hann var of

ákafur að komast eftir því hver hefði unnið á

Griggs.   Hann spurði með miklum ákafa:

"Hvert fór hann?"

Mary brosti nú í fyrsta sinni eftir að hún

kom inn í herbergið. Burke sá, að hann hafði

tapað í fyrstu atrennunni.

"Þér ættuð að vita það," sagði hún dálítið

háðslega, '' þar sem þér hafið tekið hann fastan

og hann hefir meðgengið."

Demarest brá höndinni fyrir andlitið til að

hylja háðbrosið, sem lék um varir hans. Gild-

er hafði ekki augun af Mary. Hann gat ekki

annað en dáðst að fegurð þessarar stúlku, sem

hataði hann svo mikið, að hún hafði ásett sér,

og var komin vel á veg með að eyðileggja alt

líf sonar hans.

Burke var bæði hryggur og reiður, þó hann

reyndi sem bézt hann gat að láta ekki á því

bera. Það var þessi sama spurning, sem síð-

asta klukkutímann hafði verið svo föst í huga

hans, sem emi brauzt út með miklu afli.

"Hver skaut Griggs?" hrópaði hann.

Mary lét sér hvergi bregða, en svarið sem

hún gaf gerði Burke enn reiðari.

"Maðurinn minn skaut innbrotsþjófinn,"

sagði hún dauflega. "Hét hann Griggs?"

spurði hiín og hepnaðist uppgerðin svo vel, að

það var næstum aðdáunarvert. Henni var þó

áreiðanlega í fersku minni, þegar hún sá hann

hníga dauðan á gólfið, og þau áhrif, sem það

hafði haft á hana.

Burke reyndi aðra leið, til að komast að

sannleikanum.

"Vorið þér ekki að þessu. Þér vitið betur,"

sagði hann. "Við höfum komist að því, að

(íarson kom með þessa hljóðlausu skammbyssu

frá Hartford."

1 fyrsta sinni fipaðist Mary dálítið.

"En hann sagði mér—•" Hún fann, að hún

var að leggja út á hálan ís, og þagnaði.

"Hvað sagði hann yður?" spurði Burke og

ætlaði þegar að ganga á lagið.

Mary hafði nú áttað sig og talaði mjög

stillilega.

"Hann sagði mér," sagði hún mjög stilli-

lega, "að hann hefði aldrei séð þessar hljóð-

lausu byssur. Hefði bara heyrt getið um þær.

Eg er alveg viss um, að ef hann hefði haft slíka

byssu, þá hefði hann sýnt mér hana."

"Það er nú ekkert ómögulegt, að hann hafi

líka gert það," sagði Burke, án þess þó að hafa

nokkra hugmynd um, að hann væri að segja

það sem satt var. "En hlustið þér nú á mig,"

hélt hann áfram og reyndi að gera sig blíðari í

máli, sem hann átti þó erfitt með, eftir að hon-

um hafði mistekist hvað eftir annað. "Eg get

gert þetta alt miklu þægilegra fyrir y*ður, ef

þér segið mér eins og er. Verið þér nú ekki að

þessu lengur. Hver skaut Griggs?"

Borgið Lögberg

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8