Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						BIs. 2.
LÖGBERG.   FIMTUDAGINN 23. JÚNÍ 1932.
Skemtiferð
Herra ritstjóri Lögbergs! Viltu
gera svo vel að Ijá rúm þessum
meðfylgjandi línum, í þínu heiðr-
aða blaði?
Mér fanst eg mega til að létta
mér upp og skríða úr hreiðrinu
eftir dvala vetrarins, eins og
björninnn, nafni minn, þó sólina
sæi, og hrista af mér rykið, o'g
taka mér skemtiferð í bíl með þeim
góðu hjónum, Olson og konu hans
og tveimur fallegum stúlkum, litl-
um.    Þau  vildu   svo    góðfúslega
ið silungi, sem urriði var nefndur
og fékst i vötnutn á Arnarvatns
heiði á   íslandi;    sagt var að sá
silungur kæmi    úr    sjó o'g rynni
eftir Þverá alla leið fram á Kjör,
svo í Úlfsvatn, er var í Kalmans
tungulandi, enginn foss til fyrir
stöðu í ánni.
Eftir máltíð gekk nafni minn
með mér yfir á Betel, heímili
gömlu barnanna, sem þar voru að
bíða lausnarstundarinnar eftir
langt og strangt dagsverk; heim
ili, sem góður guð vakti upp göf
uga, góða menn til að byggja og
gefa mér rúm hjá sér; svo var viðj ha;lda svo við °« auka- með &uðs
til skarfs og ráðagerða Jón Björns-
son smiður, öll frá Lundar, Man.
Lagt var upp kl. 2 e. h., eftir að
hafa lesið ferðabæn sína í hljóði.
Þetta var föstudalginn 27. maí.
Þriðji partur vegar var allgóður,
næsti þriðjungur varhugaverður
með köflum, sem þó fljótt kom í
ljós að stýrimaður þekti og kunni
tökin á, svo ekkert varð að meini,
og við komumst klakklaust á
góða veginn, og fanst mér þá
helzt sem við værum á flugi, ein-
hvers staðar milli himins og jarð-
ar, svo vel gekk.
Stanzað var kl. 7 að kvöli við
pósthúsið á Gimli, eftir góða ferð.
Jón fór með mig til forelra sinna,
Björns Jónssonar ólafssonar
hómópatalæknis í Laxáral. Þeg-
ar að húsinu kom, var það harð-
læst; af því eg var þarna lítt kunn-
ugur, fór Jón með mig á hótel
bæjarins, svo eg ekki yrði að
strandaglóp, og var það vel gert
af honum, og hann endaði ekki
hjálpina fyr en hann var búinn að
koma mér í umsjá fallegrar og
utigrar stúlku, sem víst flestir
vita, þó gamlir ferðamenn séu,
hvað ánægjulegt er.
Hótelið er stórt og   fallegt hús,
blessun til þessa dags, handa hin-
um öldruðu er þrá að fá hvíldina
og friðinn í sæluríki hans á himn-
um.
Fyrst skoðaði eg húsið, sem
mér þótti fallegt, utan og innan
mér sýndist það svipa til grá
steins, sem steinsmiðir voru að
höggva til í vönduðustu hásin á
íslandi; með þeim beztu er eg
þekti þar, voru þeir Stefán Jóns
son úr Reykjavík og Magnús Vig-
fússon í Miðseli við Reykjavík;
þeir voru orðlagðir steinhöggvar-
ar, þegar eg var þar, þó máske
einhverjir aðrir hafi verið betri.
Eg hefi hvorki sjón né fegurðar-
smekk til að lýsa heimilinu rétt
og vel, gæti það kannske ekki þó
sjónin væri góð, vil að eins segja
að mér leizt vel á húsið utan og
innan. Sama var með vistfólkið;
það leyndi sér ekki, þe!gar inn var
komið, að hver maður sýndi sig
sjálfan, þar var sjón sögu ríkari
Alt sem lifir sýnir það hvernig
með það er farið; það hljóta þeir
að vita, sem vel fara með skepn-
ur sínar, og fá það líka bezt borg-
að. Eg spuri marga hvernig þeim
líði; vel, afbragðsvel, var svarið.
Eg þekti þarna suma frá gömlum
af nýtízkugerð, með fallegum   og tímum, svo sem: Vagn Eyjólfsson,
mörgum gluíggum, er alt Iýsa svo| J°n frá Fjalli og Jófríði, H Hjálm-
vel. Eigandinn er Jón Thorsteins-
son, sem kom til  móts   við   mig,
arsson  sem var vesæl í rúminu;
hana þekti eg að ollu góðu í 45;
mjög þægilegur viðtals og snyrti- eg bað g"ð að fara að hvíla hana,
mannlegur; í hvítum búningi, sem hún er mikið búin að starfa í líf-
mér virtist klæða hann vel, þó
það væri ólíkt því sem eg hefi
vanist; hóteleigendur klæðast n.l.
inu og fær sigur að lokum; guð
blessi hana! — Eg sá litla Þórð;
hann var á góðu heimili hjá okk-
frakka,  sem    stöðunni    eins    og, ur, þó sýndist   mér    honum hafa
hæfir betur; en svo var hann þá
án gamans ekki lengi að skifta um.
Eg bað Jón um kvöldverð og
rúm, og var hann fljótur að snúa
sér við og segja mér að koma með
sér upp á loft, sem var yfir að
líta langt og fallegt, sem gefur
að skilja, því hann vísaði mér á
nr. 14 og virtist mér það nálælgt
miðju. Alt var í verelsinu, sem
fylgir vanalega.
Svo  fórum við  niður,  þar  sem
stúlkan framreiddi   kvöldverðinn,
sem var góður eftir því sem   eg
bað um, með góðu tei.   Með því að
háttatími var ekki kominn, þá tók
eg mér göngutúr niður í bæ aft-
ur, að hitta gamla og góða kunn-
inlgja mína, Einar   Gíslason   bók-
bindara og   Þórhildi    konu hans,
sem tóku    mér    tveim    höndutn,
veittu mér gott kaffi, með allslags
góðu sætabrauði.    Við   mintumst
á gamla tíma; buðu þau mér   að
koma næsta dag og vera hjá sér
næstu nótt, sem eg þáði með beztu
þökkum.    Fór eg síðan upp á hó-
telið  aftur, háttaði  í rúmið mitt
og svaf þar aleinn;   en   snemma
vaknaði eg um morguninn ánægð-
ur.   Hótelið var   með   afbrigðum
kyrlátt, og alt með röð og reglu.
Ekki heyrði eg rödd Bakkusar, svo
að orð sé á gerandi;   heyrði að-
eins sem blítt samtal úti í horni,
engu líkara en ástarhjali unnenda
á kyrrum stað, sem flestir  hinna
eldri minnast.   En    sleppum öllu
spaugi    og    lesandinn fyrirgefur
Igamanið.
Um morguninn bað eg svo um
farið fram; eg   sá   Þorstein, man
nú ekki hvers son;    hann    var í
Churchbridge;   ef   hægt væri að
láta mig trúa því, að Karlamagn-
ús annar væri til, þá hefði eg trú-
að því að hann hefði kastað elli-
belgnum og væri þarna, svo fanst
mér Þorsteinn ólíkur því sem e!g
sá hann áður.   Eg sá Daníel, sem
forsjónin virðist ekki hafa   snúið
ásjónu að, ef dæma skal af   æfi-
kjörum hans og því, er kunnugir
segja; þó eg öllu heldur líti svo
á, að hann hafi fremur flúið ham-
ingjuna eða ekki lifað þannig að
lánið færi að elta hann; slíkt hef-
ir margan góðan   mann hent, að
rata  aldrei veginn  til gæfunnar,
og deyja svo úr    þessum    heimi
huggunarlaus; en nú er annað mál
með Daníel, eftir alt og alt ræður
hann sig á stóra   skipið,    50—60
manna farið Betel; þar fann hann
lukkuna, öndvegissúlur sínar, sem
hann fyrir 30 árum kastaði út frá
Hábæ í Vogum;   súlur Kvöldúlfs
komust i Borgarnes eða sama sem,
en hann ekki lifandi; en nú verð-
ur Dani vinur minn á   skipinu til
enda þessa lífs og vinnur sér inn
annað betra; sýnir hann nú bezt
vellíðan sína, saddur og   sælleg-
ur, og lofar guð fyrir vistaskift-
in, sem hann má; og lofa eg guð
fyrir vellíðan hans.
Eg sá Jakob Briem, sem mér er
svo hlýtt til fyrir öll hans kær-
komnu andlegu erindi, sem hann
hefir glatt svo margan með, oig
spaugyrði til að hlæja að, sem
bæði gleður og yngir lífið. Hann
virtist hörð o'g ströng, en við nán-
ari athugun nauðsynleg og réttlát.
Séu 5—10 manns á heimili, þó
misjafnir sé, má vel við ráða; en
tökum svo 50—60 af margskonar
fólki, frískum og vanheilum, þá
fyrst fær forstöðufólkið að reyna
við Sigurð Ingjaldsson frá Bala-
skarði; lét hann vel af sér, 87 ára,
er að semja aðra æfisögu, af öðr-
um manni, er hann þekti vel oig
var eitthvað tengdur honum;
sýndist líða vel, og virtist muna
furðuvel   frá   gömlum   tímum.  —
sig; formaður á sjó verður að.Eg talaði við Guðmund Erlends-
hafa stranigar reglur, þar er um son og konu hans, nýkomin á Bet-
lífið að tefla. Þetta er eins og um el og láta ve'l yfir sér; G. á lag-
líf að tefla, þar sem'margir eru' legt smáhýsi, sem hann vill selja,
sjúklingar, sumir að fram komn-
ir; hér þarf að vaka á nóttunni,
og sýna þessum blessuðu aum-
ingjum alla þá kristilegu alúð og
hluttekning, sem ekki er nema
einn af tíu gæddur með eða með-
fætt.
Seinast talaði eg við formann-
inn; leizt svo á hann, að minni
'hyggju að dæma, að hann sé fædd-
ur með þeim hæfileikum, sem þarf
til að stýra og stjórna þessu 50—
60 manna fari; hjartað verður að
vera viðkvæmt, þó með fullri al-
vöru1, eins og um stórsjó væri að
tefla; svo þarf réttlæti og sann-
leiksást að fylgjast með; og þegar
eg fór að reikna Ól. Ólafson út,
þá hygg eg nærri sanni þessa lýs-
ingu af honum.
Eg er að missa sjón á öðru
auga, þó sá eg eins og bjart ljós
skini af hvers manns ásjónu, sem
eg sá, og það ljós skín hvergi nema
þar sem Kristur er mitt á meðal.
Það h]ýtur að vera á allra vitund,
að þetta veglega hús hefir verið
fyrst fyrirhugað af guði sjálf-
um; blásið því í brjóst kristilegra
og framkvæmdarsamra efna-
manna, sem fuíidu til þarfarinn
ar að mynda
koma  þessu   í
margir svo    blessunarlega    hafa' lesa< að fyirgefa gömlum fausk á
stutt, þó Grímsstaða   drenlgurinn' níræðisaldri. — Beztu   óskir
úr Reykholtsdal hafi    tekið    þar! blaðsins og ritstjóra þess.
það er á fallegum  stað   og ágætt
fyrir þann, sem gæti lifað af vatn
inu og haft eina kú. — Fleiri tal
aði eg við, sem eg man ekki nöfn
in á, en allir létu mjög vel af sér.
Mig langaði að fara í kirkju, en
vildi ekki verða eftir, eg   var há
seti og hafði ekki ráð.   Ekki sá eg
neitt sem í frásögur var færandi
En áður en eg enda þessar fátæk-
legu línur, get e!g   ekki   annað en
látið í ljós þakklæti góðum   guði
og við mína   tvo   velgjörðamenn,
Björn    og   Einar,    ásamt  þeirra
góðu konum; eg þekti þá fyrir 40
árum í sveit minni,   þegar   allir
voru þar nýkomnir,  allslausir og
ekki að sjá nema  dauðann   fram
undan, urðu því að   'leita annars
staðar og treysta á lukkuna, sem
oft vil'l verða hart að finna.   En
nú eiga þeir ágæt hús og öll þæg-
indi til lífs sem eftir er. Einar á
bóka-námuna en   nafni minn   fá
eina skildinga, þá græna; svo nú
eftir alt stríðið í lífinu blasir við
þeim hjónum báðum, sem gleður
mig að sjá fram undan þeim, skin
fagurt og gleðirikt æfikvöl. Báð-
um þakka eg   gestrisni,    sérí'Iagi
Einari    fyrir   næturgreiðann,   og
til að arna Þeim svo ^Hra heilla í fram-
framkvæmd   sem tíðinni í Jesú nafni Eg bið þá sem
öllum fram,   með
þúsundum sínum.
hinum   mörgu
P.S.
Vinsamlegast,
Björn Jónsson.
Mitt bezta  þakklæti  færi
Svo þetta er   þá    annað guðs ,
húsið, sem drottinn hefir stofnað;eg W-_ 01son bakara fvrlr alt *ott>
til. A'llir muna eftir guðshúsi
forfeðranna, Betel. Kveð eg svo
þetta blessaða guðshús með öllu,
með bezta þakklæti fyrir alla á-
nægjulega móttöku og staka vel-
vild o!g gestrisni, og treysti því,
kaffi,  drakk það  og borgaði  svo er sannarlega í ætt við trúarskáld
skuld mína og var  vel   ánægður. ið    okkar   nafnfræga,    Valdimar
Fór eg svo aftur til þeirra   góðu  Briem, — guð veri lofaður fyrir
Gíslasons hjóna    og    drakk kaffi hans komu1 í heiminn. — Svo held
með brauði.      Síðan    gekk Einari eg eg nefni ekki fleiri, er eg sá að
með mér til nafna míns og Guð-
finnu konu hans, sem bæði tóku
mér svo alúðlega og létu mig
drekka hjá sér kaffi með brauði
og síðar neyta miðdagsverðar hjá
þeim; var þar fram reiddur fisk-
ur, sem eg ekki hafði smakkað fyr
öHum leið vel.
Svo sá eg og heilsaði Elinóru,
ráðskonunni annari, hin var ekki
heima; mér leizt sannarlega vel
á hana í allri sjón; blíð og aðlað-
andi og þýð í viðmóti og viðtali;
hún sýndi mér reglugjörð stofn-
og mér fanst helzt Iíkj'ast á bragð-  unarinnar, en mér fljótt á að líta' gamal-íslenzkur.
að drottinn verndi og varðveiti
það og alla sem í því búa, frá öi'lu
illu til síðustu stundar.
Svo kvaddi  eg Betel, og   Dan.,
sem á hefir verið minst gekk með
mér ofan   í    bæinn, þar   sem eg
kvaddi hann. Svo hélt eg til Gísla-
sons  og drakk kaffi með   fleiru;
svo leiddi hann mig inn   í   stáss-
stofu', 24x24 og nær 8   fet   undir
loft; ókunnugir mundu ekki trúa
hvaða fjársjóður þar var fólginn,1,
en hann var mikill, svo eg kunni
ekki að meta hann, o!g þannig hef ði
fleirum farið, því þar var talsvert
af gulli líka.     Eins og eg tiltók
stærð hússins, var hlaðið og stafl-
að bókum    í   það    alt, og allar í
skrautlegu, gyltu' bandi, og hefi eg
ekki séð annað eins verk og bóka-
safn, allar   bækurnar   meira   og
minna gyltar,   stórar   og smáar;
eg tók niður nöfn   á   sára fáum:
13 bækur, 2 ár    í    hverri bók af
Skírni;    Landfræðisaga     íslands,
stór ferðabók Þorva'ldar Thorodd-
sens; 1. til 4. bindi Lýsing íslands,
1. til 4. bindi Bréf Jóns Sigurðs-
sonar; Fróði Magn.   Skaftasonar,
Svafa eftir Gísla Konráðsson, The
Household    Encyclopedia,      Geo-
graphy;      Heimskringla     Snorra
Sturlusonar.    Þetta  eru alt afar
stórar bækur og allar   í    ágætis
gyltu1 bandi,   eins  og allar bækur
bækur hans.   Svo er Heimskringla
og Lögberg frá byrjun, í því broti
sem  blaðið   er   upphaflega,   allar
i skínandi bandi    og    snildarlega
frá gengið.    Það eru miklir pen-
ingar í þessari gullnámu og ósk-
andi að Einar sjálfur hefði eitt-
hvað gott af henni.
Mér leizt mjög vel á Gimli-bæ,
og mikill er sá munur á því nú eða
fyrstu bóluárin ógleymanlegu.
Eg talaði við nokkra, þar á meðal
Sigurð Sveinsson múrara og konu
hans Sigríði Sveinsson; þau létu
vel af sér, enda báru þau með sér
að þau vildu áfram; hafa laglegt
lítið hús, og sýnist líða vel; Sig-
urður er lífsglaður og kjálka-
skeggið gamla sýndi, að hann var
keyrsluna austur og ti'l baka og
alla velvild þessara hjóna, og hafði
eg hina mestu ánægju af förinni;
sömuleiðis þakka eg Jóni Björns-
syni fyrir alla fyrirhöfn og snún-
inga við mig; vildi geta sýnt jöfn-
uð við tækifæri. Allra vinsam-
legast. — Björn Jónsson.
Tóbakið
og deilurnar um það.
Það var spánskur aðalsmaður,
Oviedo y Valdes, sem fyrstur
flutti tóbakið frá Mexico til Ev-
rópu, og héldu menn fyrst, að
jurtin hefði í sér fðlginn merki-
legan lækningakraft. Hún var þá
kölluð "nole me tangare". Jean
Nicot, sem var sendiherra Frakka
í Lissabon (1559) flutti jurtina
með sér til Frakklands, sem lækn-
ingajurt. Þess vegna gaf Leibault
henni nafnið "Nicotiana" í bók,
sem kom út 1570. Nú er eitrið í
jurtinni kallað "nicotin", en plant-
an sjá'lf tóbak. Vita menn ekki
með vissu hvaðan það nafn er
upp runnið; af sama stofni mun
vera nafnið á héraðinu Tabasco
í Mexico.
Fyrir nokkru kom út bók um
tóbakið og notkun þess, eftir aust-
urrískan greifa, Egon Corti, og
er í þeirri bók ýmislegt merkilegt
að finna um sögu þess. Skal hér
gripið ýmislegt af handahófi.
Tóbaksnautn breiddist furðu
fljótt út um Evrópu, og olli mikl-
um deilum á ýmsum sviðum,
stjórnmálasviði, fjármálasviði og
jafnvel trúmálasviði, að ekki sé
minst á hverju hneyksli hún olli
víða.
Walter Raleigh var sá fyrsti, er
flutti tóbak til Englands. Þá
réði Elísabet drotning ríki, og
hún var svo frjálslynd, að hún
reyndi sjálf tóbakið, en óvíst
hvort hún hefir vanið sig á það.
En eftirkomandi hennar, Jakob
konungur, var svarinn óvinur tó-
baksins. Hann samdi sjálfur mót-
mælarit gegn því,. I Oxford stofn-
aði hann til kappdei'lu um tóbak-
ið í því skyni, að fá það bannfært.
Einn af prófessoruTium leyfði sér
þá að vera með pípu í munninum,
meðan hann talaði. út af því ætl-
Þá  talaði  eg aði konungur vitlaus að verða. —
Þetta var árið 1605. En sérstak-
lega var konungi illa við Raleigh
og það endaði með því, að Ralei'gh
var dæmdur til dauða og höggv-
inn. Hann var hinn rólegasti og
reykti pípu sína á leiðinni ti'l af-
tökustaðarins.
En það var þýðingarlaust, þótt
Jakob konungur hamaðist gegn
tóbakinnu og \bannaði það. Þrátt
fyrir aftökur, fangelsisdóm og að
tóbakið var gert upptækt í stór-
um stíl, hélt það áfram sigurför
sinni í Englandi. Og í öðrum lönd-
um fór á sama hátt, fyr eða síðar.
Bæði versleg völd og kirkjuvöld
hömuðust gegn tóbakinu. Það var
máske eðlilegt um kirkjuvöldin,
því að prestar voru víða orðnir
svo forfal'Inir í tóbak, að þeir
reyktu það og tugðu meðan þeir
voru fyrir altari í fullum skrúða.
Urban páfi VIII. gaf því út kirkju-
boð um þetta efni 1650, en svo sá
hann fljótt, að tóbaksverslunin gat
orðið bezta tekjulind, o!g seldi
hana þá á leigu, í kirkjuríkinu,
enda hafði Richelieu kardínáli þá
þegar séð hve ágæt tol'lvara tó-
bakið var. Og upp úr því tóku ýms
ríki í Norðurálfunni upp á því, að
koma á hjá sér einkasölu á tóbaki.
Hertoginn af Montana seldi t. d.
manni nokkrum einkaleyfi í tó-
baks og vínsölu fyrir 16,900 doll-
ara.
Baráttan um tóbakið hélt á-
fram alt fram til 1840, en þá var
stríðið um það orðið á milli þjóð-
höfðingjanna og hinna frjáls-
lyndu flokka. Þó voru til ýmsir
ríkisstjórar, sem ekki forsmáðu
tóbakið. Þegar Pétur mikli kom
frá því að læra stórskipasmíð i
Hollandi, hafði hann meðfreðis
langa hollenzka pípu og reykti
jafnan úr henni. Þá eru og al-
kunnug 'Tabakskollegium' Prússa-
konunga, Friðriks I og Friðriks
Vilhjá'lms I. Þeir reyktu ósvikið,
þótt ýmsir aðrir þjóðhöfðingjar í
álfunni teldi það skrælingjasið og
ekki öðrum samboðið en almú!ga-
mönnum. Aftur á móti tóku þess-
ir sömu þjóðhöfðingjar óspart í
nefið. í 'Tabakskollegium' komu
saman allir helztu menn Prússa
o!g það gat komið fyrir, að farið
væri í kappreykingar. Árið 1635
var Stanislás fyrverandi Pól-
verjakonungur gestur þar, og þá
var sagt, að Friðrik Vilhjálmur
hefði reykt á móti honum 32 píp-
ur frá kl. 5 um kvöld og þagnað
til kl. 2 um nótt. En þegar Frið-
rik annar kom til skjalanna, lagð-
ist þetta niður, og var þá lagt
bann við reykingum, en það var
upphafið, er kólera barst þangað
—' (líkt og   þegar   koníaksbannið
ZAM-BUK
HERBAL OINTMEIMT
& MEDICINAL SOAP
Áreiðanlegt meðal við Bad Legs,
kýlum, Eczema, eitruðum sárum,
skurfum I höfSi, o. s. frv.
Ointment 50c    Medicinal Soap 25c
var upphafið hér í spönsku veik-
inni). Leopold fursti af Dessau
gaf hverjuni manni leyfi til að s'lá
pípu úr munni þess er reykti. Og
þung refsing lá við því, ef menn
gengu reykjandi fram hjá varð-
mönnum Friðriks Vilhjálms II.
Victoria Englandsdrotning var
svo mikið á móti reykinlgum, að
gestir hennar urðu að púa inn í
ofnana, svo að hún fyndi ekki
reykjarlykt í hallarsölunum. Lúð-
vík 14. var líka mjög andstæður
reykingum, en dætur hans fengu
sér tog úr pípum lífvarðanna þeg-
ar þær gátu. Kvenfólkið var
snemma gefið fyrir að reykja.
Árið 1715 kom út bók eftir Ma-
dame Leucoranden, þar sem skor-
að var á konur að reykja, ef þær
vi'ldu lifa lengi í landinu. Elisa-
bet keisarardrotning í Austurríki
reykti ákaflega mikið og var blátt
áfram veik, ef hún fékk sér ekki
sígarettu.
En hvernig sem látið var, si'gr-
aði tóbakið alls staðar. Að vísu
er nú orðið minna um það meðal
stórhöfðingja að þeir taki í nefið
og reyki pípu. En vindla reykja
allir og sígarettur hafa rutt sér ó-
trúlega til rúms á seinni árum.
Sígarettualdan byrjaði í rauTiinni
upp úr Krímstríðinu. Voru það
þá aðallega tyrkneskar sígarett-
ur, er reyktar voru. Er þetta þó
einkennilegt, því að tyrkneski so'l-
dáninn Murad IV, hafði lagt lif-
látshegningu við tóbaksreyking-
um.
Napóleon mikli reykti ekki, en
hann tók ákaflega mikið í nefið,
og eru neftóbaksdósir hans fræg-
ar enn í dag. Bismarck reykti
mikið, og Moltke tók í nefið. Er
svo sagt, að hjá Sedan hafi hann
alt af verið með dósirnar í hönd-
unum. Napóleon III. reykti mikið
af sígarettum, t. d. ekki færri en
50 hjá Solferino 1859 (í Heljar-
slóðarroustu).
Af andans stórmennum má
líka geta um nokkra. Goethe var
á móti tóbaksnautn og sagði, að
hún gerði menn heimska. Tolstoy
sagði að hún gerði menn vit-
'lausa. En Schiller gat ekki á
heilum sér tekið, ef hann hafði
ekkert að reykja.
(Lausl. þýtt).          — Lesb.
|     Þegar þér þarfniát     |
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiÍiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiHiiiiiiiiiiiinn^
PRENTUNAR
aiiiiiiiiiiiiiini|iiH
H=                                                                                                        —
þá lítið inn eða
skrinð til                  I
iiiiiinifflniimiiiiiiiiiiiHiiiiiMiiH^
niie Columbia Press Limited
iiiEiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiHiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin
sem mun fullnaegja
þörfum yðar

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8