Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Reykvķkingur

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Reykvķkingur

						,Ó^JvS-T    tS<?j~
31
það al-ónýtt. „Þar hafi þjer öldungis rjett
í", segir hann, — og bætti því við — „hjer
hjá mjer hefur verið beðið um þakjárn, sem
sendast átti til íslands, en það átti að vera
svo þunnt og ódýrt, að jeg vildi öldungis
ekki fást við að búa það til, því jeg vil
ekki búa til þynnra járn en Nr. 26, en hjer
hef jeg búta af plötum frá öðrum verksmiðj-
um" segir hann, „sem eru Nr. 27 og 28; vilji
þjer ekki sjá, hvað sterk er á þeim (gal-
vaniseringin' og hvernig járnið svo lítur út,
þegar hún er komin af því". Brá hann þá
járnplötunum niður í mjögþunna sýrublöndu,
og varð þá þetta þunna járn allt með smá-
götum og svo hrúðurkarlslegt. að mig furð-
aði stórum. Tók hann frá búta af járni
Nr. 24 og 26 og vann þessi sýrublanda
ekkert á. Þá bætti hann sýrum við, svo
galvaniseringin leystist upp og var þá það
járnið sljett og með engum götum.
Ef' menn vissu hvaða ótætis hroða, að
þetta þunna járn, sem einungis fer til ís-
lands, er búið tií úr, og hvaða fávizka það
er, að kaupa slíkt byggingarefni, þá mundu
menn ekki glæpast á, að kaupa það fyrir
næstum því sama verð og hið brúklega þak-
járn, heldur láta þá, sem ekki hafa meira
vit (ef það ekki er nú gjört viljandi) á bygg-
ingarefni, en svo, að fiytja hjer upp slíka
vöru, sitja með hana sjálfir, og er það sann-
arlega sá vægasti úrskurður.
Útgefandi.
Þjórsárbrúin vígð.
Með landshöfðingja brjefi, dagsettu 25.
f. m., lýsti herra laadritari H. Hafstein því
yflr við brúna, sunnudáginn 28. júlí kl. 4 e.
m., að hann væri skipaður af Jandshöfðingja
sökum hans annríkja við þingið, tilþessað
mæta við brú þessa og taka á móti henni
fyrir hönd landshöfðingja, vígja hana og af
henda hana til almennrar umferðar með þeim
ákvörðunum, sem síðar yrðu 'settar af lands
höfðingja.
Hjelt svo herra Hafstein að hans vanda
mjög snjalt framborna skáldmælta ræðu.
Tók það fyrst fram, að vígjandinn að Olves-
árbrúnni, herra landsh., hefði óskað að hún
mætti margfald&st, sem hringurinn Draupnir,
en það væri þó fjærri þvi, að Ölvesárbrúin
væri sá Draupriis-hringur, sem hefði fætt af
sjer Þjórsárbrúna, því það hefði Iðngu áður—
eður 1879 — verið veittar af þinginu 100 þús.
kr. til beggja brúnna til samans, en það
hefði staðið mjög fyrir fljótum framgangi
brúnna,   að  þær hefði  lengi  verið álitnar
óaðskiljanlegar, að þær yrðu báðar að setj-
ast á samstundis, en 1887 hefði þó verið
ákveðið að brúa fyrst Ölvesá, eður eptir það
hinn góðkunni þingmaður Raugárvallasýslu,
Sighv. Árnason, hefði komið með það góða
ráð, til fijótari fyrirgreiðslu á brúnum, að
láta ekki allan kostnaðinn af þeim lenda á
landssjóði. Þannig væri nú þjóð og stjórn
búin i sameiningu að þvinga þessar tvær
óviðráðanlegu heimasætur til að taka saman
höndum o. s. frv.
Þá gat hann þess, að það væri ekki
rjett, að landið væri að biása upp, það væri
miklu fremur að blómgast, en svo gróður-
inn sje varanlegur, þá verði menn að taka
höndum saman og haida vongóðir áfram.
Þá minntist hann á sögu eptir BjÖrn-
stjerne Bjórnson um djúpa dalinn með
hiuni stóru gróðurlausu hlíð, en ueðst í
dalnum stóð útlend hrisia sem fjalldrap-
inn, sem var þar stutt frá, kom til og bað
um að vera í fjelagsskap með sjer til
þess að klæða hina klettaberu hlíð, en
útlenda hríslan vildi ekkert sinna því. Fór
þá fjalldrapinn til lyngsins og fjekk það
undireins í lið með sjer tii að klæða alla
hlíðina, og er þau komu upp á fjallið, sáu
þau að allt, sem þau hjeldu vera autt og
bert, var skógi þakið.
Þaunig væri, að stefna upp og fram, og
láta ekki hughverfast, en trúa á mátt sinn
og megin, þá ynnist ótrúíega mikiö til g&gns
fyrir nútímann og eptirbreytnis fyrir fram-
tíðina, sem væri  dóttir   nútímaus o. s. frv.
Þakkaði hann svo Mr. Vaughan frá
landshöfðingja fyrir hans starf, og óskaði,
að hann ætti eptir að gjöra enn margar
brýr hjer. Þá gat hann þess að brúin ætti
að bera eptir samningum 80 pund á Q fet-
inu, samtals 200 þúsund pund. En með
því Mr. Vaughan óskaði, að brúin yrði ekki
reynd nú þegar að burðarafli, þar sem
límið (sementið) í stöplunum væri ekki orð-
ið nógu hart, þá yrði það aðbíða. Að end-
ingu óskaði hann til lukku og blessunar
með brúna, og gat þess að landshófðingja-
frúin, sem var þar viðstödd, kiipti í sundur
streng þann sem lokaði nú brúnni, og var
þá þegar strengur sá sundur kliptur og
brúin opnuð.
Sökum rúmieysis í blaðinu er hjer ein-
ungis stutt ágrip af brúarvígslu-ræðu herra
landritara H. Hafsteins.
Þegar fólkið fór að fara yfir um brúna
skeði það ofur-óheppilega atvik, að austur-
stöpuilinn, sem ber alla strengina þeim meg-
in sem halda uppi brúnni, hreyfðist úr stað
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32