Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sunnanfari

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sunnanfari

						23
pessir stúdentar komu nýir: Fiiðiik Hallgrímsson, Guð-
mundur Sveinbjörnsson, Helgi Pétursson, Jens Waage, Karl
Nikulásson, Pétur Hjálmsson, Sigurður Pétursson og
Valdimar Jakobsen. Ennfremur kom séra Ólafur Helgason
með heitmey sinni, jungfrú Kristínu Isleifsdóttur frá Arnar-
bælí, jungfrú María Finsen úr Reykjavík og cand. B. Th.
Melsteð.
Brúðkanpssiðir.
Eitt af þeim fáu brúðkaupsveizlum á íslandi fyrrum,
er vér höfum nokkurnveginn nákvæmar sagnir af, er brúð-
kaup Ólafs prófasts Gíslasonar i Odda, síðar biskups í Skál-
holti (d. 1753) og Margrétar Jakobsdóttur, sem haldið var
í Odda 1732. J>ar var borinn um »vítabikar« og drukkin
víti; í veizlunni var porsteinn skáld Magnússon á Hæli í
Gnúpverjahrepp og orti hann visur fyrir vítum (vitavísur).
pá var hann gamall. pessir voru karlmenn að boði í veizl-
unni: Jón biskup Árnason (d. 1743), Jóhann pórðarson
prófastur í Hraungerði (d. 1734), brúðguminn sjálfur, séra
Franz Ibsson í Hruna (d. I739), s^ra Stefán porsteinsson
á Stóranúpi (d. 1773), séra pcrkell Oddsson í Gaulverjabæ
(d. 1734), séra Bjarni Helgason á Stóruvöllum (d. 1773), séra
Hafliði Bergsveinsson i Hrepphólum (d. 1773), séra Illugi
Jónsson á Mosfelli (d. 1753), Arni Jónsson sonur Jóns
biskups, »Lókátinn« í Skálholti, Jón Magnússon »frammi-
stöðumaður«, Grímur Jónsson lögréttumaður, Jón poileifs-
son lögréttumaður, Jón Gíslason, Jón Andrésson, Ibi Franz-
son, Runólfur Gíslason og Ogmundur Olafs^on, er »bar
vítifl'. Við hann kvað séra Illugi á Mosfelli, er hann bar
honum víiið:
Margra bresti minnist á           ef kynni hann  lesti sína að sjá
maðurinn  sagnafróður,               svo yrði  hann  góður.
Vítabikarinn var borinn fyrir hvern mann og honum
þulið hvaða víti honum hefði á orðið, og til að bæta
það, varð hver að drekka vítið. Er hverjum fundið sfnu
sinni hvað til. Viti Jóns biskups er það, að hann kunni
að hafa vilst upp í rúm biúðgumans. Brúðgumanum er
fundið það til, að hann hafi verið sofandi »þá siðlát brúður
undir lians vanga arma lagðie. Víti séra porkels í Gaul-
verjabæ er það meðal annars, að hann hafi sungið »þegar
kongs minni kom að borði brellið erindi úr Bósarímum*.
En skáldið sjálft, porsteinn Magnússon, »skotraði krókótt-
um augum« á kvennfólkið og »konur sem meyjar kysti
giarnan og klappaði mjúklega kinnum þeirra" og voru þau
vítin  mest,  en allir höfðu syndgað  eitthvað.
Um þjóðfundinn 1851, nú fyrir réttum 40 árum, voru
miklar æsingar á íslandi. Stjórnin hafði jafnvel hermenn
til taks, og hefir það verið sögn í alþýðumunni, að þeim
hafi verið sagt, ef hleypt yrði upp fundinum, að skjóta þrjá
þingmenn fyrst: >Den hvide* (þ. e. Jón Sigurðsson),
• Den halte« (Jón Guðmundsson) Og »Den tykke« (séra
Hannes Stephensen), og voru það alt mestir skörungar fund-
arins. Lok fundarins urðu þau, sem kunnugt er, að Páll amt-
maður Melsteð sleit fundinum að boði Trampe's greifa, en
í  óþökk þingmanna og urðu báðir óvinsælir fyrir það á ís-
landi og biðu þess aldrei bætur síðan, og tóku menn upp
frá því að skíra hunda sína Trampe. I hefnd fyrir það á
Trampe að hafa feingið Frakka til þess að koma hundafári.inn
1 landið 1856. Eptir þjóðfundinn kvað séra Jón Sigurðsson
i  Kálfholti (d.   1863) þessa vísu:
íslands djöfull trampar torg,
traðkar réttu máli,
hleypur um með heiptarorg,
heggur alt með páli.
pað er mælt að Páll Sigurðsson í Árkvörn (d. 1873),
sem var annar þjóðfundarmaður Rangæinga og bæði full-
hugi og harðvitugur maður, hafi eitt sinn sagt við kunningja
sinn svo frá því skapi, er hann var i, þegar fundinum var
slitið, og sat hann þá yztur við dyr í þingsalnum: »And-
skoti langaði mig til að bregða fæti lyrir helvítið hann Pál
þegar hann gekk út úr salnum«. Er það harðmannlega
sagt, en lýsir þó betur hug þess er mælti og hve æstir
menn voru,  en  hve maklegt eða viturlegt   slíkt   hefði  verið,
pað þykir ólánsmerki að skjóta örn. En það gerði
Einar Sæmundsson, faðir Látra-Bjargar, eitt sinn. Um það
kvaö Sveinn lögmaður  Sölvason  (d.   1782):
Einar skaut, en assa hlaut af þvi þrantir harðar,
vænginn braut svo blóðið flaut, bolurinn laut til jarðar.
Sveinn lögmnður ritaði, eins og kunnugt er, bók þá, sem
heitir »Barn í lögum« (Tiro juris). Einu sinni varð hann
undir í máli fyrir héraðsdómi. pá kvað bóndi einn
þessa vísu:
Sá  "Barn í lögum«   bjó  til hér,  barn í lögum orðinn  er,
svo  bærist heims  um álfur,         að eg meina, sjálfur.
Benedikt Gröndal gamli (d 1825) sá eitt sinn kven-
mann ganga heldur fasmikinn á götu í Reykjavík. Sú hét
Herborg, er þar fór, og átti að giptast daginn eptir. Hann kvað:
Hlakkar heldur en ekki
Herborg til  á morgun.
Eggert Olafsson hefir ritað einna fyrstur manna, sem
kunnugt er, íslenzkar ritreglur, en aldrei hafa þær verið
prentaðar. Hann sendi þær séra Gunnari I'álssyni, sem var
orðlagður íslenzkumaður á sinni tíð,og gerði hann nokkrar
athugasemdii við þær og hnýtti þar við þessari stöku:
S jndmaginn veit eg soðinn er, en aldrei hefir meira mér
sízt  mun því að  kvíða,            matar leiðst  að bíða.
Sunnanfari: 2,50, borgist til kand. Sigurðar Hjör-
leifssonar Havnegade 19 eða kand. porleifs Bjarnasonar
Norðvestvej 2 fyrir 15. Oklóber. Skil frá íslandi óskast
gerð með síðustu  gufuskipsferðum  í haust.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24