Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Austri

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 12. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Austri

						Konia út til n^íirs, S Möð
Amánnði. Verð:l kr.RO&ura,
erlendis 2 krónur. Borgist
fyrir lok október, anriars 21tr.
Upp»ögn, skrifleg;, bund-
in við ár-:r.ót. Cgilci nc:r.a
korain cé til ritctjóron* íyrir
1. oktober. A-UgljfdnjjCir 10
Rura línan, »ða 60 nura iiver
þral. dáíki.
r
I. árg.
SEYÐISFIRÐI, 30. NÓV. 1891.
lír. 13.
9C-
1U8TB I".
þeir, sem ætla ser að gjörast
nýjir kaupendar að „Austra" úr
næsta nýári, eru beðnir að gjöra svo
vel að tilkynna C33 pað soia íyrst,
svo vér getura farið nærri um, hvað
leggja purfi upp mikið af blaðinu ept-
ir nýAr.
Éinkum biðjum vér pa vini vora
í vesturbluta Norðurlands, á Vostur-
landi cg Suðarlandi, pangað sem vér
aðehis höfum ssnt einstök eintök af
blaðinu til prcís, að láta oss Iiiö fyrsta
vita væntanlega askrifendatölu hjá
peim. — þetta er oss líka mjög áríð-
andi að pví leyti, að fjölgi kaupend-
ur blaðsins nokkuð að niun fram úr
pví sem nú eru peir — á tólfta
hundrað — pá vcrður óumílýjan-
lega nauðeynlegí að kaupa hraðpressu,
sem er pví ómi3ssnlegri, ce:n pað er
afráðið, að stækka btáðíð úr ný-
árinu, á a p e c s p ó a ð v a r ð i 9
Ji œ k k i & p v í, og til ííccs að i:oma
hinum tíðu fréttum, er bla2inu berast
í   hverri  viku  frá  útlöndum, sem
í'yrst til kaupendanna.
Bitstj.
T IL
Otfe Wathne
HÓt & 08S J>ns úti
"Ú'lfr Mkeajur skúlfu
(róðr vas greiddr á grreði).
grams stallari alla;
vel bað skip með flkilja
skeleggjaðr fram leggja
sitt, en seggir játtu
snjalls landreka Bpjalli.
Steinn Herdísarson
Í>Ökk fyrir handslagib hlýja,
hetja,  „vor bróbir í naub",
bobandi brautina nýja,
blessan og manndóm og aub!
Blób vort þú yngir í æbum,
ágæti Norbmanna 8on,
treygtandi Garbarshölms gæbum,
glóánai' af hugprýbi'  og von!
Vígroba verpur á æginn,
vaknar hin dauflynda þjób;
hvar sem þ'ú svlfur um sæinn,
eyngur þú Darrabarljób.
Kenn þú oss krókana' ab  slétta,
kenn oss þá beinustu leib,
kenn þú oss kryppuW a& rótta,
kenn oss ab leggja fram skeib.
Kenn 083 ab skelfast ei skvettinn,
skúrin er heilsunni bót,
kenn oss aö burtu þvo blettinn,
babstofu vanþrif og sót!
Hseb þú vorn hugsýkisþunga,
hæb þú vorn einrænirigs dóm,
hrynd af oss áábleysisdrunga,
drep þú vorn harbindalóm!
Sigld' i oss sækonungshuginn,
sigld' í csa íebranriá mób,
sigld' í cs3 eálina' og duginn,
Sigld' í oss víkingablób.
Kvar ssair þú hestinum ranga
hleypir um ólgandi lá,
Olaí á Orminum langa
oss láttu fagnandi sjá!
Vek oss, þú víkinga nafni!
Vsggi'þér Svalgýmir forn!
Lýsiþér Lukkaa í stafni !
Lúti þér Gerpir og Horn!
Eaíla,  svo  kveði við  dalir,
kemur þá libsmannasveit;
enn byggja hlutgengir halir
harbsnúinn eldfjallareit!
Enn lifir afrek og frami;
enn lifir gígjunnar stál;
enn lifir andinn hinn sami;
enn lifir Hákonar mál.
A Storbþegargekkfram oggeystist
„gullhjálmsins" skínandi þor,
enginn meb ynglingi treystist
utan hann J>órólfur vor!
Vasklega vígsnara garpa
veki þitt Hákonar-orb —
þesskonar þjóbhetju snarpa,
er þorir ab berjast „á Storb"!
Siglum hib tvístraba saman,
siglum upp holur og krik;
siglum oss gagnsemd og gaman,
gull inn, á sérhverja vik!
Fram, fram,þér Fróns hetjur allar!
Frá, frá, þú dábleysisorb!
Fram, fram, þvi foririginn kallar:
Fram, fram til sigurs „á, Storb"!
Siglum upp samhug í landi!
Sundur meb þverúbarbönd'!
Siglum, nns bróbernis-bandi
bundinn er Ægir vib Strörid!
Iíaf þú,  vor hugprúbi Wathne,
heibur og þakklætisyl;
lif þú svo landib vort batni,
lif meban ísknd er til!
Mattli. Jocliutnsson.
ér getum eigi neitað oss um að
birta lesendum „Austra" ofanstand-
andi kvæði, er höfundurinn hefir sent
oss til prentunar, pótt vér vitum að
eiganda blaösins muni stórum mis-
líka við oss og að hann jafnvel mundi
hafa fyrirboðið oss að taka pað í
blaðið, ef hann hefði ekki núveriðí
útlöndum,pví svo erhonum mótctæði-
logt, að blaðið flytji lcf um sjálfan
hann, pótt vér fáum pað skrifað úr
ýmsuin ffttum. En' kvæðið er, að eins
miklu leyti, gagnleg hugvekja til pjóð-
arinnar, eins og lof um lerra Otto
Wathne. Alítum vér og rangt, að
lofa alpýðu ekki að sjá pvílikan skáld-
skap, sem öllu fíemur er hennar allr-
ar eigin eign en nokkurs einstaklings,
og sýnir henni, að „svanir" vorir eru
ekki allir hljóðir orðnir.
Ritst.
Um tóvinnu,
eptir Albert Jónsson.
—o—
Eblilegt er, ab vér íslendingar
stöndum á baki öbrum mennt-
nbum þjóbum í öllum verkleg-
um framförum, en sorglegt er
til þess ab vita, hve langt vér
erum á eptir þeim, og hversu
þetta bægir oss frá allskonar vel-
líban. ^ab er t. d. hörmulegt,
ab ekkert skuli vera til í land-
inu sem meb -réttu megi kallast
ibnabur. Oss vantar þekkinguna
og féb til ab geta fylgzt meb
menningu heimsins, en hitt er
þó öllu lakara, ab oss skortir á-
huga og framtakssemi og félags-
lund, þó ab vér bregbum opt fyr-
ir ogs málsháttunum: „margar
hendur vinna létt verk" og „sig-
ursæll er góbur vilji".
Mér þóttiþabþví glebilegur
vottur um vaknandi áhuga, er
eg sá af Akureyrarblöbunum í
fyrra vetur, ab Eyfirbingar eru
farnir ab rábgast um ab koma
á fót hjá sér einskonar vísi til
ibnabar, og eg álít mjög heppi-
legt, ab þeir hafa helzt augastab
á tóvinnunni. f>ví ab þab er hin
brýnasta þörf ab auka og bæta
tóvinnuna í landinu.    |»ab er sárt
ab sjá evo margra manna vinnu
ganga til þese sem unnib er úr
uliinni, og svo litlu verki afkast-
ab i samanburbi vib vinnumagn-
ib; þab er sárt ab landsmenn
skuli ekki almennilega geta tætt
utan á sig fötin úr sinni afbragbs
gébu ull, heldur eelja hana óunna
hverju verbi sem er, fyrir útlent
skjóllaust og haldlaust önýti.
Af hverju kemur þetta? Mér
virbist þab sprottib af röngu verk-
lagi og illum og ófullkomnum á-
höldum. {>ab er svo ógn lítil
endurbót gjörb k þeim. Menn
sarga enn meb gömlu kömbun-
um, skrölta enn meb gömlu rokk-
unum og berjast um í gamla vef-
stólnum, þrátt fyrir þab þótt all-
stabar í heiminum hafi þessi á-
höld fyrir mörgum tugum ára
tekib einni breytingunní eptir
abra, einni annari betri. Hér
á landi á slíkt sér ekki stab, ab
því er eg þekki, ab undantekn-
um hinum ágætu kembingar- og
spunavélum, sem Magnús á Hall-
dórsstöbum hefir með lofsverbum
dugnabi og áhuga komib upp hjá
sér. Svo má og hér meb telja
talsverbar umbætur á vefnabi,
sem gjörbar hafa verib i Ási í
Hegranesi, meb því ab nota full-
komnari og fjölvirkari vefstöla,
en hinir gömlu vefstólar  voru.
Mér virbist nú afþessuaub-
sætt, ab brýna naubsyn beri til
ab bæta og auka tóvinnuna hjá
oss meb nýjum og betri áhöld-
um, og til þess pil eg láta þess-
ar linur miba, gem hér fara á
eptir, ab koma fram meb tillög-
ur í þá átt. En eg ætla þab
ekki affarasælt ab byrja mjög
geyst eba ætla sér mjög mikib
í fyrstu. |>ess vegna lúta tillög-
ur minar ab þessu sinni abeins
ab umbótum er snerta kembing
og spuna á ull, og ekki meira.
Eg fyrir mitt leyti verb ab
álíta þab fyrirkomulag haganleg-
ast ab byrjab væri i ab koma
upp stórum og fullkomnum kemb-
ingarvélum á vissum stöbum,þar
sem öllu hagabi sem bezt, ab-
sókn úr öllum áttum sem aub-
veldust og nægilegt vatnsafl væri
til ab nota, og sem ekki þverr-
abi, hvorki sumar né vetur (t.d.:
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48