SÆBJORG. Sjómenn! Gleðilegt, farsælt og fengsælt nýjár, í Jesú nafni! 0, drottinn vor, Jesús Kristur! þú, sem svo helgaðir og blessaðir stjett og starfa sjómanns- ins, að þú Tcallaðir fjóra þeirra frá þessa Jieims atvinnu þeirra, tilþess að þeir fráþeim tíma skyldu menn veiða, verða Jœrisveinar þin- ir, og fylla tölu þinna tólf postula, blessa þú sjómennina, þessa þina þjóna, þegar þeir róa og þegar þeir lenda. Lát þá kannastvið, ef þeim heppnast sjóferð sin, að afla og öllum gangi, að þá er það þinni elsJcu og forsjón að þakka, og eins þegar á móti blœs og aflinn bregzt, að þá er það einnig af þinni gœzku. Lát þú hjörtu þeirra œflnlega vera hjá þjer þegar þeir eru að heiman. Vert þúþeím nd. lœgur; ndlgast þd því fremur, sem þeir fjar- Jœgjast jarðneskavini sína. Varðveit þú sdlir þeirra í stöðugum friði og öruggleik; hasta á og stöðva Jiinar œðandi holskeflur og Jiöfuð- sJcepnur í hvert skipti, sem þœr ógna jarð- nesku lífl þeirra og veiku fari. 0, Drottinn! gef þína náð tilþess, að Jivorki fjarlægð nje timi kœli eða eyði elsku þeirra til þin, eða að ilgeizlar þinnar rjettlætissólar, sem fagna eins og hetjan, að flytja þitt erindi, eigi ndi til yzta norðurs, og að loJcum: flyt þú þd og vini þeirra, (sern úr fjarlægð biðja þeim allrar blessunar) þar að landi, sem vjer allir viljum draga net vor full fiskjar, þar, sem vjer sjdum þig d landi, svo vjer segjum þá eins og vjer biðjum nú: Það er Drottinn i morgunljóma eilífðarinnar. Amen. Sjera F. A. Walker, doktor í guðfræði, prest- ur íLundúnum, sendir islenzkum sjómönnum þannig kveðju sína og heillaóskir. Myndin. I. Nú er nótt og níðamyrkur, norðanstormur hlær, þenur vængi öldur yfir, endurdrynur sær. Öldur rísa, ólög falla, ógn er hríðin ströng. Dauðinn níðrí djúpi kveður dapran feigðar- söng. Sitja' á mastri, huga hreldir, hraktir bræður tveir; undan höfðu aðrir komizt, engir nema þeir, þegar sjórinn sundur muldi' hið sigluprúða fley og varpaði' þeim í dauða djúp með dapurt feigðar vei. Kringum mastrið sjórinn sýður, svo semjökul- flóð, drynur þungt er boðar brotna, berst í jötunmóð. Liggur kringum, ómælandi, ólgufullur sær. Voði er, hvar sem augað eygir, engin hjálp er nær. Annar upp til himins horflr; heilög von og trú honum veita hjartafrið og hug hans styrkja nú; mænir hinn á hrikalegan hafsins voða niátt, fer þá svo, að lífsins löngun linast smátt og smátt. Loks hann sleppir, sjórinn seyðir, sendir hann sjer þá o'ní marar bláa bylgju, bróður sínum frá. Hinn sjer það og hægri munclu heldur kross- trje á, en með vinstri garp hann getur, gripiðsjón- um frá. Þreyðu bróðir! bíða skulum báðir dauða' i senn, eflaust góður guð oss báða getur frelsað enn! En ef deyja eigum við í unnarskauti hjer, stutt er þá að stríða og líða, stundin komin er. I hverjum liáska, hverjum nauðum, kemur himnum frá Frelsarinn, og friðarbliður faðmi vefur þá, sem hann bljúgir biðja, ogvona; beinir hann þeim leið, í sitt riki, frið og fögnuð, fram, i gegnum deyð. II. Nú birtist þeim skip, sem barst yfir haf og brimlóðrið svellur á því. Það veg þangað heldur, sem viti það af að voðanum einhver sje í. »Æ, Chiði sje lof, því nú fáum við fljótt að frelsast úr prisund nauða, og liðin er brátt hin langa nótt, sem leiddi' okkur því nær til dauða«.
Beinir tenglar