Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Framsókn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Framsókn

						NK. J
Vli A MSÓ K N'.
Ef nú slíkt frnmvarp, sem hjer er nm að ræða,
næði að verða að lðpum, yrði rjetti cijjtra kvcnna
miklu betur borgið en er og verið hefur. Bóndiim
gœti pa ekki lengur sóað takmarknlaust fje konu sinn-
ar og arfi barua sinna. Karlmenn mundu pá siður
giptast til fjr'ir eða festa sjer konu eingöngu af auðs-
voe. Margur drykkjum-aður i hjúskaparstoðu raundi
fremnr stöðva drykkjuskap sinn, eí' hann hefði engin
umráð yfir fje koun sinnar og gæti i annan stað bú-
jzt við að fjarskipti yrðu gjörð á fjelagsbúi þeirra
hjóna. Ef slík lög sera þessi fengjust, yrðu þau sann-
kölluð rjettarbót, eiiikum fyrir giptar konur; eu marg-
ír kvœatir meun myndu og hafa stóimikið gagu af
peim bæ-ði beinlínis og óbeinlínis.
látundum, pegar pau mál hafa verið til umræðu
ú alþingi, er sjerstaklega snerta konur og rjettimii
peirra, bafa suinir pingmenn komið með pær mótbar-
ur, að málið væri ofsnemraa uppborið, að kouur hefðu
ekki enn látið til sín heyra um pvilikt efni. og að
óvíst væri að konum pætti nokkuð unuið með pvi að
fá pau lðg, er nm var rætt.
J>vi miður hafa íslenzkar konur verið of þögular
um sín eigin mál, er pau hafa komizt á dagskrá og
ofsjaldan l.'itið álit sitt og vilja í ljós. Mun petta
hafa talsvert spillt fyrir pví að mál peirra næðu fram
að ganga. Væri pvi óskandi að konur ljetu hjereptir
meira á sjer bera en pær hafa hingað til gjört. pá
er um rjettindi peirra ei að ræða. Mundu pær með
pvi íá góða liðveizlu hj't mörgum karlmönnura, sem
aunars Ifita slik mnl hlutlaus.
Reyndar ma ætla, að allar hugsandi og skyn-
berandi konur telji pað miklu skipta, að giptar konur
fái fjáríð á þann hátt sem fram er tekið 1 fruravörp-
um 1891 og 1893 og óska pess að lóg fáist vm petta
efni sem fyrst. En, par sem ekkert vinnst með pögn-
inni, og par eð nú er alpingi að sumri, pá ættu kon-
ur að taka til máls um petta efni. bæði til að skýra
pað betur og svo til að veita þingiuönumn aðhald.
J>að vœri sorglegt, ef jafnmikið nauðsynjamál, sem
petta er, yrði tekið til uinræðu á næsta pingi í priðja
skipti, en yrði annaðhvort fellt eða ekki útrætt.
Mættu konur þá kenna sjer um pau afdrif málsins,
ef pær Ijeta ekkert til sin heyra fyrir ping og ljetu
pað hvergi sjast, að pær óskuðu pess og krefðust, að
p«ss væri með lðgum varnað, að kvæntir raenn gætu
misbeitt stöðu sinni svo sem sumstaðar hefur orðið,
af pvi að peir böfðu einir öll fjArráð búsins á hönd-
um, en konarnar voru rettlausar og ómyndugar með
öllu.
i -
Hlnni íslcnzku kvcnnpjóð hefor nýlega verið
borið pad & brýn k prenti, nð húu væri „nauðalítið
hugsandr' (sjá Heimilisbl. nr. 11). Er petta sanuur
doiuur? Og með bverju hníir fslenika kvemipjóðin
gefið tilefni til slíkra ummæla? Með þögninni og
framtakslevsinu.
Jslen/.ka kvennpjóðin hefur síinnarlega eklri lUiii
mikið A s't bera, og pað hafn þótt mestu býsn ef
kvennraaður hefur gjört eitthvað umtalsvert, t. d
skrií'að bók eða haldið fyririestur. Op pær konui'
sem eitthvað þvilikt hafa gjört, eru skoð.iðar sem nnd-
antek íinca:- og verk peirra að pví eiim álitin merkileg.
að kvennmenu hafi unnið pau. En jeg iel eagau
efa á pvi að útum landið sjeu til margar hugsandi kon-
ur, er rafalaust gætn l'itið til sin heyra engu síður
en hinar sem pegar bafa gjört pað. En pvl þezja
pær? Af pví peim hefur verið kennt, að konan prif-
ist bezt í skuggo, að pað væri tkixnmlegt að kom.-t
opinberlega fram.
þessi hleypidómur er nú algjörlega á í'örum er-
lendis, og a'tti oins að hverfi. á voru landi. íslenzk-
ar konur standa ekki á baki systra poirra i öðrtuu
löiulum hvað hæfilegleika snertir. Nú á timum er
miklu meira gjört eu áður til pess að mennta kvenn-
pjöð vora, pó raikið skoiti eim til pess að hún hmi
i pvi efni jafnrjetti víð karlmennína. f>að getur þó
engura dulizt að koiiau hefur fullkomimi rjett til jafnr-
ar menntuiiHr og karlmaðurinn; pað verður að ryðja
svo braut hennar, að hún geti beitt hæfilegleikum
sinum á þann hátt er henni er bezt fallinii. Menn
klifa einatt k þvi. að hlutverk kveimmannsins sje ein-
ungis að verða kona og mcðir. Ri\ nú eru kvenn-
menu miklu fk-iri en karlmenn, og geta pvi
eðlilega ekki ullar gipzt, oí; hvað á þá afgangurinn
að gjöra? Hvert er þeirra hlutverk? f>ær ©ni
sumar hverjar m'iske Iítt til þess fallnar að verða
undirtyllur <á annara heimilum; en sá vegurinn hefur
þó hingað til vprið s'i eini er ógipt kvennfólk4þessu
landi hefur átt völ á. það er fjærri því að vinni:-
konustaðan sjo óvirðuleg. Hver staða er jafn viiðinj;-
arverð, ef vel er í henni staðið. En þær komir eru
samt til, sera ekki geta notið sín nema í sjálfstæðn
stöðu.
Eu allar ættu þær að geta verið sj ilfstæðar í
hugsunum. En þvi er miður, að svo er ekki. Hugii
margra kvenna snúast eingöngu um h.ð hversdagslega:
þær álita að annað komi sjer ekki við. p>a;r eru
margar alveg ókunnugar öllum almeuníngsm ilum oj
sjerstaklega hafa þær óbeit á „pólitik", pað er svu
ókvennlegt! að hugsa um slikt. ()g pó raerta mðrg
pau mál pær sj'ilfar persónulega. þær hafa jal'ut
gagn af framfðram lands vors sem karlmenniriíir.
Vjer sögðum að meira væri gjört níi en áður fil
þess að mennta kvennþjóð vora. En par með er ekki
sagt að kvennþjóðin sje nú sann-rrhenrdaðri en áður.
Kvennaskólar eru komnir á stofu og hafa gjört mikið
gagn, fræðsla er þar veitt í mörgnm n.imsgreinura •€
fáum konum veittist íiður kostur á að nema, En
pað eru enn tíltölulega í'áar stúlkur sem hafa hlotið
þussa skólamcnntun. Og svo er það pví raíður, að
margar stúlkur virðast aðeius kunna að tuet.a yfirborft
menntunarinnar. Að læra það gera kallað er „finar
haiinyrðir"   «>g syo  eitthvað í   dðnskw,   það er   af  ot'
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4