Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagskrá

Smelltu hér til ağ fá meiri upplısingar um 30. tölublağ 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Dagskrá

						n8
Hættir og siðir.
Kptir Fs.
I.
Meðal þeirra hátta sem mest ber á í daglegri fje-
lagsumgengni manna eru kveðjurnar, og erú þær auð-
vitað mjög breytilegar eptir því sem á stendur þegar
menn hittast eða skilja, og eptir því hverrar þjóðar
mcnn eiga í hlut. Hinar almennu kveðjur eru sprottn-
ar af þeirri grein fjelagsmenningarinnar sem kallast
kurteisi, en hún er aptur ef svo mætti segja ávöxtur af
hinum tvcim aðaldyggðum alls fjelagsskapar, mannúð
og löghlýðni.
íslenskar kveðjur vcrða með kossuni, hanclabandi,
hneigingum, ofantektum cða ávarpi. En þessum ýmsu
kveðjuháttum má beita ýmislega, og verður mörgum út-
lendingum starsýnt á kveðjur manna hjer, er þeir koma
til landsins í fyrsta sinn, Einkum eru það kossamir
scm vekja eptirtekt, og þykir flestum þeir vera hafðir
hjer of mjög við dagleg tækifæri. Eptir almennri Norð-
álfutísku cru það helst konur scni kveðjast mcð kossi
og þó ekki ncma eptir langan aðskilnað, milli skyldfólks
eða af einhverjum sjerstökum atvikum. En hjer sjást
karlmenn opt og tíðum kyssast hverjum rembingskossin-
um á fætur öðrum, þó þeir sje aðeins málkunnugir,
kvennfólk heilsast varla kossalaust, og konur og karlar
munu allopt, ástæðulaust að því er virðist, hafa slík
kveðjuatlot, scm betur ætti við að geyma öðrum kring-
umstæðum. Það er ekki laust við að allt þetta mikla
kossaflens í íslendingum sjc ógeðslegt og nokkuð ósam-
rýmilegt við lundarlag þeirra og ættareinkenni. Auk
þcss cru kossar milli gesta og gangandi mjög vel fallnir
til að breiða út næma sjúkdóma, einkum ýmsa húðsjúk-
dóma, svo scm holdsveiki, sem því miður er svo hrylli-
lcga algeng hjer á landi. Það cr því aldrei skemmti-
legt að sjá konur láta svo hyer að annari, eða að sjá
hina og þessa vcra að kyssa ung böra scm cru mjög
móttækileg fyrir sjúkdómum, cn út yfir allt tekur þó að
sjá karlenn faðmast og kyssast eins og unnustufólk.
Slíkt er ónátturlegt, viðbjóðslegt og til hneykslunar fyrir
alla þá scm ckki hafa sljófgast fyrir því af löngum vana.
Handaband cr eðlilegasta kveðjan hjer á landi þar
scm þanriig er háttað víðast að það þykir sæta tíðind-
um ef gest ber að garði. I þorpum eða bæjum, þarscm
tncnn hittast daglega cr handaband þar á móti of mikið
af því góða, og þar scm heilsað cr fjölda fólks í einu
a mjög illa við að ganga a milli til þess að takast
höndum á við hvern scm kominn er. Höfuðbeyging eða
hneiging er nægileg þegar svo stendur á, cn sú kveöja
er sjaldan höfð til sveita hjer á landi, þó hún sjc hin
lang algengasta af öllum kveðjum meðai útlendinga.
Yfirleitt má segja   að  kveðjur   íslcndinga  sjeu   allt
of" innilegar. Sönn kurteisi er jafnan samfara persónu-
lcik og sjálfsvirðing, og öll auðmýkt við jafningja manns
á því illa víð, jafnt í kveðjum scm öðru. Ofantektir
tslendinga eru allt of djúpár og í rauninni er það óís-
lenskt að taka höfuðfatið ofan þó maður mæti manni,
Hjer þekkir hver annan í bæjunum og mcnn hittast allt
of opt til þcss að nokkur ástæða sjc til slíkrar yfirkur-
teisi. Sök sjcr er það þó konur sje kvaddar a þann
hátt - ef þær þá hneigðu sig fallega í staðinn — en
karlmcnn ættu cinungis að heilsast mcð ávarpi, þegar
þcir mætast á götum og strætum, og cru hættír Breta
— scm hafa manna minnst um kveðjuatlot -- mikið
mennilegri og hentugri fyrir oss í þessu cfni, heldur en
hinir þýsk-dönsku kveðjusiðir, er nú mega hcita orðnir
algengir í kauptúnum landsins; en hjá Bretum heilsa
konur fyrst og er það mikið kurteisari venja heldur en
hin, og væri sú regla sjerstaklega hentug fyrir oss, vcgna
þessað þ;í mundi minnka um kveðjurnar. Enskir karlmenn
taka aldrei ofan hvcrir fyrir öðrum, en yppta að eins í
húfuna ef kona heilsar þeim að fyrra bragði.       (Mcira).
Fjelagsskapur verkamanna.
Eptir að vjer rituðum grein í síðustu Dagskrá með
fyrirsögn   hafa
borist   eóöar   undirtektir   úr
ýmsum áttum undir þá uppástungu að vcrkamcnn og
handiðnamenn Reykjavíkur skyldu fylkja liði til þess að
halda fram eigin hagsmunum, gegn of mikilli samkeppni
sín á mcðal, og til þcss að geta haft hönd í bagga með
því hvernig vinnuveitendur nota þá starfskrapta er þeim
standa til boða.
Oss hafa verið scndar greinar þess efnis, og hefur
oss vcrið sönn ánægja að sjá þar margar sannanir þess
hvc lengi þessi sama hugsun liefur vakað fyrir mörgum
hjci', þó þcir hafi ckki komið henni á flot til þessa.
Starfsmannalýðurinn hjer skrifar ef til vill ckki eins góða
rjettritun eins og hin cfri borgarastjett, en þeir hugsa
fullt eins vcl og málstaður þeirra á cins góða framtíð.
Vjer munum síðar taka þctta mál rækilegar fyrir og
verður þá birt inntakið úr uppástungum þeim er að
þessu lúta og oss hafa verið sendar.
Slökkviliðsæfing var haldin hjer í gær. — Það
kom berlega fram við þessa æfing eins og aðrar fyrri,
að brunabótarlið bæjarins mundi mjög illa fært til þess
þcss að vcita nokkra verulega hjálp, kæmi hættulegur
ekisvoði upp, t. a. m. um nótt og í hvóssu veðri, þar
sem hús stæðu að, og er ckki hægt að kenna því um
að menn vanti ötullcik við æfingarnar. Þvert á móti
virðast bæði undir og yfirliðar ganga vcl fram, þar scm
þeir vita hvað þeir ciga að gjöra.
En   mcnn   vantar   svo   gersamlega alla kunnáttu er
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 117
Blağsíğa 117
Blağsíğa 118
Blağsíğa 118
Blağsíğa 119
Blağsíğa 119
Blağsíğa 120
Blağsíğa 120