Tímarit.is   | Tímarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagskrá

Smelltu hér til ağ fá meiri upplısingar um 30. tölublağ 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Dagskrá

						n8

Hættir og siðir.

Kptir Fs.

I.

Meðal þeirra hátta sem mest ber á í daglegri fje-

lagsumgengni manna eru kveðjurnar, og erú þær auð-

vitað mjög breytilegar eptir því sem á stendur þegar

menn hittast eða skilja, og eptir því hverrar þjóðar

mcnn eiga í hlut. Hinar almennu kveðjur eru sprottn-

ar af þeirri grein fjelagsmenningarinnar sem kallast

kurteisi, en hún er aptur ef svo mætti segja ávöxtur af

hinum tvcim aðaldyggðum alls fjelagsskapar, mannúð

og löghlýðni.

íslenskar kveðjur vcrða með kossuni, hanclabandi,

hneigingum, ofantektum cða ávarpi. En þessum ýmsu

kveðjuháttum má beita ýmislega, og verður mörgum út-

lendingum starsýnt á kveðjur manna hjer, er þeir koma

til landsins í fyrsta sinn, Einkum eru það kossamir

scm vekja eptirtekt, og þykir flestum þeir vera hafðir

hjer of mjög við dagleg tækifæri. Eptir almennri Norð-

álfutísku cru það helst konur scni kveðjast mcð kossi

og þó ekki ncma eptir langan aðskilnað, milli skyldfólks

eða af einhverjum sjerstökum atvikum. En hjer sjást

karlmenn opt og tíðum kyssast hverjum rembingskossin-

um á fætur öðrum, þó þeir sje aðeins málkunnugir,

kvennfólk heilsast varla kossalaust, og konur og karlar

munu allopt, ástæðulaust að því er virðist, hafa slík

kveðjuatlot, scm betur ætti við að geyma öðrum kring-

umstæðum. Það er ekki laust við að allt þetta mikla

kossaflens í íslendingum sjc ógeðslegt og nokkuð ósam-

rýmilegt við lundarlag þeirra og ættareinkenni. Auk

þcss cru kossar milli gesta og gangandi mjög vel fallnir

til að breiða út næma sjúkdóma, einkum ýmsa húðsjúk-

dóma, svo scm holdsveiki, sem því miður er svo hrylli-

lcga algeng hjer á landi. Það cr því aldrei skemmti-

legt að sjá konur láta svo hyer að annari, eða að sjá

hina og þessa vcra að kyssa ung böra scm cru mjög

móttækileg fyrir sjúkdómum, cn út yfir allt tekur þó að

sjá karlenn faðmast og kyssast eins og unnustufólk.

Slíkt er ónátturlegt, viðbjóðslegt og til hneykslunar fyrir

alla þá scm ckki hafa sljófgast fyrir því af löngum vana.

Handaband cr eðlilegasta kveðjan hjer á landi þar

scm þanriig er háttað víðast að það þykir sæta tíðind-

um ef gest ber að garði. I þorpum eða bæjum, þarscm

tncnn hittast daglega cr handaband þar á móti of mikið

af því góða, og þar scm heilsað cr fjölda fólks í einu

a mjög illa við að ganga a milli til þess að takast

höndum á við hvern scm kominn er. Höfuðbeyging eða

hneiging er nægileg þegar svo stendur á, cn sú kveöja

er sjaldan höfð til sveita hjer á landi, þó hún sjc hin

lang algengasta af öllum kveðjum meðai útlendinga.

Yfirleitt má segja   að  kveðjur   íslcndinga  sjeu   allt

of" innilegar. Sönn kurteisi er jafnan samfara persónu-

lcik og sjálfsvirðing, og öll auðmýkt við jafningja manns

á því illa víð, jafnt í kveðjum scm öðru. Ofantektir

tslendinga eru allt of djúpár og í rauninni er það óís-

lenskt að taka höfuðfatið ofan þó maður mæti manni,

Hjer þekkir hver annan í bæjunum og mcnn hittast allt

of opt til þcss að nokkur ástæða sjc til slíkrar yfirkur-

teisi. Sök sjcr er það þó konur sje kvaddar a þann

hátt - ef þær þá hneigðu sig fallega í staðinn — en

karlmcnn ættu cinungis að heilsast mcð ávarpi, þegar

þcir mætast á götum og strætum, og cru hættír Breta

— scm hafa manna minnst um kveðjuatlot -- mikið

mennilegri og hentugri fyrir oss í þessu cfni, heldur en

hinir þýsk-dönsku kveðjusiðir, er nú mega hcita orðnir

algengir í kauptúnum landsins; en hjá Bretum heilsa

konur fyrst og er það mikið kurteisari venja heldur en

hin, og væri sú regla sjerstaklega hentug fyrir oss, vcgna

þessað þ;í mundi minnka um kveðjurnar. Enskir karlmenn

taka aldrei ofan hvcrir fyrir öðrum, en yppta að eins í

húfuna ef kona heilsar þeim að fyrra bragði.       (Mcira).

Fjelagsskapur verkamanna.

Eptir að vjer rituðum grein í síðustu Dagskrá með

fyrirsögn   hafa

borist   eóöar   undirtektir   úr

ýmsum áttum undir þá uppástungu að vcrkamcnn og

handiðnamenn Reykjavíkur skyldu fylkja liði til þess að

halda fram eigin hagsmunum, gegn of mikilli samkeppni

sín á mcðal, og til þcss að geta haft hönd í bagga með

því hvernig vinnuveitendur nota þá starfskrapta er þeim

standa til boða.

Oss hafa verið scndar greinar þess efnis, og hefur

oss vcrið sönn ánægja að sjá þar margar sannanir þess

hvc lengi þessi sama hugsun liefur vakað fyrir mörgum

hjci', þó þcir hafi ckki komið henni á flot til þessa.

Starfsmannalýðurinn hjer skrifar ef til vill ckki eins góða

rjettritun eins og hin cfri borgarastjett, en þeir hugsa

fullt eins vcl og málstaður þeirra á cins góða framtíð.

Vjer munum síðar taka þctta mál rækilegar fyrir og

verður þá birt inntakið úr uppástungum þeim er að

þessu lúta og oss hafa verið sendar.

Slökkviliðsæfing var haldin hjer í gær. — Það

kom berlega fram við þessa æfing eins og aðrar fyrri,

að brunabótarlið bæjarins mundi mjög illa fært til þess

þcss að vcita nokkra verulega hjálp, kæmi hættulegur

ekisvoði upp, t. a. m. um nótt og í hvóssu veðri, þar

sem hús stæðu að, og er ckki hægt að kenna því um

að menn vanti ötullcik við æfingarnar. Þvert á móti

virðast bæði undir og yfirliðar ganga vcl fram, þar scm

þeir vita hvað þeir ciga að gjöra.

En   mcnn   vantar   svo   gersamlega alla kunnáttu er

					
Fela smámyndir
Blağsíğa 117
Blağsíğa 117
Blağsíğa 118
Blağsíğa 118
Blağsíğa 119
Blağsíğa 119
Blağsíğa 120
Blağsíğa 120