Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg-Heimskringla

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg-Heimskringla

						Lögberg-Heimskringla, föstudagur 11 apríi, 1980

!

HALLDÓR        LAXNESS

1

BREKKUKOTS    !

ANNÁLL

HELGAFELL

1957

??????«

ur

n-

:on<in

dir

Er ekki hampaminna Kristín mín að tína nokkur blóm

hérna í kirkjugarðinum, til dæmis á leiðinu hans Gabríels

sáluga höfuðeingils eða einhverra annarra útlendínya scrr

eru dánir fyrir fimtíu árum og eiga aungva afkomcndm ;•

Iffi hér.

Ögn er að heyra til þín barn, sagði konan. Ekki ?trá

kirkjugarðirium segi ég; ekki baldinbrá: það verður reii

að okkur. Kirkjugarðurinn heyrir frelsaranum til einum,

Eru ekki einhver svolftil blóm á leiði hríngjarans sáluga,

spurSí ég.

Ja það eru blómin hríngjarans, sagði konan. Blcssaður

hrfngjarinn vildi aldrei sjá né heyra hann Gorg minn. þau

blóm látum við kjur.

' £g komst ekki undan því að Iofa að tína henni rétt blcm,

og hún «agði hafðu sæll lofað mér þessu. Svo ætla ég að

biðja þig, sagSi hún, að finna sparipilsið mitt, það hángir

þarna í horninu undir forheinginu. Eg komst nú aldrci svo

Iángt að eiga stakkpeysu, og þaðanafsíður upphlut, því cg

var aldrei annað en ráðskonan hiíngjarans og þurfti þaraf-

leiðandi ékki að sitja í kirkju á þeim stað þar sem k

hans hefði setið hefði hann átt nokkra. En ég á fallega

treyu frá gamalli tíð, bláa með svörtum rósum.

. Það var liðið nær kvöldi og einhvernveginn nenti ég ekki

f blómareisu uppí Mosfellssveit, en lét mér nægja að slíta

upp nokkrar stjúpmæður og margrétarblóm í kirkjugarðin-

um; mér fanst í svip ég ætti þessi blóm inni hjá þarvistar-

mönnum vegna þess hve oft ég hafði súngið hér þegar ég

var ýngri.

Ég hafði aftur og aftur komið á hótelið um daginn til að

hitta GarSar Hólm, svo mart sem mér farst ég ætti ósagt

við hann á þessum degi. En Garðar Hólm var brottu allan

daginn og mér tókst ekki að snefla hann uppi. Um kvöld-

ið var kominn bréfsnepill til mfn þar sem hann bað mig að

cofa aftur í herbergjum sínum í nótt meðþví hann væri enn

f gestaboði og mundi vaka frammúr; og vertu til taks í kirkj-

unni uppúr fótaferð í fyrramálið; gáttu skrúðhúsmegin.

Þenna morgun var ég kominn fyrir allar aldir með fals-

blómin niðrað kirkju einsog maður sem í draumi verður að

vinna það eitt sem draumvaldur hans býður, og þ6 óttafull-

ur. Þar fór ég á þá saungskemtun sem ég hef kviðið mest.

Ég stend bakvið kirkjuna hvimandi í ýmsar áttir, áþekkur

manni sem veit ógjörla hvort hann er með réttu ráði, og láng-

ar að fá úr því skorið; og skoða blómin í hendi mér undr-

andi. Eg var að vona að þetta kynni nú alt að vera einhver

grikkur og skrúðhúsið væri lokað; eitt var víst, alt var með

kyrrum kjörum á torginu, hvergi sást maður áleingdar lík-

legur til að ætla á saungskemtun. Tveir timburmenn fóru

til að smfða hús utar í götunni. Einn sveitamaður í skinn-

sokkum var lagður á með nokkrar klyfjadrógar undir hert-

um þorskhausabeinum sem hann ætlaði bersýnilega að flytja

heim til sín austur í sveitir, eflaust nokkrar dagleiðir, og það

var ekki lángt frá því að ég öfundaði hann. En þegar ég

sneri dyralokunni þá reyndist skrúðhúsið opið. Martröðin

hélt áfram. Voru kanski boðsmenn komnir, ásett í kirkjunni;

og allir farnir að bíða eftir mér?

ÞaS var skuggsýnt í skrúðhúsinu og ég þreifaði mi- íírpm

Tins ég fann dyrnar inní kórinn, þær stóðu á hálfa g.-ílt !.?.

gægðist inn. Kirkjan var tóm. Ég hélt áfram inní k^rinn.

Ársólargeislar náou ekki inn af þeim sökum að gluggar cru

ekki hafðir á austurgafli sHkra húsa. Inni var litlaus birta.

glær og dapurleg, með endurskini frá'gljáskurmuðu >V(r:

veggjum og bekkjum, það minti á glit í þjörfu vatni undir

skýuðum himni; þessi tómlega birta féll á gulleita upprisu-

mynd lausnarans yfir altarinu.

Eg stend með blómin í þöglum kóri Dómkirkjunnar, fram-

anvið gráturnar, og litast um. Og viti menn, stendur c':1 ;

þarna rykfallið orgelskrifli — og hafði ég þó í leinrrtu 'oc;

verið að vona að tilvera þess hefði verið af kyni drv ¦ t. '

svo mjög sem ég dysmaðist yfir þessum orgclhjalh sem nvir

varðaði ekki hót um, hve miklu furðulegra var þó ekki hiit

að ég skyldi standa hér sjálfur. Ef einhvcr skyldi nú sjá nv?

hér! Eg flýtti mér að láta blómin á gólfið einsog þau ki:."i,i;

mér ekki við. En þá datt mér í hug að gólf væri eip"um

staður blóma. Ætli ég ætti ekki heldur að lcggja þau á gr.ít-

urnar? Eða uppá altarið? En hvað mundi 1 ann scra Jóhanii

segja ef hann kæmi að þessum blómum á altarinu sínu —

því hann mundi eflaust þekkja þau og vita að þeim hefði

verið stolið. Eg tók aftur upp blómin aí gólfinu. Eg stend

enn með þau í hendinni að mér finst þegar cg skrif.i þessai

línur áratugum síðar. Eg man ekki til að cg hafi nokkru-

sinni losnað við blómin. Hvar á ég að láta þcssi blóm? Hvat

á að verða af þcssum blómum?

Þá er fordyri kirkjunnar lokið upp og inn gánga tveir pest-

ir: prúðbúinn glæsilegur herramaður í broddi lífsins; við hlið

honum fátæk gömul kona. Hann leiðir hana inn kirkjur„«>!fi<V

Hún dregst áfram á dofnum brauðfótum sínum o:' h ;i! n.

öll að syni sínum til að ná af honum styrk scm þarf til };>\v

arar gaungu. Hún er í fellíngapilsinu sínu og dagtreyunni og

hefur bundið yfir sig spariþríhyrnunni sinni. Hán er orðin

litil aftur með þeim hætti sem gamalt fólk rýrnar, tilsýndar

ekki óáþekk telpu sem hafi tekið máttleysisveikina; og á

andliti hennar þessi blindusvipur og deyfu sem veit að öðru

Ijósi.

Garðar Hólm sté fram með öllum tilburðum frægðar-

rnannsins, listkeisarans sem birtist í hásölum Þalíu undir

þúsundföldum augnatillitum göfugra vandlátra áheyreíida,

auk þess umleikinn sérstakri aðdáun viðkomníngarfullra

gesta fyrir að leiða við hlið séi þessa fátæku alþýðukonu

móður sína: á hátindi frægðarinnar minnist hann upphafs

síns. Og"*hann kínkar kolli með hæversklegu brosi í ýmsar

áttir mót bekkjum kirkjunnar, einsog hann kæmi þar auga

á mikilsháttar andlit sem hann vildi ekki láta hjá Hða að tjá

virðíngu sína á þessari hátíðisstund. Þar voru og í meðal þeir

gestir að ekki dugði minna en spyrna við fæti á kirkjugólf-

inu miðju til að slá saman hælum og lúta. Og gamla konan

hélt áfram að styðja sig við son sinn þar sem hann nam stað-

ar á gólfinu og laut stóimennum.

Hann leiðir móður sina innareftir öllu kirkjugólfi, inní

kórinn, að stóli sem hefur verið látinn uppviS gráturnar. Þar

setur hann hana niður og hagræðir henni f sæti af natni

mjög innvirðulega, með lotníngu og blíðu í fasi og handa-

tiltektum einsog hann væri að segja við hana að þó hér veéri

komið mart fólk tignara en hún, þá skyldi hún ekki fyrir-

verða sig, því þessi væri hennar staður fyrir guði og mönn-

um. Og nú situr konan þar fyrir framan altarið ummynduð

og tignarstór í fellíngapilsinu sínu góða og spariþríhyrnunni

svörtu, krossleggur hendurnar í skauti sér hnýttar og ekki

alveg lausar við bjúg, með svörtum æðum og hvítum hnúum.

Garðar Hólm snýr sér að mér.

Þú sest við orgelið, hvíslar hann.

Eg sest.

Byrjaðu að spila, segir hann.

En — en, segi ég.

Það gerir ekkert til, segir hann.

En ég, ég, ég —

Það skiftir aungu máli hvað þú spilar. Ég sýng við alt.

Troddu skammelin!

Ég hafði ekki fyr stigið á fótafjalirnar cn orgelið tó!; til

að glymja sjálft svo undir tók í auðri kirkjunni ci". ¦? >

ætlaSi niður að keyra: það var óþétt með öllum lokum, ív

nótumar gauluðu af sjálfu sér með stórum soghljóðum þcg-

ar troðið var.

Og nú upplýkur Garðar Hólm raddarhólfum sínum. Hljórh-

ieikurion var hafinn.

ÞEIR ERU AÐ

GANGAAÐOKKUR

DAUÐUM

Ofangreind orð hafa íslensk-

ir leigubílstjórar látið falla í

blaðaviðtölum. Starf þeirra

gerist nú æ erf iðara og valda

því hækkanir á bensínverði-

Sarnkvæmt blaðaf regnum má

við því búast að bensinlítir-

inn verði senn 432 krónur.

— Er það töluvert meira en

einn dollar, má því segja að

nú kosti eitt gallón af bens-

íni fimm dollara. Reiknings-

menn segja að nú kosti það

um 190 krónur að aka með-

alstórri bifreið einn kíló-

metra.

Getur þá hver og einn

reiknað það út hvað það

kosti að aka frá Reykjavík

til Akureyrar eða þá hring-

veginn með ströndum. En

eins og fyrr segir þá bitna

þessar hækkanir ekki hvað

3íst á leigubílstjórum. Ekki

höfum við þó öruggar upp-

,T''singar um hversu há leigu-

^.agjöld séu á hinum ýmsu

ieiðum.

VERÐ Á ÍSLENSKUM

PEYSUM

Franska blaðið Express hef-

ur neytendadálk, þar sem

sagt er frá ýmsum varningi,

sem fæst i Parísarborg, mat-

vælum, tiskuvörum og fleira,

I blaðinu 23. febrúar er

sagt frá skemmtilegum peys

um af norðurhveii, sem nú

séu mjög eftirsóttar. Varla

séu þær komnar í litlu tisku-

búðirnar frá Noregi eða Is-

landi þegar þær hverfi það-

an. Þessar grófgerðu hlýju

peysur séu svo vinsælar að

franskir tiskuhönnuðir séu

farnir að teikna golftreyj-

ur úr þykku ullarbandi með

stórgerðu mynstri.

Ungu stúlkurnar fari í ull-

arpeysur með viðum sveita-

stúlkupiisum- — Þannig séu

þær að líkja eftir þjóðlegheit

um. 1 blaðinu er einnig að

finna upplýsingar um vissar

gerðir af ullarpeysum og

hvar þær sé að fá. Peysurn-

ar kosta frá 190 upp í 475

franka (45,000,00 krónur)-

Handprjónuðu íslensku peys

urnar i sauðalitunum eru

dýrastar.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8