Tímarit.is   | Tímarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagsbrún

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Dagsbrún

						24

DAGSBRÚN

óseldan af trollaraflota sínum; síð-

an skyldi bærinn gera þennan

trollara út, og gæti þá orðið brúk

fyrir útgerðarstjóra líka í bæjarins

þjónustu."

Það má með sanni segja að hr.

Jón Þorláksson sé ötull „agitator"

fyrir B-listann,' þegar hann geng-

ur svo langt að hann bregður al-

þýðufulltrúunum um að hafa látið

múta sér, og er vonandi að „Sjálf-

stjórn" kunni að meta það við

hann, að hann er ötulasti atkvæða-

smalinn, en ekki góðvinur hans

að fornu og nýju, hr. Kjartan Kon-

ráðsson síldarmatsmaður, sem þó

hann sé ötull „afgitator" langt frá

stendur hr. Jóni Þorlákssyni á

sporði, því hann er vandaðri

maður en Jón, og mundi varla

hafa lálið sér detta í hug jafn

staðlausar aðdróttanir.

Annars er gaman að sjá það á

þessu skrifl hr. J. Þ. að hann ætl-

ar sér með því að hafa áhrif á

þann hluta almennings sem minst

hugsar. Hann veit sem er, að

flestir hugsandi alþýðumenn og

konur skilja hvert stefnir, og fylgja

Alþýðuflokknum. Því enginn sem,

nokkuð hugsar lætur sér detta í

hug að alþýðufulltrúarnir, sem

hafa áhuga á því að bærinn reki

arðberandi togaraútgerð, viiji láta

bæinn fara að kaupa togara ein-

mitt á þeim tímum sem togara-

útgerð ekki ber sig um ófyrirsjá-

anlega langan tíma. Slíkt væri

ágætt bragð af þeim sem ekki viija

að bærinn geri út, því það væri

vísasta ráðið til þess að sú trú

sem menn nú hafa alment á því

að bærinn geri út, breyttist í

ótrú. Þá er hitt engu síður agn

fyrir þá sem eru auðtrúa, að auð-

ugasti útgerðarmaðurinn hér í

Reykjavík sækist eftir því að kora-

ast á föst laun hjá bænum! En

ekki bendir það á að herra „agit-

ator" Jón Þorláksson sé kunnug-

ur í bænum, að hann býr það til,

til þess að skaða Álþýðuflokkinn,

að hann hafi ráðið hr. Elías Stef-

ánsson til þess að standa fyrir f ram-

tíðarútgerð bæjarins, því ef það

væri satt, mundi það langt frá því

spilla fyrir flokknum, heldur þvert

á móti, þar sem hr. E. S. af lang-

flestum mun álitinn duglegasti út-

gerðarstjórinn í bænum.

Um „múturnar" skal ekki talað

meir hér, það mun fara hr. J. Þ.

bezt að rita um þær, hann mun

þessháttar kunnugastur, en í næsta

blaði skulu leiðiéttar ýmsar villi-

kenningar hans um jafnaðarstefn-

una.           _________

Ódáðaverkin á götunum.

Á þessnm síðustu og verstu

tímum, er það allmargt sem

gerir mönnum lífið ervitt í þess-

um bæ, sultur og kuldi og harð-

rétti af öllum mögulegum teg-

undum, og þar við bætist að

friðsamir borgarar, konur, börn

og gamalmenni geta ekki lífs-

hættulaust farið ferða sinna um

götur bæjarins þegar dimt er

orðið, vegna þrælmenna sem

virðast hafa fyrir atvinnu og

dægrastytting að berja á sak-

lausu fólki, sem hefir það eitt

til saka unnið að það þarf að

fara erinda sinna svo seint dags-

ins, að sólar nýtur ekki við á

hverri smugu í bænum.

Það er all-einkennilegt að í

Reykjavíkurbæ sem að sögn hefir

lögregluliði á að skipa til eftir-

lits á götunum, skuli finnast

dæmi til slíkra hermdarverka

sem þeirra, að ráðast á vinnu-

stöðvar friðsamra borgara, og

berja þá til óbóta fyrir augun-

um á sjálfum lögregluþjónun-

um, slíks munu hvergi dæmi í

víðri veröld, nema hér í bæ.

Sé það satt sem heyrst hefir,

að torvelt muni að sanna næg-

ar sakir á þennan óaldalýð, fyr-

ir unnin illvirki, þá vil eg spyrja:

DAGSBRÚN

kemur út á laugardögum, og er að

jafnaði 4 síður aðra vikuna en 2 hina.

Árg. kostár 3,00, kj. ogborgist fyrir-

fram.

Afgreiðsla   og   innheimta á Lauga-

vegi 4 (Bókabúðinni).'

eru lógregluþjónarnir ekki einu-

sinni vitnisbærir sem aðrir menn,

þó þeir séu ekki þeim vanda

vaxnir að halda hlífiskildi yfir

saklausu fólki í svipuðum til-

fellum og þessu, sem þó óefað

er skylda þeirra.

Það væri annars dálítið fróð-

legt fyrir almenning að birt yrðu

nöfn þessara illræmdu stiga-

manna opinberlega, svo fólk

gæti frekar gætt allra nauðsyn-

legrar varúðar og varnarmeðala

í framtíðinni. Mér og mörgum

öðrum, eru nöfnin kunn, en það

eru ef til vill ekki nógu margir

sem þeklqa þau, en úr því skal

bætt síðar.

Ef svo skyldi fara mót von

minni, að afleiðingar af minnis-

leysi þessara áflogaseggja fyrir

rétti, og istöðuleysi lögreglnnn-

ar yrðu þær, að þeir léku laus-

um hala eftir sem áður, þá gæti

farið svo að hinir friðsömu

borgarar þessa bæjar tækju rétt-

inn (hnefaréttinn) í sínar eigin

hendur og gengju svo frá þorp-

urunum að þeir yrðu ekki í

standi til að berja á unglingum

og gamalmennum eða öðru sak-

lausu fólki næstu daga, en það

yrði ef til vill ekki talið »sam-

kvæmt lögum«.

Hinir umræddu þorparar

mættu gjarnan taka með í reikn-

inginn — fyr en þeir reka sig

á það í alvöru — að röskustu

mennirnir eru ekki ætíð upp-

vöðslumestir eða áflogagjarn-

astir.

En nauðsyn getur brotið lög

í þessu tilfelli sem mórgum öðr-

um.             Friðsamur borgari

Prentsmiðjan Gutenberg.

Það sem allir eiga að muna.

Sjúkrasamlag Reykjavikur

heldur Hlutaveltn n. k. sunnu-

dagskvöld í G.-T.-húsinu. Von-

andi minnast bæjarbúar þess,

hve mikið gott alþýða manna

hefir hafl af því, síðan það hóf

göngu sína, með því að koma

°g ieggJa sinn skerf til að þetta

fyrirtæki gefi samlaginu góðann

arð, það er óllum bæjarbúum

fyrir beztu.                   Práinn.

jMkwr orð mn

um barnaheimili á íslantli

og stofnun þess.

En þær yrðu vonandi ekki svo

margar, eða þyrftu ekki að vera

margar ef rótt væri farið að, við

það græddi heimilið marga tugi

króna, jafnvel mætti stikla á þús-

undum, ef bein sambönd yrðu feng-

in, sem ekki þarf að efa.

Eftir því sem mér hetir reiknast,

mundi starfskostnaðurinn ekki yf-

ir stíga fimm og hálft þúsund

krónur yfir árið, en eg get búist

við því að öðrum sýnist annað,

en það þrætuepli verður reynslan

að skera í sundur. Þá hefi eg laus-

lega drepið á hvernig horf þessa

máls er vaxið frá sjóndeildarhring

þeim, sem hugsjón mín grípur yfir.

Það er ekki svo að skilja að hér

sé nákvæmlega farið út í útreikn-

inga, eins og geit verður síðar, en

aðeins gefin örlítil hugmynd eða

sýnishom af starfskostnaðínum og

fleiru. Æskilegt væri að heyra radd-

ir um þetta mál, úr sem flesturn

hornum, ennfremur ei eg því við-

búinn, að reyna til þess að svara

öllum skynsamlegum spurningum

þetta áhrærandi.

En það er þetta, sem mig lang-

ar að vita; hvort mönnum sýnist

þetta ekki vera nauðsynlegt, fyrir

heill og velferð þjóðarinnar?

Jón H. Árnason.

Hringur soldánsins.

105

hjarta mitt«, sagði hún með titrandi,

ákafri röddu.

»Eg er alveg sannfærður um það«,

svaraði Rorgar og beygði sig dálitið að

henni.

Hún beið, en hann gerði enga frekari

tilraun til þess að nálgast hana.

»Hafliði. Þegar eg tefldi við Savary

um líf þitt, þá talaði hann dálítið um,

af hverju eg vildi bjarga þér. Heyrðir þú

það? Hann sagði að eg elskaði þig«.

»Já«, sagði Borgar, »eg heyrði það«.

»Og hvað hélztu um það?«

»Eg trúði honum ekki«.

»En ef það væri satt?« hvíslaði hún.

»Eg mundi varla geta trúað þvi«.

Hún greip óróleg i stólbrikina.

»Hafliði. Þú ert máske vanur því að

vera elskaður, en getur máske ekki skil-

ið, að kona segir þér það hreint og af-

dráttarlausk.

Hann játaði þvi.

»En af hverju ekki? Ef að kona sér

mann, sem er sannur maðar, og hún

elskar hann, — hví skyldi hún eigi mega

segja honum það? Þú ert sannur maðnr

— og eg blóðheit kona. Eg hefi þekt

marga menn, en engan sem þig og eng-

106

an, sem myndi hafa komið fram sem

þú, og engan, sem í þessu augnabliki

myndi ekki hafa tekið mig í fang sér og

kyst mig langa, heita kossa. Allir menn,

sterkir eða veiklundaðir, myndu hafa

gert það — en þú ert olíkur öllum. Af

hverju?«

Borgar beit á vörina.

»Máske er eg ekki eins ólikur þeim og

þér haldið«, sagði hann í hálfum hljóð-

um. »Máske langar mig líka til að taka

yður í fang mér og kyssa varir yðar og

augu —   — —«

»Af hverju gerirðu það þá ekki?« hvísl-

aði hún hlýlega.

»Það yrði hvorugu okkar gott«.

»Hafliði«, hvislaði hún aftur með nið-

urbældri geðshræringu, um leið og hún

teygði sig niður að honum og horfði á

hann með eldheitu augnaráði. »Er eg þá

ekki verð þess að vera elskuð? Við tvö

ættum að elska hvort annað og berjast

hvort við annars hlið. — Afríka er stórl

Þú spurðir nýlega um hringinn. — Jæ-ja,

eg skal segja þér alt! Bréfin voru send

til Muley Hafid, þess er kallar til rikis í

Marokko, og vissir menn í Evrópu, sem

eg ekki hirði um að nefna hér, sjá hon-

107

um fyrir vopnum. Við erum í þeirra

þjónustu, og Bompard hafði bréfin, sern

fjölluðu um öll atriði ráðagerðarinnar út

í yztu æsar, og auk þess hring Muley

Hafids. Þessi hringur átti að vera honum

sem nokkurs konar vegabréf til Muley

Hafids og veita honum aðgang að hirð

hans. En hversu illa hefir okkur ekki

gengiðl Eg er nú ein eftir til þess að

framkvæma þetta verk, að svo miklu

leyti sem það er mögulegt. Eg verð að

ná í bréfin og koma þeim yfir fjallið og

inn í landið. Þú verður að hjálpa vaét

til þessl Eftir eitt ár, já máske eftir má»'

uð, er Muley Hafid orðinn soldán í Mai'-

okko, og eg get heimtað fyrir þig alt, sem

eg vil. Er það ekki betra að stjórna heil^

héraði heldur en að mála smámyndir al

fallegum stúlkum? Væri það ekki dp'

legt að hafa þúsundir undir sér, sem

hlýða minstu bendingu? Ráða yfir auð-

ugum námum og leika aðalhlutverkið J

hinum mikla bardaga þeirra þjóða, sem

svo mjög leikur hugur á Marokko? j^

þetta einskisvirði i þínum augum? ^'

eg sjálf þér einskisvirði ?«

Andlit  hennar var nú komið fast npP

að hans og ilmurinn af hári hennar

lék

					
Fela smámyndir
Blağsíğa 23
Blağsíğa 23
Blağsíğa 24
Blağsíğa 24