Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Höfuğstağurinn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga breidd


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Höfuğstağurinn

						
HOFUÐSTAÐURINN
103. tbl.
Fím* udaginn  11.  Janúar.
1917
Bresku samingarnir og þingið.
Efiír beztu heímildum höfum vér það, að þingið
ætlar að halda uppteknum hætti Einars Arnórsson-
arf samnlngabraskinu  við  Bretaað
halda öliu íeyndu.
Frá því í sumar og einkum þó
eftir að þing kom saman, hafa menn
beöiö þess meö óþreyju að fá að
þekkja leyndardóma bresku samn-
inganna. Menn höfðu sem sé bú-
ist við því, að þingið mundi eigi
ætla sér að feta í fótspor ráðherra
í því að láta undir höfuö leggjast
að skýra þjóðinni frá því máli, svo
merkilegt sem það sýnilega er.
Þegar á fyrstu fundum þingsins
var kosin nefnd tll þess að athuga
öll gðgn í því máli. Nefnd þessi
hefir því starfaö allan þingtírrrann.
Síst skal því dróttað að henni að
hún hafi unnið illa að lestri og
ihugun samninganna, en ekki hefir
þó neitt frá henni heyrst fyr en í
gaer, aö þa5 varö hijóðbært, að
ekkert ætti heldur nú, að veröa gert
opinbert um saminga þessa. Nefnd-
aráliti þvi, sem nefndin hafði sam-
ið, var útbýtt meðal þingmanna, en
þvf fylgdi sú kvöð, að öllu því,
sem þar stæöi ætti að halda leyndu
fyrir almenningi.
Launung — Launmál
er nú það, sem þjóðin svo iðulega
þarf að átelja hjá þeim, sem settir
eru fremstir um það aö fara með
mál hennar.
En þrást fyrir það, að þjóöin ár
effir ár vítir alla pukurs meðferð á
málum hennar, þá endurtaka laun-
málin sig þó, og verða síst færri
«é smærri.
Meðan einstakir menn gerðu sig
seka um þau »launráð« að ganga
irin á leynd um málefni þjóðar-
innar í samningum eða stímabraki
vlð aðrar þjóðir sbr. þremenninga-
förin, var auðvitaö hægt um við-
gerðir, enda hefir þjóðin fljótlega
séð við slíkum mönnum og létt af
þeim fulltrúastörfunum, en aftur á
móti hefir hún ótvírætt þakkað
þeim mönnum sem pukursmenn-
irnir nefndu ""heitrofa og öðrum
viðlíka nðfnum er þeir ekki vildu
gerast þeim samsekir í þvi að dylje
þjóðina  hinu  sanna   og   rétta um
mál hennar.
Það eru því undur mikil ef al-
þingi ætlar að feta í fótspor laun-
ráðamannana og taka upp þann
siðinn sem þeim reyndist óheilla-
drýgstur og Ieyna þjóðina mikils-
varðandi ráðstöfunum um hagi
hennar.
Vér fáum heldur naumast trúað
þessu. Það er svo ósennilegt að
þingið ani inn á þá óheillabraut,
sem hiýtur að eiga þann enda, að
þjóðin missi traustið og virðing-
inguna til þessara »beztu manna«.
Auðvitað eru það heldur ekkí
allir þingmenn, sem svo eru geröir
aö þeir, án þess að kenna sam-
vizkubits, vildu draga þjóðina niður
í þetta leyndanna ginnungagap. —
Og vonandi er það, að nú sem
fyr verði einhverjir til þess, að
draga slæðuna svo til hliðar, að
launungamennirnir verði berir eftir.
Það er vonandi í lengstu lög að
á þinginu séu margir þeir, sem
þori að standa einir, margir þeir,
rem ekki bresti einurð til þesb aö
segja sannleikann, hver sem í hlut
á. —
Þingmenn vita þó það, að þjóð-
in hatar alla launung í opinberum
málum, þeim málum, sem almenn-
ing varða.
íslenzka þjóðin vill Ieika sitt
hlutverk á leiksviði menningarþjóð-
anna, — en him vill hafa tjaldiö
uppi.
Þeir sem vilja hafa viðskifti við
hana, verða því að koma fram í
birtuna.
Frjáls, fölskvalaus viðskifti, eiga
að vera einkunnarörð vor í við-
ureign vorri við aörar þjóðir.
£\o$av\t\w.
Fleslar  Ijóðabækur fást keyptar á
Bergstaðastræti 23.
Munið ettir
fyrlrlestrinum í  Bárunni f kvöld —  um  drauma
og dulrsenar sagnir — kl. hálf nfu.
Dans-miisik.
Þeir  sem   ætla   að   biðja mig að spila á dansleikjum í vetur, geri
svo vel að láta mig vita með 5 daga fyrirvara.
P, O, Bernburg.
Síðustu forvöð.
Næstu    dagaverður   afgangurinn    af
Landssjóðsbrenninu
seldur til að rýma   fyrir vörum, sem koma með e.s. Islandi.
Menn snúi sér til   J Ó N S  OUÐMUNDSSONAR
afhendingarmanns.
Afgr, Landssjóðsvaranna.
Sitja bestu menn-
irnir hjá?
—o—
Hversu oft heyrir maður ekki
sagt þegar um er að ræða stjórn-
mál vor: »Það er ekki komandi
nálægt þessari pólitík fyrir almenni-
lega menn«.
Það er ekki heldur minsti vafi á
því, aö margir, ef til vill fjölda
margir af þjóðarinnar bestu mönn-
um draga sig í hlé. Afleiðing þessa
verður oft sú, að þeir verða fyrir
valinu, sem sfður skyldi, þegar þjóð-
in er að kjósa fullrúa sína.
En einmitt af þessum ástæðum
þarf þjóðin að hafa sérstakar gæt-
ur á aðgerðnm þingsins og stjórn-
ar þeirrar, sem sett er á Iaggirnir
í það og það sinnið.
Sú skylda hvílir á herðura höf-
uðstaðarbúa sérstaklega, að fylgjast
með aðgerðum þingsins meðan það
situr,
Því miður er svo að sjá, sem í
frelsisbaráttu þjóðar þessarar, versti
og skæðasti óvinur og þröskuldur
f vegi hennar til framsóknar, oft
og einatt hafi verið þingið,— bjálft
þingið, sem átti að verja og þótt-
ist verja þjóðina fyrir erlendri kúg-
un en varð sjálft versti kúgarinn.
Nú höfum vér eitt dæmið fyrir
augunum.
Einar Arnórsson var að dómi
allmargra mætra manna, að fara
með landið út á hálar brautir með
leyndarbdmsfullum ráðstöfunum og
samningum.
Ætla má, að eigi standi þeir
mehn allfjarrí valdasessinum nú,
sem þá slóu sig til riddara með
því, að fletta ofan af aðgerðum
hans, ekki hvað minst í samninga-
málinu við Breta. Þetta var auð-
vitað gott og sjálfsagt, en hvað
gerist nú? Þeir hinir sömu, sem
töldu Einar Arnórason óalandí og
óferjandi vegna pukurs sins, gerast
honum nú samsekir ýmist með þvf
að leyna almenning því, sem þeir
áöur töldu sjálfsagt að yrði opin-
berað, eða með því að þeir sitja
þegjandi hjá, horfa á að aðrir geri
það, sern þeir áðurvildu vítt.
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 1
Blağsíğa 1
Blağsíğa 2
Blağsíğa 2
Blağsíğa 3
Blağsíğa 3
Blağsíğa 4
Blağsíğa 4