Tímarit.is   | Tímarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Höfuğstağurinn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Höfuğstağurinn

						HÖVUÐSTAÐURINN

garðyrkjufrœðingur einn, Meldin-

ger að nafni, allra manna best

að sér í grasafræði og þekti út

í hörgul allar plöntur og fræteg-

undir, sem í görðum eru rækt-

aðar. Þetta var á al#vitund við

hirð biskups og varð einmitt til

þess að spana marskálkinn upp

til að glettast við þennan garð-

ræktarsnilling. Tók hann sér þá

ferð á hendur þangað og gerði

sér það til erindis að líta eftir

garðinum, en sýndi garðyrkju-

manninum um leið böggul nokk-

urn með vörumerki útlendrar fræ-

verzlunar og var í honum smá-

gert frœ. gult að lit. Raunar var

þetta ekki fræ, heldur síldarhrogn,

sem marskálkurinn hafði afvatn-

að og þurkað síðan og þektust

nú naumlega frá frækornum.

»Þekkiö þér þettafræ?« spurði

hann garðfrœðinginn sakleysis-

lega.

Hann aðgætti frækornin ná-

kvæmlega og svaraði:

»Já, yðar hágöfgi. Það eru

frækorn plöntu einnar í heitu

lönduhum, sem ekki hefir verið

ræktuð hér áðurc.

»Jæja, reyniö þér þá að sá fræ-

inu, en hvenær seíli að   eg gæti

fengið að sjá ungu plönturnar?«

»Að fjórum  vikum   iiðnuitl, á

að giska, yðar hágöfgi*.

»Pað er ágætt. Eg ætla þá að

koma hingað aftur um það leyti,

því að mér leikur mikil forvilni

á að vita hvernig þessi sjaldgæfa

planta dafnar hérna«.

Með það fór marskálkurinn og

brosti í kampinn. »Það verður

saga til næsta bœjar« hugsaði

hann með sér, »þegar frœið fæst

ekki til að koma upp, en eg ætla

að sjá svo um að ekki vanti á-

horfendurnar*.

Hann kom því nú svo fyrir

að fjöldi hirðmanna fór á útibú-

ið sér til skemtunar að mánuði

liðnum.

Oarðyrkjumaðurinn sýndi gest-

unum garðinn og luku þeir miklu

lofsorði á alla umgengni þar. —

Marskálkurinn vék sér þá að

garðyrkjumanninum og spurði

hann: Jæja, Medlinger, hvernig

hefir útlenda frœið lánast?«

»Ágætlega, yðar hágöfgi! Viljið

þér fá að sjá ungu plönturnar

núna? Pær eru farnar að koma

upp«.

»Já, umfram alla muni. Mig

langar mjög mikið til þess«.

Hann fylgdi nú gestunum að

reit einum litlum, tók upp kassa,

sem var hvolft þar og sýndi

hinum undrandi gestum allmarga

— síldarhausa.

Marskálkurinn varð að athægi

í Fúlda um langan tíma fyrir

það að hafa gengið þannig í

gildruna, og honum var ekki ver

gert en ef hann var spurður,

hvort honum þætti ekki gott

síldarsalat.

Dýr atkvæðl

Á bæjarstjórnarfundi í dag verða

greidd atkvæði um mál sem skiftir

hag bæjarfélagsins svo, að nem-

ur mörgum miljónum. þarverð-

ur tekin ákvörðun, sem getur

orðið bænum til mikillar ham-

ingju, ef fulltrúarnir líta á fram-

tíðarheill Reykjavíkur. En það

getur líka komið fyrir, að tekin

verði ákvörðun sem skaðar bæ-

inn meira en stór bruni. Svo

fer, ef farið verður að selja lóð-

irnar við höfnina.

Bærinn hefir rekið sig áþreif-

anlega á í þessu efni. Hann hefir

fyr á árum fleygt burtu stórum

spildum af ágætum lóðum, stund-

um fyrir sárlitið verð. Ef gætt

hefði verið þeirrar framsýni frá

upphafi, að selja enga lóð, held-

ur leigja, og láta meta til leigu

á fimm ára fresti, þá mundi land-

leiga þessi hafa verið helsti gjald-

stofn bæjarfélagsins, og ekki þurft

að grípa til síhækkandi útsvara,

sem nú eru orðin verulega þung-

bær fyrir mjög marga af borgur-

um Höfuðstaðarfns. þessi frá-

leita ráðstöfun hefir meðal ann-

ars orðið þess valdandi, að bær-

inn hefir hvað eftir annað orðið

að kaupa lönd undir götur o. fl.

fyrir tugir þúsunda af lóðabrösk-

urum. Og allar þær fjárhæðir

hafa að óþörfu lagst á gjaldend-

ur bæjarins, af því að bæjarstjórn

lét löndin af hendi í einstaklings

eign, í stað þess að eiga þau

sjálfur.

Loksins  var öllum almenningi

farin  að blöskra svo þessi ráðs-

menska, að bæjarfulltrúarnir létu

undan  þunga almenningsálitsins, !

og  ákváðu að selja ekki neitt af ,

hafnaruppfyllingunni.      En   það

voru    bersýnilega   verðmætustu

lóðir í öllúm bænum.   Öll verð- !

hækkunin   af þessu  dýra  landi

átti  framvegis  að  renna  í vasa

allra bæjarbúa, og ekki einn eyrir

til  lóðaspekúlantanna,   nema  að

svo  miklu  leyti,  sem  þeir eru

borgarar í bæhum.

Ekki verður lóðapröngurunum

ámælt fyrir það, þó að þeir þætt-

ust  hér missa spón úr aski sín-

Koks * koltjara,

Frá 15. febrúar selur Gasstöðin

Koks og koltjöru

með því verði sem hér segir:

Mulið koks kr 103 pr ton.

Omulið koks kr 100 pr ton.

160 kilo (eitt skippund) 17 kr.

Koks-satli kr 125 pokinn.

•«»?*?

Koltjara 6 aura pr. kilo í tunnam,

og 10 aura pr kilo í smásölu.

Reykjavík 14. febrúar 1917.

Arshátíð isl. stúdenta

verður  haldin   þriðjusfaginn  20,  þ.  m. (sprengikvöld) í

Bárubúð og hefst ki, T^síðfegis með borðhaldi.

Listi  til áskriftar liggur frammi í fsafold.   Aðgöngumiðar fást

á sama stað föstudag og laugardag næstkomandi.

Mesti mannfagnaður Vetrarins.

Nefndin,

um. þeir höfðu margan bita

góðan f'engið hjá bænum, og þeir

skildu ekki í þeirri miskunnar-

lausu hörku, að leyfa þeim ekki

líka að græða ríflegar fjárhæðir

á því, að leika sér með hafnar-

lóðirnar. Braskararnir vita vel

hvers virði hafnarlóðirnar eru.

þá rekur minni til, að það eru

ekki ýkjamörg ár síðan að „bruna-

lóðin" milli Aðalstrætis og Aust-

urvallar    (Hotel    Reykjavík   og

Vöruhúsið   gamla)   voru   seld  á

14  þúsund  kr.   í vor sem leið

var   sá   blettur  virtur  á  rúmar

100   þús.   kr.,   og   landstjórnin

taldi það aðgengilegt verð.   Ber-

sýnilega  er   töluvert arðsamt að

eiga slíkar lóðir.   Og þó er eng-

inn  kominn til að segja hvenær

hámarkinu   er  náð.   Áð  minsta

kosti  er  það  reynsla í borgum

erlendis,  að lóðir hækka sífelt í

verði  meðan   borgin  vex.    Og

hvenær  er Reykjavík fullvaxin?

Af   miskildri  velviíd   til   Eim-

skipafé'agsins   utðu fáeinir bæj-

arfulltrúar til, á síðasta  fundi, að

mæla með þvf, aö því félagi yrði

se!d  !óð  vtð  höfnina.   Og  nú

biáðlega kemur það mál til full-

naðarumræðu.     Og     atkvæða-

greiðslan þar sker væntanlega úr

því   til   fulls  hvort bœrinn á að

hafa haginn af sínum löndum og

verkum (hafnarvirkjunum m. m.),

eða   einstakir  menn.   Ef bæjar-

stjótnin brýtur sín eigin orð og

alviðurkenda stefnu, með því að

selja  eina  lóð  við  höfnina, þá

munu  öll   hin hafnarlöndin fara

sömji götu.   Borgarstjóri hafði á

síðasta fundi bent á að það væru

mörg félög, (útgerðarfélögin),

sem bænum væri meiri skylda að

efla, sjálfs sín vegna, heldur en

Eimskipafélagið. Og ýmsir af

bæjarfuiltrúunum, sem eru á móti

þessari sölu, fullyrða, að ef hún

nái fram að ganga, þá verði ekki

viðnám veitt framar í ióðarsölu-

málinu. Þá fari ailar hafnarlóð-

irnar í hendur einstakra manna

og félaga. Sé heilbrigð megin-

stefna brotin og lítilsvirt, af þeim

sem hafa sett hana, þá verður

hún engu máli ti! bjargar framar.

Vafalaust gengur upphafsmönn-

um málsins í bæjarsfjórn gott eitt

til, velvild tii Eimskipafélagsins. En

það er auðséð á Morgunblaðinu og

Vísi aö eínhver dularöfl eru líka að

starfi. Röksemdir eru þar ekki

miklsr, en lcsandanum finst ósjálf-

rátt eins og andi lóðaspekulant-

anna svífi þar yfir vötnunum. Þeir

vilja fá aö verzla með þessar lóðir.

Og þeirn er meinilla við þá föstu

reglu, sem bæjarstjórnin var búin

að gera, að Reykjavíkurbær skyldi

altaf leigja hafnarlóðirnar sjálfur.

Þessa reglu vilja þeir brjóta. Og

þeim hefir vafalaust þótt afarvænt

um að Eimskipafélagiö reið á vaðið.

Velvildin til þess gat væntanlega

vilt nógu mörgum mönnum sýn

svo að þeir rifu niður sín fyrri

handaverk. Ef til vill sigra speku-

lantarnir. En sá sigur verður bæn-

um dýrkeyptur. Hann kostar milj-

ónir.                                  Á k i.

Steypt brjóstnál, gylt hefir tapast.

Skilist á afgr.

Prentsmiðja Þ. Þ. Cleraenlz. 1917.

					
Fela smámyndir
Blağsíğa 1
Blağsíğa 1
Blağsíğa 2
Blağsíğa 2
Blağsíğa 3
Blağsíğa 3
Blağsíğa 4
Blağsíğa 4