Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögrétta

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Lögrétta

						Aígreiðslu-   og   innheimtum.:
ARINBJ. SVEINBJARNARSON.
I..£i.UB»vets    41.
Talsími   74.
LÖGRJETTA
Ritstjóri
ÞORSTEINN   GISLASON
PinghoHsstræti    17.
Talsimi   178.
M&&.
Reykjavík:  6.   jiílí  1910.
V.   Aftr.
Fomgripasafnið opið á hvern virkan dag kl.
12—2.
Lækning ók. I læknask. þrd. og fsd. 12—i.
Tannlækning ók. (í Pólthússtr. 14) 1. og 3.
md. í mán. 11—1.
Landakotsspítali   opinn   f. sjúkravitj. 10 /2
—12 og 4—5.
íslands banki opinn 10—2*/= °g 51/*—7-
Landsbankinn io1/*—21/*- Bnkstj. vtð 12—1.
Lagaskólinn  ók. leiðbeining 1. og 3. ld. í
mán. 7—8 e. m.                            .        .
Landsbókasafnið   opið   hv. virkan dag kl.
12—3 og 5—8.
VCV^• H-ThAThömsen ^S/
6j? _ Æ. 46B    ^
HAFNARSTR-17181920 2I-22-K0LASI-2-LÆKJAKT1-2
• REYKJAVIK*
Jngólfur'
fer til Borgamess 5., 10. og  13. júlí.
-    -   Keflavíkur og Garðs 8.,  l5.og
22. júlí.
Lárus Fjeldsted,
YflrrjettarmálafærslumaOur.
Lækjargata 2.
Heima kl. ll-12og 4—5.
og kítti er
best að      Bankastr. 14.'
-----==   kaupa hjá    Talsímii28.
jvfýtt ráðaneyti mynðað
í Danmörku.
Símfregn til Lögr. frá Khöfn í
gær segir nýja ráðaneytið myndað,
og er það þannig skipað:
Claus Berntsen yfirráðherra og
varnarmálaráðherra, Ahlfeldt-Laurvi-
gen utanríkisráðherra, N. Neergaard
fjármálaráðherra, Biilov hæstarjettar-
málaflutningsmaður og dómsmálaráð-
herra, A.Nielsen landbúnaðarráðherra,
Jensen-Sönderup innanríkisráðherra, T.
Larsen samgöngumálaráðherra, Appel
lýðháskólastjóri frá Askov kenslu-
málaráðherra og Oscar Muus versl-
unarmálaráðherra.
Allir eru þessir menn kunnir frá
stjórnmálabaráttunni undanfarandi,
nema þrír, þeir Búlov, Appel og
Muus. Búlov var verjandi þeirra
J. C. Christensens og S. Bergs fyrir
ríkisrjettinum; hann er miðaldra mað-
ur. Appel hefur mikið álit meðal lýð-
háskólamanna Dana. Hann er mörg-
um íslendingum kunnur frá lýðháskól-
anum í Askov. í fyrra sumar var hann
á ferð hjerálandi. O. Muus er son-
ur Muus stórkaupmanns, er verslanir
hefur rekið hjer á landi.
Samkvæmni ráðhcrra-
blaðsins.
I ísaf. 21. júlí 1909 setndur þessi
klausa í langri grein, sem hefur að
fyrirsögn „Embættisvaldið", og er
þáverandi ritstj , E. H., þar að rífa
niður ummæli eftir Guðm. Friðjóns-
son í Eimr.:
„„Embættismannavaldið, sem drotnar
yfir þjóðinni, þyrfti að falla um koll. Það
drotnar bæði i þinginu og stjómarvenj-
unni. Lýðveldishugurinn á að koma í
staðinn. Jeg kalla að embættisvaldið
drotni í þinginu og stjórnarvenjunni, þar
sem ný embætti eru stofnuð með hverju
tungli og öll störf falin „hálærðum" mönn-
um, jafnvel tollheimta; og öll þjóðfje-
lagsstörf gerð rándýr þjóðarbúinu. Land-
ið getur aldrei orðið sjálfstætt, að efna-
hag, meðan alþjóðarfjenu er sóað á báða
bóga". — Guðm. Friðjónsson i „Eimr.".
„Búast má við, að þessi klausa, og
aðrar henni líkar, láti einstaklega vel
í sumum eyrum. Og oft heyrast
svipuð ummæli, sem hver virðist'taka
eftir öðrum,   bæði á þingi   og   utan
þings. Að minsta kosti leynir það
sjer ekki á þinginu, að þegar ein-
hver ætlar sjerstaklega að taka sig
til og koma inn í alþingistíðindin ein-
hverju, sem hann hugsar sjer að láta
greiða fyrir kosningu sinni næst, þá
kveður við þennan tón, fremur flest-
um öðrum falstónum.
Því að þetta er fals — hjá þeim
mönnum, sem nokkuð hafa athugað
málið.
G. F. og allir þeir, sem tala líkt
og hann, ættu víst mjög örðugt með
að benda á nokkurt embættismanna-
vald, sem þjaki þessa þjóð með nokkr-
um hætti. Embættismenn eru senni-
lega samgrónari þjóðinni hjer en í
nokkru öðru landi Norðurálfunnar.
Á einstöku undantekningar hefur að
vísu mátt benda. En þær hafa vak-
ið svo mikla eftirtekt, og verið svo
ílla þokkaðar, að þær gera ekki ann-
að en staðfesta regluna. Þessi þjóð
getur sannarlega farið sinna ferða
fyrir embættismannavaldinu, og gerir
það líka. Það hlýtur hver maður að
geta sjeð, sem hefur vit og vilja á
að athuga, hvernig ástatt er í land-
inu".
Liggur ekki nærri, að leita að ástæð-
unum fyrir mörgum ummælum ísaf.
um þetta mál nú á síðustu og verstu
tímum einmitt í þessari klausu ?
En „þetta er fals", segir E. H., „hjá
þeim mönnum, sem nokkuð hafa at-
hugað málið".
Núv. ritstj. Isaf. hefur sjálfsagt ekki
verið í tölu þeirra manna, „sem nokk-
uð hafa athugað málið", fyr en þá
núna nýlega, þegar honum var „boðið
upp á frúkostinn mikla". En þá
„athugaði hann málið" og komst að
þeirri ályktun, að ummæli ísaf. um
þetta nú á síðkastið væru „eigi á
neinum rökum bygð". Og nú, þegar
hann er stiginn upp í tölu þeirra
manna, sem „hafa athugað málið",
þá ætti hann sjálfs sín vegna ekki
að vera að tönnlast lengur á gömlu
vitleysunni, sem „eigi er á neinum
rökum bygð". — Hann, sem nú ræð-
ur yfir aðalblaði stjórnarinnar „alveg
einn", hlýtur að kunna þennan al-
menna málshátt, að „vandi fylgir veg-
semd hverri".
á. nýjn Diblíuþýöingnna.
íslensku.
Mikil deila er nvj komin upp út
af biblíuþýðingunni nýju. Lögr. hefur
beðið merkan mann og málinu ná-
kunnugan, að skýra frá því í blað-
inu, og er það frásögn hans, sem
hjer fer á eftir:
Biblíufjelagsfundur var haldinn hjer
í bænum mánudag 27. júní. Aðal-
verkefni fundarins var, að ráða fram
úr vandræðum, sem fjelagið er að
komast í með útgáfu biblíunnar út
af rógi um þýðenduma og þýðing-
una, sem menn hjer heima hafa borið
í brestka biblíufjelagið mikla, sem
kostaði prentun 1. útgáfunnar (frá
1908).
Þegar áður en lokið var prentun
nýju þýðingarinnar, sumarið 1908,
barst stjórn íslenska biblíufjelagsins
brjef frá bretska fjelaginu og með
því til umsagnar kæra hjeðan að
heiman, sem fjelaginu hafði verið
send út af biblíuþýðingunni, sem þá
var verið að prenta. Þungar sakir
voru þar bornar á þýðendurna (sjer-
staklega þá biskup, lektor J. H. og
sjera H. N.) og þeir sagðir rang-
snúa orðum ritningarínnar, til þess
að koma að ókirkjulegum skoðunum
sínum, „afskræma guðs orð"; þeir
væru yfir höfuð óhæfir til starfsins
með því, að þeir væru „ótrúir hinni
evangelisku kirkju og prestsvígslu-
heiti sínu", menn, sem „um leið og
þeir væru að þýða guðs orð væru
að reyna að ræna landa sína trúnni
á það orð", og »sýndu frekjulega
fyrirlitningu fyrir hinum guðinnblásnu
ritum"   o. s. frv.      Um   gamlatesta-
mentisþýðinguna    segir    í    kærunni
(fjórum  mánuðum   áður   en   biblían
er fullprentuðl),   að  „hún hafi  vakið
almenna óánægju í Reykjavík meðal
trúaðra    manna    bæði    innan   þjóð-
kirkjunnar og utan hennar", en sjálf-
ur kveðst kærandinn hafa látið útvega
sjer prófarkir af gamla testamentinu,
og á þeim byggi hann.      Stjórn ísl.
biblíuijelagsins krafðist þegar í stað,
að bretska ijelagið ljeti uppskátt nafn
kærandans    (eða     kærendanna)     og
kvaðst   að   öðrum   kosti   ekki   geta
svarað þessum kærum.      En skrifari
bretska tjelagsins var látinn svara.því,
að fjelagið gæti ekki gefið upp nöfn
kærendanna, með  því að þeir hefðu
ekki snúið   sjer   beint   til   fjelagsins,
heldur notað enskan milligöngumann
til þess, að koma kærunni á framfæri,
en hann vildi ekki segja til kærend-
anna.    Við   þetta   sat   svo  alt   árið
sem leið.    Fjelögin voru alt af öðru
hvoru    að   skrifast   á um   þýðingar-
málið,    en   gekk    hvorki    nje    rak.
Ágreiningsatriðið voru aðallega tveir
ritningarstaðir í Jesajasarbók og einn
í     Matteusarguðspjalli.        í     öðrum
Jesajasarstaðnum  (1,18) [höfðu menn
áður   þótst    finna   kröftuga   sönnun
fyrir  friðþægingarlærdómi kirkjunnar
(„Þó yðar sýndir væru sem purpuri,
þá skyldu þær verða hvítai sem snjór"
stóð í gömlu þýðinguitni, en í hinni
nýju stendur:     „Ef syndir yðar eru
sem skarlat, munu þær þá geta orðið
hvítar sem mjöll?"),  en í hinum (Jes.
7,14) spádóm um, að frelsarinn skyldi
fæðast  af mey (í gömlu þýðingunni
stóð:   „sjá mey nokkur   mun barns-
hafandi   verða og   son   fæða",   en í
hinni   nýju   stendur:       „Sjá,   kona
verður þunguð og fæðir son").   Sam-
kvæmt kröfu kærendanna vildi bretska
fjelagið, að gamla   (ranga)   þýðingin
væri   tekin    upp   aftur,    til   þess   að
trúfræðin misti hjer einskis í.   Matte-
usar-staðurinn  er innsetning   skírnar-
innar   (Matt.   28,   19—20.     Þar út-
leggur   nýja   þýðingin:     „Farið   því
og  gjörið   allar   þjóðirnar   að   læri-
sveinum með þvl að skfra þá o. s. frv."
— en í hinni eldri stendur:    „Farið
og   kennið öllum   þjóðum   og skírið
þær   o. s.   frv.").      ísl.   þýðendurnir
voru   ófúsir   á,    að   breyta   þessum
stöðum, með   því   að   þeir álitu   sig
hafa   þrætt   frumtextana,   og við þá
sjeu þeir bundnir,    en ekkert annað.
Þó bauðst ísl.   fjelagið   til að breyta
„kona"  í  „ung kona", ef bretska fje-
lagið vildi fþað heldur.     En bretska
fjelagið   maldaði í   móinn,   þó   með
allri hógværð.    En meðan þessu fór
fram ljet   bretska fjelagið   smátt   og
smátt   senda   sjer   mikinn   hluta   at
upplagi hinnar   prentuðu   nýju   þýð-
ingar, alt að því 4/s upplagsins.   Að
eitthvað af þessu væri ætlað Iöndum
vestra, þóttust menn vita, — en eðli-
lega þótti biblíufjelagsstjórninni   það
kynleg ráðstöfun,   að  draga   þannig
mikinn  meiri hluta upplagsins út úr
landinu, sem það var ætlað, og leiddi
ýmsar getur að, hvað byggi undir.
En frá hverjum kærurnar væru
runnar var haldið leyndu af fjelaginu
bretska. Um það mun hinum kærðu
þýðendum þó ekki hafa blandast
hugur, að þær væru runnar frá þeim
mönnum hjer heima, sem mest hafa
æðrast út af „nýju guðfræðinni", og
sumir þeirra haft fremur illan auga-
stað á sjálfum höfuðmanni íhalds-
stefnunnar, Sigurb. Á. Gíslasyni trú-
boða, þótt ótrúlegt mætti þykja,
að maður í hans stöðu, trúboði,
vildi vita sig bendlaðan við annað
eins verk. Sá grunur styrktist frem-
ur en hitt við það, að hr. S. Á. G.
skýrði í haust frá því sjálfur í dönsku
blaði, að hann ásamt fleirum væri
að vinna að því við bretska fjelagið,
að það gæri út vasaútgáfu af ísl.
biblíunni, „þar sem nýmætastagli
kritíkurinnar" („Kritikens Kæpheste,,)
Ljós 0] Dimmur.
Fínasta bindindis-öl.
Undir áfenðismarkinu.
væri á bug vísað. Enn fremur vitn-
aðist það á næstliðnum vetri, að hr.
S. Á. G. hefði á sínum tírna verið
að safna undirskriftum undir einhver
kæruskjöl út af biblíuþýðingunni og
meðal annars fengið sjálfan dóm-
kirkjuprestinn okkar til að skrifa
undir eitt þeirra. Mönnum er því
ekki láandi, þótt þeir grunuðu hr.
S. Á. G. um græsku í þessu leiðin-
lega máli, enda hefur það ekki reynst
ástæðulaust. Að vísu mun nú þykja
fullsannað, að hr. S. Á. G. sje ekki
ada/-kærandinn, heldur trúboðinn á
Akureyri, Gook baptisti, en hann
hefur aftur notið stuðnings og að-
stoðar hr. Sigurbjarnar hjer syðra;
og eins mun nú mega telja áreiðan-
legt, að maður sá, sem þeir tjelagar
hafa notað til að flytja bretska biblíu-
fjelaginu kærurnar, sje ritari hins
svokallaða „evangeliska bandalags"
í Lundúnum, maður, sem hr. S. Á.
G. hefur staðið í sambandi við um
allmörg undanfarin ár út af hinum
svonefndu „bænavikum", sem þetta
bandalag gengst fyrir og hefur látið
S. Á. G. innleiða hjer.
Hr. S. Á. G. var staddur á biblíu-
tjelagsfundinum að undirlagi biskups
og   hjelt   þar langa   tölu,   þar   sem
hann gerði grein fyrir afskiftum sín-
um af þessu verki.   Hann vildi auð-
vitað gera   sem   minst   úr afskiftum
sínum af málinu,  en alt af skein þó
í gegnum vefinn, að þau voru meira
en lítil.    Mergurinn málsins hjá hon-
um var sá, að það,   sem hann hetði
gert í þessu máli, væri eiginlega gert
af velvildarhug(l) til ísl. biblfufjelags-
ins og nýju þýðingarinnar; hann hefði
viljað koma í veg fyrir, að eitthvert
bretskt fjelag, annað en biblíufjelagið
mikla,   færi að   stelast til   að endur-
prenta  Oxfordar-útgáfuna   og   skaða
með því sölu hinnar nýju þýðingarl
Furða má það heita, ef hr. S. Á. G.
ímyndar  sjer,   að nokkur viðstaddra
manna hafi lagt trúnað á þann spuna.
Vafalaust er, að hr. S. Á. G. hefði
ekki    viljað    vera    við   þetta   leiða
mál riðinn, —jafn ósamboðið og það
er   trúboðastöðu   hans,  — ef   hann
hefði   haft hugboð um, hvað af  þvf
kynni   að leiða.     En   nú sjer   hann
afleiðingarnar.
Fyrsta afleiðingin af þessu kæru-
máli er sú, að hjer er nú enga biblíu
að fá, nema eitthvað af Reykjavík-
urútgáfunni gömlu. Bretska fjehgið
hefur tjáð biskupi, að af því sem
komið er út yfir pollinn (800 eint.
af 1000) verði ekkert endursent til
íslands. Alt virðist benda á, að út-
flutningur bibltunnar hafi verið f þeim
tilgangi gjörður, að sporna við  því,
að meira af henni útbreiddist hjer á
landi, og því sje útgáfan gerð upp-
tæk!
En ávextirnir af starfi kærendanna
virðast ætla að verða fleiri. Þegar
biskup nú í vetur, er fyrirsjáanlegt
var, að landið yrði biblíulaust, aður
en árið væri halfnað, tók að hreyfa
endurprentun biblíunnar við bretska
fjelagið, kom allhart svar frá þeim
manni í stjórn bretska fjelagsins, sem
mestu ræður um biblíuútgáfur þess,
þar sem ótvírætt er gefið í skyn, að
svo geti farið, að bretska fjelagið
neiti alveg að kosta endurprentun
ísl. biblíunnar nýju, svo framarlega
sem ísl. biblíufjelagið fáist ekki til
að gera þær breytingar á þýðingu
sinni, sem krafist er. Eru því meiri
líkur til, að sú hótun komist í fram-
kvæmd, sem ísl. biblíufjelagið hefur
svarað fyrir sitt leyti, að það vilji
enga breytingu gera í þá átt, sem
breska fjelagið — innblásið af kær-
endunum hjer heima, — fer fram á,
þ. e. sje ófáanleg til að bægja burtu
rjettum þýðingum, en taka upp í
staðinn rangar.
En hvað svo? Líklega hefur hr.
S. Á. G. og þeir, sem hann hefur
verið að aðstoða hjer, ímyndað sjer,
að íslenska biblíufjelagið mundi láta
undan síga, er bretska fjelagið sýndi
því í tvo heimana. En mundi þeim
verða að þeim óskum sínum og von-
um? Vonandi er, að það verði ekki,
vonandi, að hið fátæka og fámenna
fsl. biblíufjelag láti aldrei Bretann,
þótt auðugur sje, kúga sig. En fari
svo, sem allar horfur 'eru á, að ísl.
biblíufjelagið verði á eigin býti að
kosta prentun biblíu sinnar, þá er
hætt við mögrum málarekstri fyrir
kærenduma, — einasta ánægjan, sem
þeir uppskera af iðju sinni, verður
þá meðvitundin um, að hafa knúð
fátækt f jelag til að gefa út sinn sfð-
asta pening.
Af  þeirri  ánægju mun enginn öf-
unda þá.
Vjel&rt>aá,t  vantar
hjeðan frá Reykjavfk, sem út fór
hjeðan til fiskiveiða síðastl. föstudag.
Flóabáturinn „Ingólfur" leitaði hans
á sunnudaginn og er sagt, að hann
hafi fundið lóðina vestur í svonefnd-
um „Rennum", en annað ekki. Hald-
ið er, að báturinn hafi farist, Ifklega
af þvf að vjelin hafi sprungið. Á
bátnum var eigandi hans, Matthías
Sigurðsson frá Sayðisfirði, Sveinbjörn
Þorsteinsson skipstjóri og Brynjólfur
Ogmundsson frá Nikulasarkoti, alt
fjölskyldumenn.
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 125
Blağsíğa 125
Blağsíğa 126
Blağsíğa 126
Blağsíğa 127
Blağsíğa 127
Blağsíğa 128
Blağsíğa 128