Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögrétta

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Lögrétta

						w
LÖGRJETTA
Aiiglýsiiig\
Þeir, sem kynnu að geta gefiS einhverjar upplýsingar um mennina
R. GuSjónsson, G. Bergmann, B. Stefánsson eSa G. Guðmundsson, sem
munu hafa fariS áleiSis til útlanda~með skipinu HafliSa, sem ljet síö-
ast úr höfn frá Akureyri 4. nóv. 1916, eru beSnir aS( snúa sjer til
vmdirritaðs bæjarfógeta í því efni sem fyrst.
Bæjarfógetinn í Reykjavík, 7.  mars   1918.
Vigfús Einarsson.
settur.
og hún mun sýna aS bæSi húsa-
gerð og fyrirkomulag á ýmsum mann-
virkjum vorum verSur aS vera nokk-
uS á annan veg en útlend verkfræSi
kennir."
Söngnámsskeiðið á Eyrarbakka
1918. Hinn 20. jan. s. 1. byrjaSi söng-
námsskeiS þaS, sem sjera Ólafur
Magnússon, prestur í Arnarbæli hef-
ur komiS á fót hjer í sýslunni. Þátt-
takendur voru 37 alls. Alt námsskeiS-
iS fór mjög vel og skipulega fram,
samvinnan milli kennarans og nem-
enda var hinn besta. Kenslunni var
hagaS þannig, aS aSallega var æfSur
söngur, blandaSur kór og karlakór.
Á milli hjelt presturinn fróSlega fyr-
irlestra um tónskáld og tónsmíSi.
Þegar tekiS er tillit til þess, hvaS tím-
inn var stuttur (aS eins 8 dagar),
mun óhætt mega fullyrSa, aS árangur
af námsskeiöinu hafi oröiö góður, og
námsskeiSiS komiS aS tilætluuum
notum. ASaltilgangurinn og gagniS
af svona námsskeiSum verSur þaS,
aö gefa fólki hugmynd um, hvernig
á aS syngja, og aS gera fólk hæfara
til aS syngja saman; en þaS segir
sig sjálft, aS eftir svona stupttan tíma
þarf ekki aS vonast eftir mikilli söng-
þekkingu eSa söngæfingu. Eins getur
maSur skiliS þaS, aS ekki þýSi aS
fara þangaS til aS fá í sigfyrsta hljóS-
iS eSa ófalska tóna, fyrir þá sem ald-
rei hafa getaS sungiS. Sá tími náms-
skeiSsins, sem ætlaSur var organist-
um eingöngu, fjell aS mestu niðui
sökum kulda, sem var fyrstu dag-
ana. Tvö síSustu kvöldin var haldinn
samsöngur fyrir fullu húsi bæSi
kvöldin. Um þaS, hvernjg samsöng-
urinn hafi tekist, eftirlæt jeg öSrum
aS dæma um. — Fje þaS, sem kom
inn á skemtununum, var lagt i spari-
sjóS Árnesssýslu undir nafni söng-
námsskeiSsins, síSan var bók þess,
sem nú geymir kr. 300.00 — þrjú
hundruS — afhent meS gjafabrjefi
dagsettu 29. jan. 1918, nefnd .þeirri,
sem hefur til meSferSar spítalabygg-
ingarmál Eyrarbakka. í gjafabrjef-
inu áskilur námsskeiSiS sjer rjett til
aS bæta í bókina framvegis, ef náms-
skeiSum meS líku sniSi yrSi haldiS
áfram. Gjöfin fellur til baka, ef ekki
verSur búiS aS byggja spítala innan
20 ára. — MeS þakklæti minnumst
viö þeirra, sem á einhvern hátt aS-
stoðuöu námsskeiSið, og það flestir
án nokkurs endurgjalds.
AS endingu vil jeg þakka sjera
Ólafi Magnússyni fyrir þær fræSslu-
og ánægjustundir, sem viS áttum meS
honum á námsskeiSinu. Og jeg hygg
aS þaS sje samhuga ósk flestra eSa
allra, sem á söngnámsskeiSinu voru,
aS þeir mættu verSa á öSru náms-
skeiSi til meS sjera Ólafi.
Eyrarbakka, 30. jan. 1918.
Þátttakandi.
Leiðrjetting. Jón Helgason biskup
hefur gefiS út, áriS 1916, rit, er nefn-
ist: „Þegar Reykjavík var fjórtán
vetra. — Brot úr sögu Reykjavíkur."
Mjer hefur fyrir stuttu borist rit
þetta í hendur, og jeg orðið var við
smávillur í því. Á bls. 44 stendur,
aS kammerjunker Sören Christjan
Knudsen, sje bseSi cand. jur. og polit.
Þetta er ekki rjett; hann var aS eins
cand. polit., sbr. öll lögfræðinga- og
stjórnfræðingatöl V. Richters — og
„Tre Tusinde nulevende t>anske",
Mænd og Kvinders Levnetslöb
indtil Aar 1910, Bls. 45, stend-
ur, aS Carl Óle Robb sje stú-
dent frá BessastöSum. Hann varð
aldrei stúdent þaSan, en var að eins
1 eSa 2 vetur í latínuskóla, hætti
hann svo viS nám. AS síSustu vil jeg
láta þess getiS, a« mjer þykir of mik-
ÍS gert úr brestum eins eSa tveggja
manna, sem framliSnir eru. — RitiS
er yfirhöfuð ágætlega af hendi leyst
— og sýnir hina miklu elju og starfs-
þrek biskupsins.                   x-f-y.
Útdráttur úr reikningi Sjúkrasam-
lags  Sauðárkróks árið  1917:
Tekjur: 1) í sjóði 1. jan. 1917
kr. 3.30. ISgjöld samlagsmanna kr.
571.70. 2) ViStökugjöld og gjafir kr.
35.00. 3) Styrkur úr landsjóSi (1916)
kr. 114.00. 4) a. Tekjur af hlutaveltu
kr. 191.15. b. Tekjur úr sparisjóSi
kr. 100.00. c. Vextir kr. 22.23. 5)
Uppbót á læknisverkum og lyfjum o.
fl.. kr. 102.54. Til jafnaSar kr. 62.66.
Samtals kr.  1201.96.
G j ö 1 d: 1) Dagpeningar kr. 153.50.
2) Til sængurkvenna kr. 40.00. 3)
Sjúkrahúsvist kr. 189.00. 4) Læknis-
verk og lyf kr. 612.95. 5) Reksturs-
kostnaður kr. 34.30. 6) Lagt í spari-
sjóS kr. 150.00. 7) Vextir kr. 22.23.
Samtals kr.  1201.96.
Eignir í árslok kr. 491.96.
SauSárkróki   18.  febrúar  1918.
Pjetur Sighvatsson
(formaSur).
Eftirmæli.
Hinn 13. nóvember 1917 andaSist
Valdimar Þórarinsson bóndi aS
Kirkjubólsseli, rúmlega 27 ára, fædd-
ur 19. mars 1890. Foreldrar hans eru
hjónin Þórarinn ÞórSarson og Arn-
leif Árnadóttir, er um langt skeiS
hafa búiS aS óSalseign sinni Kirkju-
bólsseli. Þórarinn faSir Valdimars er
sonur ÞórSar Árnasonar og Kristín-
ar Þórarinsdóttur, er lengi bjuggu
rausnarbúi aS Hvalnesi í StöSvaf-
firSi og síSan á Kirkjubólsseli i sömu
sveit. Faðir Arnleifar var Árni
Bjarnason, er bjó allan sinn búskap
á RandversstöSum í BreiSdal, dugn-
aSarmaSur mesti og góSur búhöldur.
1 þ'á ætt er Valdimar kominn af hin-
um ágætustu ættum.erhafaverið rakt-
ar til Lofts ríka, Egils Skallagríms-
sonar og fleiri stórmenna. — Valdi-
mar var einkar vel gefinn og hafSi
sterka lÖngun til aS afla sjer ment-
unar, en fyrir þaS aS hann frá barn-
dómi var fremur óhraustur, þoldi
hann eigi aS stunda námsstÖrf eins
kappsamlega og hann hafSi löngun
til. Á búnaSarskólann á EiSum gekk
Valdimar og síSar á bændaskólann
á Hvanneyri. VoriS 1908 lauk hann
námi þar og veik þá heim til foreldra
sinna aftur, vann hjá þeim á sumr-
um, en stundaSi barnakenslu á vetr-
um og þótti mjög vel til þess starfa
fallinn sÖkum HpurSar og siSprýSi.
Um þessar mundir tók hann aS kenna
til brjóstbilunar þeirrar, er nú hefur
orSiS banamein hans.
VoriS 1911 tók Valdimar viS bú-
stjórn af föSur sínum og hafSi móSir
hans hússtjórn alla hjá syni sínum
til þess er hann giftist 7. nóvember
1915 ungfrú GuSnýju Þorsteinsdótt-
ur, er nú hefur ofSiS aS sjá á bak
honum eftir aS eins 2 ára sambúS.
í bústjórninni sýndi Valdimar hina
mestu ráSdeild og fyrirhyggju, þótt
ungur væri, bætti jörSina stórum og
jók bústofninn talsvert, svo fyrirsjá-
anlegt var aS í honum ætti sveitar-
fjeiagið álitlega framtíðarstoð. Rúm-
lega hálfu öSru ári fyrir andlát hans
snerist lasleiki sá, er hann árum sam-
an hafSi kent til, upp í tæringu, leitaSi
hann þá til VífilsstaSahælísins og
dvaldi þar árlangt, etl er sýnt þótti
að hann mundi eigi fá bót meina
sínna, veik hann heim aftur, því hann
fýsti að deyja þar. — Valdimar var
hiS mesta prúðmenni og naut virðing-
ar og vináttu allra, er kyntust hon-
um. — Af framartsögSu fer þaS aS
vonum, að 'Valdímars er sárt saknað
af sveitungum hans og vinum, og að
þung sorg fyllir brjóst foreldranna
örvasa og eiginkonunnar ungu, sem
meS honum hafa mist sína einkastoð
og styttu. —
Samferðamaður.
Með   báli   og  brandi.
Eftir Henryk Sienkiewicz.
XXVIII. KAFLI.
Daginn eftir hjelt herinn kyrru fyr-
ir. Furstinn ljet kalla Skrjetuski á
sinn fund og baS hann aS fara sendi-
för eina.
„Her minn er fámennur og lúinn,
en Krysovonos hefur fimtíu þúsundir
hermanna. Hersirinn kýs helst fríS
°S fylgrir oss því meS hangandi hendi.
Jeg verS aS f á HSsauka. Jeg hef sann-
spurt, aS pólksu herforingjarnir Ko-
sitski og Osinski sjeu nú í námunda
viS Konstantinov. FariS þjer á fund
þeirra og biSjiS þá aS koma hingaS
meS alt HS sitt hiS bráSasta, svo aS
viS sameinaSir getum ráSist á Kryso-
vonos. Jeg treysti ySur best til ferS-
ar þessarar. VeljiS ySur hundraS
manna til fararinnar."
Sama kvöldiS hjelt Skrjetuski af
staS. Fór hann mjög hljóSlega til þess
aS flokkar uppreisnarmanna er voru
á sveimi þar i nágrenninu, skyldu
ekki verSa hans varir, því hann vildi
hraSa för sinni sem mest hann mátti.
I dögun næsta morguns hitti hann
foringjana. HöfSu þeir einvalaliS og
vel búiS. Margt af því var þýskt
málaliS og þaulæfSir bardagamenn
ffá þrjátíu ára stríSinu. Þegar her-
mennirnir heyrSu, aS þeir ættu aS
berjast meS furstanum, lustu þeir upp
gleSiópi. En foringjarnir lýst því yf-
ir, aS Dominik fursti, yfirmaSur
þeirra hefSi bannaS þeim aS berjast
meS furstanum. Gætu þeir því miður
ekki orSiS við bón hans. Skrjetuski
reyndi hvaS hann gat, til þess aS fá
þá í HS meS furstanum, en alt var á-
rangurslaust. Hann sneri því heim
aftur í þungu skapi og forSaSist aS
láta fjandmenniha verSa vara viS för
sína. Á leiðinni heyrSu þeir hávaSa
5 nokkurri fjarlægS. Var hann líkast-
ur söng, er blandast saman viS hróp
og köll.
„HvaSa hávaSi er þetta?" spurSi
Skrjetuski og stöSvaSi hest sinn.
SkógarvörSur gamall, er var leiS-
sögumaSur hans, kvaS þaS mundu
vera vitfirta menn þar í skóginum,
því aS margir væru nú orSnir brjál-
aSir af sorgum þeim og skelfingum,
sem yfir þá hefSu duniS. Daginn áS-
ur hafSi hann sjeS óSa aSalskonu,
sem hafSi hrópaS látlaust: „Börnin
mín! börnin mín! Hvar eruS þiS?"
Kósakkarnir hefSu sjálfsagt drepiS
börnin hennar.
HávaSinn hætti um stund, en bráS-
um heyrSist hann aftur og var nú
miklu nær en áSur.
„ÞaS hlýtur að vera flokkur
manna," sagSi skógarvörSurinn. „Vilj-
iS þjer bíSa mín hjerna. Jeg ætla að
fara á undan og vita hvaS þar er um
aS vera."
Hann hvarf inn í skóginn, en kom
aftur aS  stundarkorni  liSnu.
„ÞaS eru uppreisnarbændur, hefra
minn!" sagSi hann.
„Hversu  margir eru þeir?"
„Um tvö hundruS býst jeg viS.
Þeir sitja einmitt í dalverpinu, sem
við verðum aS fara eftir. Þeir hafa
engan vörð, svo aS við getum komiS
aS þeim óvörum."
„ÞaS er ágætt!" sagSi Skrjetuski
og gaf tveim undirforingjum sínum
fyrirskipanir.
ÞaS var lagt af staS og farið mjög
hljóSlega; í dalmynninu skifti Skrje-
tuski HSi sínu í þrjá flokka. Einn
flokkanna fór stóran sveig og komst
í hinn dalmunnann. ASrir fóru af baki
og klifruðu fram með hlíSinni uppi
yfir bændunum, er sátu viS elda mikla
niSri í dalnum og áttu sjer einksis
ótta von. ÞriSji flokkurinn beið kyr.
Bænduríiir bökuSust þar viS eldinn
og voru sumir aS ræSa saman, en aSr-
ir hlustuSu á gamlan farandsöngvara
er ljek á hörpu og söng uppreisrtar-
kvæSi.
í sama Bili og söngúrinn hætti,
hrópaSi Skrjetuski, er var uppi i hlíS-
inni: „Skjótið!" Skotin dUndu og
flokkur hans ruddist niSur hlíSina aS
hinum óttatryltu bændum. Þá dundi
hiS ógurlega heróp frá dalmynniriu:
„Jeremías I Jeremías!"
Bændurnir komu engri vörn fyrir
sig. Þeim var slátrað þar sem búfje.
Söngvarirtti varSist eitis og hetja.
Hann rotaði einn af mönntim Skrje-
tuskis meS hörpunni og bar af sjer
mjög fimlega högg og spjótalög.
„Handtakiö hann, en drepið ekki,"
bauö Skrjetuski.
„BíSiS viö!" hrópaSi söngvarinn.
„Jeg er aSalsmaSur. Snertið mig ekki,
óþokkarnir. Kyrrir, nautshausar!"
„Zagloba!" hrópaSi Skrjetuski.
Hann bar þar aS i þeim svifum og
þreif í axlir söngvarans og hristi
hann. Hann horföi hvast á hann og
kallaði upp, eins og hamstola maSur:
„Hvar er Helena? Hvar er Helena!
SvaraSu maSur! Hvar er hún?"
„Hún er lifandi .... er óhult ....
líSur vel!" stundi Zagloba upp.
„SleppiS þjer mjer nú. Þjer ætliS al-
veg aS hrista öndina úr búknum."
Skrjetuski gat engu orSi upp kom-
iS, svo glaSur varS hann viS fregn
þessa. Hann fjell á knje og hallaöi
höfSinu upp aS hamrinum og gerSi
bæn sína. Á meSan brytjuSu menn
hans bændurna niSur. Þeir tóku fáa
eina höndum, til þess aS kúga þá til
sagna, áSur en þeir væru drepnir.
Þá er Skrjetuski hafSi lokiS bæn sinni
stóS hann upp og spurSi:
„Hvar er hún?"
„í Bar. Þar er vígi gott. Hún er
þar óhult, hjá hinni ágætu frú Sla-
voshevskai."
„GuSi sje lof! Rjettu mjer hönd
þína! Jeg þakka þjer af alhuga."
Hann sneri sjer aS liSsmönnum sín-
um og spurSi:
„Hversu margir eru fangarnir?"
„Seytján," var svarað.
„Jæja. Mjer hefur hlotnast mikil
hamingja. LátiS fangana lausa."
Hermennirnir ætluðu varla að trúa
því, aS þeim hefSi heyrst rjett. Slík
mildi var óvenjuleg meSal foringja
furstans. Þeir hlýddu því ekki tafar-
laust.
Skrjetuski hleypti brúnum og end-
urtók skipun sina: „Látið þá lausa I"
Menn hans fóru þá tafarlaust, en
' komu aftur aS vörmu spori.
„Fangarnir halda aS ySur sje ekki
alvara og þora hvergi að fara."
!     „HafiS þið leyst þá úr fjötrunum?"
I     „Já."
„Þá er best aS þeir bíði þar sem
þeir nú eru. Á bak!"
AS hálfum tíma liðnum reiS allur
flokkurinn gegnum hinn myrka skóg.
Máninn skein glatt á trjákrónurnar
og gæfSist á stöku staS niSur á hina
þröngu götu. Skrjetuski og Zagloba
riðu í fararbroddi og töluSu saman.
„Segðu mjer alla soguna. Þjer tókst
þá að frelsa hana úr greipum Bo-
huns?"
„Ójá; og dúSaSi hann svo vel í
klæðum, áSur en jeg fór, aS hann gat
ekki æpt."
„Það var sannarlega vel af sjer
vikið. En hvernig í óskÖpunum kom-
ust þið alla leiS til Bar?"
„Jeg skal segja þjer það seinna;
það er langt mál. En nú er jeg bæSi
þreyttur og kverkarnar svo ákaflega
þurrar af aS syngja í sífellu fyrir
þessa bændaræfla. ÞiS hafiS víst ekk-
ert til þess aS væta þær meS?"
„Hjerna er full flaska af brenni-
víni."
„Zagloba tók hana báSum höndum
og teigaSi. Rjetti Skrjetuski hana aft-
ur og var hún þá tóm.
„Nú er víst alt í besta lagi?" spurSi
Skrjetuski. Hann beiS meS óþolin-
mæSi á meðan hinn drakk.
„Jú, jeg held nú þaS. Öll vökvun
er góS  fyrir þurskrældar kverkar."
„Jeg átti viS hvernig færi um Hel-
enu," sagSi Skjetuski meS þykkju-
rómi.
„Hún er þarna í jarSneskri Paradís
og borin á hÖndum yngismannanna,
þeir elta hana á röndum, en hún lítui
ekki viS þeim. Hún elskar þig einan
og stynur oft þungan, vegna þess að
hún er hrædd um líf þitt. GuS minn
góSur, hvílík andvörp. Hún sá ekki
glaSan dag vegna þess, aS hún frjetti
ekkert af þjer, en enginn vildi fara.
Hún var þangaS til aS nauða á þessu,
aS jeg ljet ginnast til að fara og vita
hvort þú værir lifandi, en það lá
nærri as jeg fengi nú fyrir ferSina
og yrSi sálgaS. ÞaS var reyndar mjer
mátulegt fyrir heimskuna, aS aUlast
í þessa för. Jeg hafði dularbúninginn
og bændurnir ljetu ginnast eins og
þursar, en jeg skal líka segja þjer,
aS þaS er bara hrein unun aS heyra
mig syngja."
„Skrjetuski komst í sjöunda himin
viS fregnina um ást og öryggi kær-
ustu hans, en hann varS aS láta Zag-
loba segja sjer það aftur.
„Það er þá áreiSanlegt, aS henni
líSur vel?"
„Já, ágætlega."
„Og það var hún, er sendi þig á
fund minn?"
„ÞaS var hún."
„Ertu ekki meS brjef frá henni?"
„Jeg er meS brjef."
„BlessaSur! fáSu mjer þaS undir
eins!"
„ÞaS get jeg ekki. Það er saumaS
innan í fötin mín. Hjer* er líka kol-
niðamyrkur. Bíddu rólegur til morg-
uns."
„ÞaS get jeg ekki. Þú sjerð þaS
sjálfur."
.Jeg sje þaS."
Zagloba varð ávalt stuttorðari í
svörum sínum. Og nú var hann stein-
sofnaSur.
Skrjetuski sá aS ekki gagnaSi að
yrSa frekar á hann og ljet sig dreyma
sæla vökudrauma, en hrökk upp viö
þaS, aS hann heyrði jódyn mikinn og
riddaraflokkur kom hleypandi í flas-
iS á þeim. Þar var kominn Poniatov-
ski; hafSi furstinn sent hann á móti
þeim Skrjetuski, því aS hann óttaSist
að á þá kynni að verSa ráSist.
Aðalfundur
BúnaSarsambands Kjalarnesþings
verSur haldinn í húsi BúnaSarfje-
lags íslands, mánudaginn 15. apríl
næstkomandi og hefst kl. 5 e. m.
BlikastöSum 11. mars 1918.
Þ. Magnús Þorláksson.
Jardyrkjumenn
einn eða fleiri tekur Búnaðarsamband
Kjalarnesþings í vor. TilboS sendist
til undirritaðs eigi síðar en á aðal-
fundi  15 apríl.
Þ. Magnús Þorláksson.
Þakkarávarp.
Hjer meS vottum viS hjartans
þakkir sveitungum okkar og öllum
þeim, er sýndu okkur samúð og
hjálpsemi í hinu langa og þungbæra
sjúkdóms- og dauSastríSi Valdimars
sálaSa, hins ástkæra sonar okkar og
eiginmanns og biðjum algóöan guS
aS endurgjalda.
Kirkjubólsseli 20. des. 1917.
Þórarinn Þórðarson.
Arnleif Árnadóttir.
Guðný Þorsteinsdóttir.
Þakkarávarp.
Jeg undirritaSur vil ekki láta hjá
líSa aS votta þeim mönnum og kon-
um mitt innilegasta þakklæti, sem
stutt hafa mig meS ráSum og dáS
til þess að leita konunni minni lækn-
inga— sem jeg vona aS forsjónin
gefi aS takist —; og sömuleiSis og
ekki síst, færi jeg þeim alúSarþakkir,
sem að þessu hafa hlynt að konu
minni, og vil jeg þar sjerstaklega
tilnefna ágætismanninn Halldór Jóns-
son kaupmann í SuSur-Vík og dóttur
hans, GuSlaugu, er lofuðu henni aö
vera á hemili sínu hálfan þennan vet-
ur 'endurgjaldlaust og sýndu henni
hina mestu alúð og umhyggjusemi.
Gildir og sama um heimilisfólkið alt
á þeim bæ og víðar, að þaS hefur
liSsint okkur og hlúS aS konu minni.
Alt þetta biS jeg alfaSirinn að launa
þeim, eins og önnur góðverk, þegar
þeini liggur á.
P.t. Reykjavík, 7. mars 1918.
Þorkell Bergsson,
frá Snæbýli í V.-Skaftafellssýslu.
Sighv. Blöndahl
cand. jur.
ViStalstími n—12 og 4—6.
Lœkjargötu 6B.
Sími 720.                   Pósthólf 2.
—~~— "I       I       ¦......Wllll       !¦¦!!¦   ¦¦¦   I.      I                ...               '       —^^
Fjelagsprentsmiðjan.
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 41
Blağsíğa 41
Blağsíğa 42
Blağsíğa 42
Blağsíğa 43
Blağsíğa 43
Blağsíğa 44
Blağsíğa 44