Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögrétta

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Lögrétta

						LÖGRJETTA
63
mann í sveitarfjelaginu, til þess aS af-
stýra verulegri neyð aS dómi sveitar-
stjórnar af dýrtíS og matvælaskorti.
Fje þesstt má verja til kaupa á mat-
vælum, eldsneyti og öðrum nauS-
synjavörum, eSa til niSurfærslu á
verði á þessum vörum. — 2. gr.:
Hreppsnefndir og bæjarstjórnir
skulu, ef því verður við komið, fyrir
1. október 1918 senda stjórnarráðinu
skýrslu tttn, hve miklu fje þær hafi
ákveðið að verja til dýrtiðarráðstaf-
aila samkv. 1. gr. og til hvers því
skuli varið, og skal leita samþykkis
stjórnarrásins á tíllögum þessum. —
3. gr. • Af upphæð þeirri, er sveita-
fjelög og bæjarfjelög hafa varið til
dýrtíðarráðstafana samkv. 1. gr. skal
endurgreiða hlutaðeigandi sveita- eða
bæjarfjelagi úr landssjóði y$ hluta,
er stjórnarráðið hefur úrskurðað
reikning hreppsnefndar yfir matvæli
þau, eldsneyti o. s. frv., er keypt hafa
verið fyrir hreppinn eða varið hefur
verið til niðurfærslu á vöruverði
samkv. 1. gr., og skal reikningur
þessi endursendur hlutaðeigandi
hreppsnefnd eða bæjarstjórn og fylgi
síðan sveitarsjóðsreikningi hreppsins
eða bæjarins. Þó er landsstjórnini
heimilt, ef sjerstakar ástæður eru
fyrir hendi, að greiða fyrirfram nokk-
urn hluta af fje því, er úr landssjóði
ber að greiða. i— 4. gr. 1 Hreppsnefnd-
ir og bæjarstjórnir skulu semja regl-
ur um úthlutun á nauðsynjavörum
þeim, er keyptaí hafa verið sam-
kvæmt lögum þessum, eða um niður-
færslu á vöruverði samkv. 1. gr., og
leggja reglur þessar undir samþykki
stjórnarráðins. Ef nauSsynjavörur eru
eingöngu keyptar, þá skal einkum
úthluta þeim til þeirra, er við erfið-
ust kjör eiga að búa í hreppnum eða
bæjarfjelagintt, en ef fjenu er varið
til niðurfærslu á vöruverði, þá skal
hafa mismunandi verð á vörunum eft-
ir efnahag kaupanda, þannig, að jafri-
vel hinir efnaminstu, sem þó ekki
þiggja af sveit, fái sinn hluta af vör-
unum fyrir alls ekki neitt, enda skoð-
ast hjálp samkvæmt lögum þessum
ekki sveitarstyrkur.—- 5. gr.: Hrepps-
nefndum er heimilt að taka lán sem
nauðsynleg eru til framkvæmdar lög-
um þessum og ennfremur að jafna
niður hærri útsvörum í því skyni, án
þess að leita þurfi samþykkis sýslu-
nefnda, samkv. 53. gr. sveitarstjórn-
arlaganna. — 6. gr.: Ennfremur er
landsstjórninni heimilt frá þeim tíma
er lög þessi koma í gildi, og til 1.
sept. 1919, að verja fje úr landssjóði
til atvinnubóta, svo sem til þess að
undirbúa stórhýsi, er sýnilega þarf að
reisa innan skamms, hafnargerðir,
vita, brýr og vegi, og til að reka mat-
jurtarækt í stærri stil, námugröft eða
önnur nauðsynjafyrirtæki. —• 7. gr.:
Til framkvæmda þessum lögum heim-
ilast landsstjórninni lántaka, svo sem
þörf krefur. — 8. gr.: Lög þessi öðl-
ast gildi þegar í stað og skulu þá
jafnframt falla úr gildi lög nr. 25,
29. sept. 1917, um almenna hjálp
vegna dýrtíðarinnar.
Frjettir-
um myndugleika:' „Verið í mjer, svo
að jeg sje í yður, — þvi án mín megn-
ið þjer ekkert." Og með þetta fyrir
augum hef jeg lagt fram hinn heilaga
upptekna teksta, til þess að vjer mætt-
um í honum finna bæði: oss hæfilegt
andvarp og huggunarríkt svar.
1. Þegar lærisveinar drottins til
íorna beindu til hans andvarpi því,
sem fyrir liggur í hinum heil. teksta,
þessu andvarpi: „Auk þú oss trúna,"
þá er vitanlegt, að þeir hafa verið að
hugsa um trúarveikleika sinn, og
fundið sárt til vöntunar á þeim mik-
ilsverða hæfileika. Eftir því sem fyrir
liggur í sjálfri guSspjallsfrásögunni
rjett á undan, var það að vísu sjer-
stök siðferðileg krafa, sem frelsar-
inn hafði framsett, krafan um svo
aS segja ótakmarkaða fyrir gefningu,
sem framléiddi andvarp þetta af
hjarta og vörum postulanna. En þótt
ytri ástæðan kunni að geta talist þessi,
þá hlaut orsök þessa heita og hjart-
anlega andvarps í insta eðli sínu að
l'ggja í meðvitund eigin veikleika yfir
höfuS að tala. Þeir hafa þá án efa
fuhdiS sárt til þess, aS þá brast á aSra
hlið þrek til þess aS sætta sig með
tmdirgefrti og auSmýkt við hinar
huldu og órannsakanlegu ráðgátur
Hfsins, og á hina hliðina kraft til
þess að fullnægja þeim sjerstöku
kröfum, sem lífsstaða þeirra eða köll-
Tíðin hefur verið mjög stirð aíS
undanförnu, grimdar frost síSari
hluta næstl. viku og hríðar í -Norður-
landi. En á laugard. , fór veður að
breytast, til sunnanáttar, og hlýnaði.
í dag komið gott veður með 6 st. hita,
en loft þykt. — Afli er góður útifyrir,
þegar veður hamlar ekki.
Skipaferðir. „Gullfoss" kom í gær-
kvöld frá Ameriku og með honum:
Matth. Ólafsson alþm., Jón Sívertsen
verslunarfulltrúi, Hallgr. Tulinius og
Páll Stéfánsson kaupmenn og frú
Guðrún Jónasson. — „Bisp" fór
heimleiðis frá Englandi 12. þ. m. —
„Borg" er fyrir nokkru komin til
Leith. — „Lagarfoss" fór 12. þ. m.
áleiSis hjeðan með kjöt til Noregs.
— „Sterling" ekki væntal. fyr en
undir lok þessarar viku.
Lögrjetta kemur í þetta sinn út á
þriðjudegi vegna póstferða.
Þingmenn eru nú allir komnir. Að
vestan komu 4 með „Úlfi" 12. þ. m.,
en Halld. Steinsen kom með „Geir"
í gær og Matth. Ól. með „Gullfossi".
Söngskemtun heidur frá Laura Fin-
sen í Bárubúð i kvöld, með aðstoð
Ben. Árnasonar stud. theol. og frú
Ástu Einarsson. — Frú Finsen er orö-
in hjer svo kunn sem söngkona, að
menn eiga það víst, að fá þarna að
heyra góðan söng.
Augl. er nú að söngnum sje frestað
nokkra daga vegna veikinda.
Mannalát. 14. þ. m. fjekk dr. Jón
Helgason biskup símskeyti fráWinni-
peg, er skýrði frá því, að sjera Frið-
rik Bergmann væri látinn, hefSi orð-
ið bráðkvaddur. Verður hans bráð-
lega nánar minst hjer í blaðinu.
Fregn frá Akureyri segir, að þar
sje látinn 11. þ. m.. Friðbjörn Steins-
son áður bóksali, duglegur og merkur
maður, áttræður að aldri.
Prófastur í Árnesprófastsdæmi var
sjera Kjartan Helgason í Hruna skip-
aður 8. þ. m., frá næstu fardögum
að telja.
Norr. stúdentasambandið. Úr frá-
sögn i siðasta tbl. um fund þess hjet
á 2. páskadag sl. hefur fallið aðalat-
riðiS, en það var, að Ásgeir Ásgeirs-
son cand. theol. hjelt fyrirlestur á
fundinum um bókmentir Svía, fróð-
legan og áheyrilegan.
Trúlofuð eru Georg Gíslason (Lár-
ussonar kaupf jel.stjóra) i Vestmanna-
eyjum og frk. Jakobina Sighvats-
dóttir   (Bjarnasonar bankastjóra).
Hús landsjóðs á Þingvöllum er boð-
ið til sölu í Lögb.bl. 11. þ. m. og eiga
tilboð að sendast fjármáladeild stjórn-
arráðsins í lokuðti brjefi fyrir 1. maí
næstk.
„Svanur" bjargast. Björgunarskip-
ið „Geir" hefur nú náð „Svani" út af
strandstaðnum við GrundarfjörS, all-
un gerði til þeirra. En i þessu þreki
og þessum krafti má eðli trúarinnar
æfinlega og aðallega teljast fólgið.
Og þar sem vjer allir þurfum á þessu
þreki og þessum krafti að halda, hver
eftir sínum kjörum og kringumstæð-
um, en finnum hins vegar hvort-
tveggja hjá oss tilfinnanlegri tak-
mörkun undirorpið, þá verður hún
oss öllum næsta eðlileg og eftirbreytn-
isverð, þessi postullega bæn: „Herra,
auk þú oss trúna." Þegar vjer gefum
gætur hinum ískyggilegu horfum,
sem nú eiga sjer stað i heiminttm,
þegar vjer hugsum uttí alla þá ægi-
legtt og yfirgripsmiklu eymd, sem hú,
írekar en nokkru sinni, hvilir yfir
lífi óteljandi einstaklinga og heilla
þjóða, og það jafnt saklausra sem
sekra, þá finnum vjer, að vjer þurf-
um á trúaraukningtt að halda. Vjer
finnum öll að oss veitir afar-örðugt,
að halda oss við þá hugsun, að alvit-
ur og algóð vera hafi stjórnartaum-
ana í sinni hendi i þeim heimi, þar
sem allur sá fjandskapur, allar þær
fádæma ógnanir og skelfingar eiga
sjer stað, sem raun ber svo ljóslega
vitni um. rjt úr þeim ógongum, sem
hugurinn leiðist í við slíka ígrundun,
fær ekkert bjargað nema trúin ein.
Hún ein megnar að sannfæra oss um,
aS jafnvel hið illa, sem mennirnir að-
hafast, hlýtur aS stySja sigur hins
mikið skemdum þó, og kom „Geir"
með hann hingað í gærdag til að-
gerSar.
Tíu sönglög, eftir Sigvalda Kalda-
lóns, eru nýkomin út, á kostnað Sig-
urður Þórðarsonar frá Laugabóli.
Lögin eru við þessi kvæði: „Heimir",
eftir Gr. Thomsen, „Svanurinn minn
syngttr" og ,,Jeg lít í anda liðna tíð",
eftir Hölltt Eyjólfsdóttur, „Brúnaljós
þín blíðu", eftir Arnrúnu á Felli, „Jeg
g'ieymi því aldrei", eftir Höllu Eyj-
ólfsdóttur, „Vor", eftir Þorst. Gisla-
son, „Við Kaldalón", eftir Lárus
Þórðarson, „Kveldriður", eftir Gr.
Thomsen, „Maríubæn", eftir Hölltt
Eyjólfsdóttur, og barnavísuna „Bíum,
bíum bamba". —• Áðttr hafa komið
út eftir sama höfund 2 sönglaghefti,
annað með 7, hitt með 3 lögum. Fram-
an á kápu þessa nýja heftis er mynd,
teiknuö af RíkharSi Jónssyni, sem á
að sýna Heimi með hörpu sína, er
fremsta kvæðið lýsir.
Radium-sjóðurinn vex óðum. Inn-
an Oddfjelagsins hjer hefur hann
iengið miklar gjafir, þar á meðal
5000 kr. frá Jóni Laxdal stórkaup-
manni. Á Akureyri hafa ýmsir gefið
allháar upphæðir, 1000 kr., 500 kr.
o. s. frv.
Siglufjörður. Samþykt hefur nú
verið á sýslufundi Eyfirðinga, að
Siglufjörður verði sjerstakt lögsagn-
arumdæmi.
Fjárskaðar     í      Húnavatnssýslu.
Mánud. 8. þ. m. skall skyndilega á
blindhríð þar nyrðra. Á Klömbrum
var þá nýbúið að reka á beit 120 fjár
Og náðist það ekki til húsa fyrir ill-
viðrinu, en morguninn eftir voru 50
af þessum kindum helfrosnar og
nokkrar að eins með lífsmarki.
Kosningabaráttan    í    Danmörku.
Símfregn frá 9. þ. m. segir að jafnað-
armannaflokkurinn danski sje klof-
inn í kosningarbáttunni. Syndikalist-
ar hafi hleypt upp kosningaundirbún-
ingsfundum flokksins.
Flugpóstferðir í Noregi. Norðmenn
hafa nú komið á hjá sjer flugpóst-
ferðum og hafa til þeirra 30 flugvjel-
ar, segir símfregn frá 10. þ. m.
Um steinbrandinn.
Svar til Steins.
í Lögrjettu 20. f. m. hefur „Steinn"
fundið að því hvernig jeg nota stein-
brandsnafnið í grein minni um inn-
lent eldsneyti. — Jeg ætla ekki að
fara að dæmi Steins og fullyrða, að
merking sú, er hann leggur í nafnið
sje röng en mín rjett, heldur ætla jeg
að skýra frá ástæðunum fyrir því,
að jeg notaði nafnið, eins og jeg gerði
i greininni.
Það er þýðingarlaust að vitna í
brúnkolanöfn Þjóðverja, því þau
sanna ekkert um merkingu hinna ís-
lensktt  surtarbrandsnafná.     En  það
góða". Hún ein lætur b/ergmála t
hjörtum vorum þessi orð drottins:
„Mínar httgsanir eru ekki yðar hugs-
anir og yðar vegir ekki mínir vegir,
heldur svo mikltt sem himininn er
hærri en jorðin, svo miklu hærri eru
mínir vegir yðrum vegum og mínar
hugsanir yðrum hugsunum."(Esajas
55. 8.). Það er því bert, aS með tilliti
til þessa þurfa allir jafnt á aukinni
trú að halda. Allir þurfa að geta í
auðmýkt og undirgefni hjartansbeygt
sig fyrir órannsakanlegum, en voldug-
um og vísdómsfullum vilja drottins,
og sagt meS íylstu hjartans hrein-
skilni: „ÞaSi sem verður að vera,
viljugur skal hver bera." En það
þrek, sem til þessa útheimtist, getur
að eins hann gætt oss, sem í þraut-
um og þrengingum lífsins hefur lagt
á vorar varir þessi ttndurfögru undir-
gefninnar orS: „Faðir, verði þinn en
ekki minn vilji."
En eins og allir, ekki að eins vjer
fulltrúar þjóðarinnar, heldur hver
einstakur meðlitnur hennar, þurfum
á þessum erfiðu tímum sjerstaklega
aS halda á þessu þreki þolinmæSinn-
ar, sem skoSast má sem einn aðalþátt-
ur trúarinnar, eins, og engu síðttr,
þuríum vjer, sem frekar öSrum erttm
kallaðir til að ráða fram úr vanda-
málum þjóðarinnar aukinn andlegan
og siSferðilegan kraft. Og til þess atS
voru einmitt hin íslensku alþýðunöfn
á brandinum, sem jeg vildi nota, hef
því reynt að grafast eftir merkingu
þeirra í munni almennings í hjeruð-
um þeim, er jeg hef farið um.
í fyrstu hafði jeg svipaða skoðun
og  Steinn,  að  steinbrandurinn   væri
að  eins  dökklitaöur  leir,   ónýtur  til
eldsneytis. En þegar jeg hafði fariS
um  SteingrímsfjörS   og  norðurhluta
ísafjarðarsýslu  og  spurst   fyrir   hjá
mörgum  mönnum,  er  fengist  höfSu
við að taka upp brand og sumir hverj-
ir notað hann með til eldsneytis ttm
morg ár, sannfærðist jeg fljótt um,
að skoðun þessi ekki væri rjett. All-
ir  þeir,  sem jeg spurðist  fyrir hjá,
notuöu surtarbrandsnafnið sem sam-
eiginlegt nafn á hinum ýmsu brand-
tegundum.   Viöarbrand  nefndu   þeir
þá tegund, er bar það greinilega meö
sjer,  að  hún  væri  mynduð   af  trjá-
bolttm   og   viðargreinum*,   en   stein-
brand    hinn    leirborna,    gljáalausa
flögubrand, er klofnar í stökkar hell-
ur og hættir mjög til að molna í með-
ferðinni. — Steinbrandurinn er miklu
misjafnari að gæðum en viSarbrand-
urinn, fer þaS mjög eftir því, hvaS
leirborinn  hann  er.  Askan  í  skárri
tegundunum, sem jeg hef reynt, hef-
ur veriS um 20% en í þeim lökustu
50—60% eSa svipaS og í lökustu mó-
tegundum.  ViS  nánari  athugun  má
sjá, aS brandur þessi muni vera upp-
haflega myndaSur sem mór, af smá-
gerðum jurtaleifum, er leirinn hefur
blandast saman við.
1 Norðanvert    við    SteingrimsfjörS
sýndtt menn mjer brandtegund þá, er
þeir nefndu þesstt nafni.  Þegar jeg
kom   til   ísafjarðar,   var   nýkominn
þangað   surtarbrandsfarmur   norðan
úr Sandvík, skoSaSi jeg brandinn og
fjekk   þar   skýrar   upplýsingar   hjá
mönnum um þaS, hvað þeir nefndu
steinbrand.   í  Bolungarvík  spurSist
jeg fyrir um þessi nöfn hjá mönn-'
um, sem fengist höfSu við brandnám
bæði í Stigahlíð og norður á Strönd-
um, bar þeim upplýsingum saman viS
þær,   sem   jeg   hafði   áður   fengiS.
Reyndar gátu menn þess, aS  hinar
lökustu tegundir steinbrandsins væru
ekki notandi til eldsneytis, en skárri
tegundirnar væru gott eldsneyti  og
menn sem höfSu verið við brandtöku
norður á Straumnesi sögðu mjer, að
þar væri steinbrandur svo hreinn og
góður, að  hann væri  enn hitameiri
og betra eldsneyti en venjulegur við-
arbrandur. Er þaS ljóst, aS sú lýs-
ing getur ekki átt viS leir þann, er
Steinn vill nefna steinbrand.
I lýsingtt Ziéner's á surtarbrandin-
* Sumur viSarbrandur er orSinn
svo ummyndaður, að viðarvendin er
alveg horfin, er hann kolsvartur og
gljáandi i sárið og svo stökkur, að
hann brotnar í mola, líkt og útlend
kol. Ætti kolanafniS einna best viS
þessa tegund. Jeg hef aS eins fundiS
örlítiS af slíkum brandi á stöku stöS-
um vestanlands. í SkálavíkurheiSi sá
jeg viSarbrand með svartri, gljáandi
húS aS utan, er þaS víst sú tegund,
sem nefnd hefur veriS „glasbrandur".
(Olavíus, bls. 738).
fá hlotiS hann, verðUm vjer einnig
að leita hans, sem af gUSi er gefinn
oss til fyrirmyndar í öllum efnum og
sagt hefur: „LæriS af mjer." — En
þegar vjer komttiii fram fyrir drottinn
meS þetta andvarp: „Auk þú oss
trúna," þá verður það svo framar-
lega sem nokkurs árangurs er aS
vænta, að vera mælt í fullkominni
hreinskilni og einlægni hjartans,
verður, með öSrUm orðUm, aS vera
sprottið af trú, þótt veik kunni að
vera. Því aS biöja um aukning á þeirri
trú, sem engin er, er ekki aS eins mein-
ingarlaust, heldur béint að draga dár
aS drotni sjálfttm. Því það sem ekki er
til, verðUr skiljanlega hvorki eflt nje
aukið. En sje vísir trúarinnar á ann-
aS borð til í hjörtum vorum, þótt
veikur kunni aS vera, þá muri drott-
inri meS náSarkrafti sínum svo að
honum hlúa, aö hann geti einhvern
ávöxt borið. Og fyrir því hefur hann
meSal annars gefiS oss tryggingtt með
svari því, er hann galt viS þessu and-
varpi postula sinna: „Auk þú oss
trúna."
2. Þegar postular drottirts beindu
þessari bæn til hans, þá svaraði hann
henni á þenna hátt, sem vjer heyrð-
um: „Ef þjer hefðuö trú eins ög must-
arðskorn, mttnduð þjer geta sagt við
þetta mórberjtrje: ríf þig upp með
rótum og festu rætur í hafinu, þá
um í Norður-ísafjarðarsýslu er
brandinum skift eins og nú er títt á
þessum slóðttm, í viðarbrand, (trje-
brand) og steinbrand. Sjest það á
lýsingu Ziener's, að hann telur stein-
brandinn vel nothæfan, því hann ger-
ir ráð fyrir, að hann sje tekinn upp til
tldsneytis ásamt viðarbrandinum, er
þaS ljóst, af lýsingu hans, að hann
á hjer við hina sömu brandtegund,
sem enn í dag er nefnd steinbrandur
á þessum slóðum, og jeg hef áður
lýst*
Við upplýsingar þær, sem hjer eru
taldar styðst steinbrandsnafnið i
grein minni um innlent eldsneyti.
Hr. stud. art. Steinn Emilsson frá
Kvíabekk var eini maðurinn, er jeg
hitti á ferð minni i sumar, er notaði
steinbrandsnafniS í annari merkingu
en aS ofan er getiS. Hann stýrSi
brandnámi í Botni í SúgandafirSi.
ÞaS, sem hann nefndi steinbrand, var
svartgrár eða dökkur leirsteinn, er
íylgdi brandinum í Botnsnámu, hafSi
iiann drukkið í sig kolvetniskend (bi-
tuminös) efni úr brandinum og tekiS
lit af þeim, en mjög litið var i hon-
um af jurtaleifum.**
Enda þó nafniS hjá honum kæmi
betur heim viS skoSun þá, er jeg
hafSi í fyrstu, kaus jeg þó heldur aS
v.elja steinbrandsnafninu þá merk-
íngu, er studdist viS samhljóSa upp-
lýsingar svo margra annara, er jeg
hafði fræðst af, einkttm þegar lýs-
ing Ziener's studdi mál þeirra.
Eggert Ólafsson notar hvorki
viðarbrands eða steinbrandsnafniS.
En hann lýsir steinbrandinum
(FerSabókin, bls. 414—415) og
telur hann leirblandaSan og segir
hann nothæfan til eldsneytis. —
Lýsing Þ. Thoroddsens á steinbrand^
inum kemur og mæta vel heim viS.
tegund þá, er jeg hef heyrt nefnda
þessu nafni (Lýsing íslands II. 277)
aS eins virSist hann hafa lakari teg-
undir í huga, sem leirbornastar eru.
20. mars 1918.
Guðm. G. Bárðarson.
Við Guðm. G. Bárðarson erum ekki
á eitt sáttir um hina rjettu notkun
steinbrandsnafnsins, og ber margt til.
ASalástæSurnar fyrir því aS jeg
„fullyrti" aS G. G. B. notaSi stein-
brandsnafnið ekki rjett, eru í stuttu
máli þessar: 1) í Vestur-ísafjarSar-
sýslu (Arnar-, Önundar- og Súganda-
firSi), nefndi þorri manna steinbrand
kolvetnisríkan leír þann,er oftastfylg-
ir surtarbrandi. (í Bolungarvik vissu
þeir, er jeg talaði viS, ekki, hvaS
nefna skyldi steinbrand). 2) Dr. Þ.
Th. kemst svo aS orSi um brúnkola-
lagiS í Dufansdal í „FerSasaga af
VestfjörSum" (Andvari XIII) „....
sjest þar bæði steinbrandur, móberg
og hvítur leir og surtarbrandsflögur
innanum   -----".     Steinbrandurinn  í
Dufansdal er sams konar og „svart-
* Olavius: ökonomisk Reise, bls.
746 og víSar.
** Til aSgreiningar frá steinbrand-
inum hef jeg nefnt slíkan leif leif-
brand.
mundi þaS hlýSa ySUr." ÞaS  getUr
í fljótu bragSi virSst sém þétta sjé
harla   undarlegt   svar.   ÞaS   lig'guf
nærri aS manni fínnist, sein þaS sje
ekkert svar upp á bæn lærisveinanna
eða jafnvel aS frelsarinn svari þeirri^
alveg út af. En ef betur .: aSgætt,
kemttr það  ljós,  aS  svariö  er bæði
eSlilegt og beinlínis huggunarríkt og
uppörfandi. Frelsarinn byggir sem sjé
á, aS bæn postúla sinna sje eðlileg og
hreinskilin. Hann gengur út frá þvt
að þar sem þeir biðji um aukria trú,
þá sje þó einhver tfúarinriár vísif til
í brjóstum þeirra. Og með þaS fyrif
augum fullvissar hann þá um, aS ekk^-
ert  sje aS  óttást.  Þessi  vísir  mUrii
fyrir  guSlegan  náSarkraft  þroskast
á sama hátt og mustarSskorniS, ér lif-
andi felst í jörSunni, uns hann sjé
orSinn aS þeim krafti, sem framleitt
geti jafn Undraverða hluti, eins og
það, að rífa trje ttpp meS rótum og
gróðursetja í hafinu, eins og hann á
öSrum staS ög í öðru sambandi orSar
þaS, að flytja fjöllin úr stað. Og ári
þess beint aS hafa fyrir augUm þá
yfirnáttúrlegu kraftaverkagáfu,  sem
postular drottitts siSar öSluSust, þá
sjáum vjer, hversu berlega þessi um-
mæli og fyrirheiti frelsaratts rættust
t lifi þeirra. HversU undraverðum og
dásamlegum  þroska  trúarfrækornið
tók í sálum þeirra, lýsa ekki aS eiris
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 61
Blağsíğa 61
Blağsíğa 62
Blağsíğa 62
Blağsíğa 63
Blağsíğa 63
Blağsíğa 64
Blağsíğa 64