Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögrétta

Smelltu hér til ağ fá meiri upplısingar um 1. tölublağ 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Lögrétta

						LÖGRJETTA
Lárus Fjeldsted,
yfirrjettarmálafaerslumaður
Lækjargata 2.
Venjulega heima kl. 4—7 siðd.
og lofthiti 2% st. Bjarni frá Vogi
afhenti bikarinn með ræðu, en Sigurj.
Pjetursson kaupm. gefur nýjan bikar
til að keppa um.
Tíðin. Töluvert frost hefir veriS
síSustu dagana, en annars kyrt og
gott veSur.
Jarðarför V. Classens fyr. landsfje-
hirSis fór fram síSastliSinn laugar-
dag frá dómkirkjunni, aS viSstöddum
miklum mannfjölda. Árni Björnsson
prófastur í GörSum flutti bæSi hús-
kveSju og ræSu í kirkjunni, en hann
var lengi sóknarprestur Claessens sál.
á SauSárkróki.
Rafmagnsmálið. Lán er nú fengiS
hjá dönskum bönkum, og aö ein-
hverju leyti einnig hjá bönkunum
hjer í bænum, til byggingar hinnar
fyrirhuguSu rafmagnsstöSvar viS Ell-
iSaárnar, 2 miljónir kr., og hefur bæj-
arstjórnin samþykt aS taka þeim
kostum, sem boSnir eru, en þeir eru
5J4% vextir og útborgun 95%, eng-
in afborgun 3 fyrstu árin, en eftir
þaS greiSist lánið á 20 árum. Lánveit-
endur fá I. veðrjett í rafmagnsstöS-
inni og áskilja sjer rjett til eftirlits
með byggingu hennar. Auk þess er
krafist landsjóSsábyrgSar og hún
fengin.
Skipaferðir. „Botnía" fór 31. f. m.
áleiSis til Khafnar. MeS henni m. a.
Sighv. Bjarnason bankastjóri. —
„Sterling" fór til AustfjarSa" 4. þ. m.
og meS henni margir AustfirSingar,
sem hjer hafa lengi beSiS. — „Borg"
fer hjeSan innan skams til NorSur-
lands og tekur þá allan póstflutning
hjeSan norSur, þvi landpóstferSin í
janúar legst niSur vegna sóttvarn-
anna. — „Gullfoss" fór hjeSan 6. þ.
rn. áleiSis vestur um haf. — „Frede-
ricia" er nýlega komin meS steinolíu-
farm frá Ameriku.
Prentarakaup hækkar aS miklum
mun nú um áramótin. Prentaraf jelag-
iS vill fá þaS hækkaS um 50%, en
prentsmiSjueigendur hafa boSiS 25%
hækkun. Hefur staSiS i stappi um
þetta, en sú sátt er nú komin á, aS 9
manna gerSardómur ákveSi, hver
hækkunin skuli verSa. — Á hann aS
kveSa upp úrskurS fyrir lok þessarar
viku. ÁSur hefur prentarakaup hækk-
aö um 100% frá ófriSarbyrjun.
Verkmannakaup. „Fjelag atvinnu-
rekenda í Rvík" og verkmannafjel.
„Dagsbrún" hafa komiS sjer saman
um, aS tímakaup verkmanna skuli frá
5. þ. m. og þar til öSruvísi verSi
ákveSiS, vera 90 aurar aS degi til
(kl. 6—6) og 115 aur. fyrir nætur-
vinnu  og  helgidagavinnu.
Eiðaskólinn. Umsækjendur um
skólastj.embættiS á EiSum eru þess-
ir: sjera Ásm. GuSmundsson í Stykk-
ishólmi, sjera BöSvar Bjarnason á
Rafneyri, Halldór Jónasson cand.
phil., Metúsalem Stefánsson áSur
skólastjóri, Páll Zophoníasson kenn-
ari á Hvanneyri, sjera SigurSur Sig-
urSsson í Ásum í Skaftafellssýslu og
SigurSur SigurSsson kennari á Hól-
um í Hjaltadal.
Fullveldisdagurinn. Til minningar
um hann, 1. desember 1918, hefur
Magnús Ólafsson ljósmyndari gert
mynd.sem tekin var úti fyrir stjórnar-
ráSshúsinu þegar ríkisfáni Islands
var í fyrsta sinni dreginn þar á stöng
og hyltur. Myndin hefur tekist vel
og er stór, .20 X 28 cm. Sjest þar
húsiS meS fána á stöng og mann-
þyrpingin frammi fyrir því kringum
autt svæSi fram af tröppunum. Þetta
er aSalmyndin, en ofar eru tvær
smærri myndir. Á annari sjest út yf-
ir höfnina og er „Fálkinn" þar aS
fagna fánanum með skotum. En hin
er stækkuS mynd af stjórfnarráSs-
tröppunum meSan ræSuhöldin fóru
fram þaSan I. desember. — Margir
munu aS sjálfsÖgSu vilja eignast
þessa mynd og er hún til sölu á
myndastofu höfundarins og kotar 10
krónur.
Með  báli  og  brandi.
Eftir Henryk Sienkiewicz.
XXVI. KAFLI.
Hann haföi sofiS svo dögum skifti,
og þá er hann loksins vaknaSi hafSi
hann enn hitaveiki og óráS. TalaSi
hann um furstann og um Sbarasah.
Hann hrópaSi á Volodyjevski, Zag-
loba og Longínus. Nafn Helenu kom
aftur á móti aldrei á varir hans. Var
sem kraftur sá, er jafnan hafSi hald-
iS minningu hennar geymdri í instu
fylgsnum hjarta hans hefSi bilaS í
veikindum hans.
Hann sá andlit hins búlduleita Ren-
zíans rjett hjá sjer; honum þótti sem
orustan viS Konstantínov væri aS
enda og furstinn væri aö senda sig á
staS til þess aS eySa uppreisnarflokk-
um og Renzían kæmi óvænt aS hvílu
hans þar. Skrjetuski ætlaSi aS tala
viS hann og segja honum aS söSIa
hestana, — en hann hafSi ekki styrk
til aS tala, — sársaukinn herpti sam-
an varirnar. Hugsun hans varS sljóv-
ari. Hann vissi hvorki í þennan heim
nje annan.
„Renzían," hrópaSi hann alt i einu.
„Jú, náSugi herra! Þjer þekkiS
mig," ságSi pilturinn og kraup niSur
viS hliSina á Skrjetuski. „Jeg var
orSinn hræddur um, aS þjer fengjuS
ekki   heilsuna   aftur."
ÞaS varS dauSakyrS; ekki pilts-
ins  heyrSist  greinilega.
„Hvar er jeg?" spurSi Skrjetuski.
„1 Topovov, komuS hingaS til
kongsins frá Sbarasch. GuSi sje lof."
„Hvar er kongurinn?"
„Hann er farinn til liSs viS furst-
ann.
Þeir þögSu um hríS. Renzían grjet
af gleSi; alt í einu sagSi hann:,
„GuSi sje lof, aS nú eruS þjer
hressari."
Hann stóð upp og opnaSi gluggann.
MorgunloftiS ferskt streymdi inn í
herbergiS. Skrjetuski hafSi nú áttaS
sig.
Renzían settist viS rúm hans.
„Er   ___   er jeg þá kominn  frá
Sbarasch?"
„Já, náSugi herra. ÞaS var ySur
aS þakka, aS kongurinn er farinn til
HSs viS varnarliSiS. Og sannarlega
var þaS á einskis annars manns færi
aS gera þaS, sem þjer hafiS gert."
„Longínus reyndi þaS, en hann
fjell."
„Æ! Er Longínus dáinn? Hann,
sem var svo góður og göfugur. —
Hvernig deyddu þeir hann?"
„Þeir skutu hann örvum."
„En Volodyjevski og Zagloba?"
„Þeir voru báSir lifandi er jeg fór
frá Sbarasch."
„GuSi sje lof fyrir þaS, aS hann
verndar vini míns volduga herra ....
en þaS er satt, presturinn hefur bann-
aS mjer aS tala."
Renzían þagnaSi og drúpti höfSi,
hann virtist mjög hugsandi. BráSum
rauf hann þögnina.
„NáSugi herra!"
„HvaS er þjer í huga?"
„HvaS ætli verSi af eignum Long-
ínusar. Hann kvaS hafa veriS vellrík-
ur og ekki hafa átt neina nákomna
ættíngj'a."
Skrjetuski ansaSi engu. Renzían sá
aS spurningin var ekki aS skapi hans,
hann   sagSi  því:
„GuSi sje lof, aS þjer, Volodyjevskí,
og Zagloba eru heilir á húfi; jeg var
svo hræddur um aS þjer hefSuS fall-
iS .... ViS höfum komist svo oft í
hann krappan meSan viS vorum sam-
an .... En þaS er satt, jeg varS aS
þegja .... Jeg hjelt, aS jeg sæi þá
aldrei framar. Turtararnir eltu okkur
evo ákaflega, skal jeg segja ySur."
„Varstu lengi í för með þeim ? Þeir
hafa ekki minst á þaS viS mig."
„Þeir hafa sennilega ekki vitaS,
hvort jeg komst lifandi undan."
„Hvar skilduS'þið?"
„Rjett fyrir handan Ploskivov á
leiSinni til Sbarasch. ViS vorum
komnir langar leiSir frá Zampol ..."
en Jeg gleymdi, aS presturinn bann-
aSi mjer aS tala."
Nú  varS  aftur þögn.
„GuS launi þjer þinn góSa vilja og
erfiSi, er þú hefur haft/:' sagSiSkrje-
tuski. „Jtg veit í hvaSa erindum þú
hefur veriS þar. Jeg var þar sjálfur
áSur en þú ----- en þaS var árang-
urslaust."
„Bara aS presturinn hefSi ekki
bannaS mjer aö tala; en hann sagSi
EORE
í ákveSnum rómi: „HjúkraSu herra
þínum vel, en gettu ekki um þaS viS
hann; þaS getur riSiS honum aS
fullu."
Þessi dularfullu orS höfSu engin
áhrif á Skrjetuski, öll von var horf-
in. Hann spurSi eins og hann hefSi
ekki  heyrt þau:
„Hvernig stendur annars á því, aS
þú ert kominn hingaS?"
„Frú Vitowska sendi frá Samosé
hingaS meS skilaboS til manns henn-
ar, aS hún ætlaSi aS hitta hann hjer
í Toporov. Hún er kona hugprúS og
ætlaSi aS fylgja honum í herferSina.
Jeg kom hingaS degi á undan ySur.
Frúin kemur því hingaS brátt en þaS
verSur um seinan; maSur hennar fór
hjeSan meS  konginum."
Mjer er ekki ljóst hvernig þú komst
til Samosé, fyrst þú varst meS þeim
Volodyjevski og Zagloba hjá Zampol.
Hví varstu þeim ekki samferSa til
Sbarasch?"
„SjáiS þjer til. Þjer eruS aS berjast
viS uppreisnarmenn er rjeSust á okk-
ur; jeg komst undan og stöSvaÖist
ekki fyr en í Samosé."
„ÞaS var mikiS lán, aS þeir fjellu
ekki; en jeg hef haldiS þig röskvari
pilt en þaS, aS þú flýSir frá .fjelögum
þínum strax og hættu ber aS hönd-
um."
„Ef viS hefSum ekki veriS nema
þrír, þá skyldi jeg ekki hafa yfirgef-
iS þá .... en viS vorum f jögur ....
Þeir urSu aS snúast gegn Törturunum
en skipuSu mjer aS ríSa undan —
einum .... bara aS jeg væri viss um
aS þjer deyiS ekki af gleSi___en
.... viS fundum hjá Zampol ....
en  presturinn  bannaSi   ...."
Skrjetuski horfSi á piltinn og neri
augun eins og hann væri nývaknaSur
af löngum svefni. Alt í einu varS
hann nábleikur, settist upp í rúminu
og hrópaSi:
„Hver var meS  þjer?"
„NáSugi herra, náSugi herra!" æpti
Renzían lafhrseddur, er hann sá breyt-
ingu þá er varS á Skrjetuski.
„Hver var meS þjer?" hrópaSi
Skrjetuski. Hann titraSi nú af geSs-
hræringu og þreif í öxl Renzians.
„Jeg skal segja yður það. Prestur-
inn má segja hvaS sem hann vill.
Ungfrú Helena var meS okkur; hún
er nú hjá frú Vitowski."
Skrjetuski kiptist viS; augun lok-
uSust og höfuöiS hneig aftur niSur
á kodda.
„HvaS hef jeg gert?" hrópaSi Ren-
zían. „Hef jeg drepiS herra minn?
Ó, að j'eg hefði þagaS. NáSugi herra,
taliS þjer i drottins nafni, taliS þjer!
Presturinn hafSi rjett fyrir sjer, er
hann bannaS mjer___NáSugi herra,
náSugi herra."
„ÞaS gengur ekkert aS mjer," sagSi
Skrjetuski loksins. „Hvar er hún?"
„GuSi sje lof, aS þjer eruS orSinn
jafngóSur eftir tíSindin. Nú segi jeg
heldur ekki meira___Ungfrúin er
hjá frú Vitowski; þær geta komiS
hingaS nú á næsta augnabliki  ....
Bara   þjer   verSiS   hress.....   Þær
hljóta að koma rjett bráðum. Prest-
urinn fól í Samósé frúnni ungfrúna
á hendur. ÞaS sómdi ekki, aS hún
væri viS herinn, þar sem lausunga-
konur hjeldu sig. Hún hefur lent 1
ýmsum æfintýrum,  en Bohun sýndi
henni aldrei ofbeldi   ___  Jeg sagSi
hermönnunum aS hún væri skyld
Jeremíasi fursta, svo aS þeir hjeldu
sjer í skefjum. Jeg hef látið margan
skildinginn   í   ferð   þessari."
Skrjetuski lá hreyfingarlaus. Al-
vörusvipur mikill færSist yfir hann.
Hann horfSi beint upp í loftið og
hafði yfir þakkarbæn i hljóði, og reis
síðan upp.
„Rjettu mjer föt mín og láttu söSla
hest  minn."
„Hvert ætliS þjer, náSugi herra?"
„FáSu mjer fötin."
„Þjer vitiS ef til vill að konungur-
inn sendi ySur dýrindis-klæðnað, áður
en hann fór hjeðan ? Þrír ágætis hest-
ar bíSa í hesthúsinu. Já, sá sem ættí
bara einn þeirra! En þjer hafiS vissu-
lcga betra af þvi aS liggja kyr, þar
til  þjer verSiS  styrkari."
„Mjer líSur vel. Þú sjerS, að jeg
get setiS uppi. Flýttu þjer!"
„Já, já, jeg veit, aS herrann hefur
jötunsstyrk; en jeg biS ySur aS af-
saka víð prestinn lausmælgi mína ..
notað í flár og dufl, hef jeg   til sölu. Upplýsingar gefur: Bjarni Finn-
bogason, Iðnskólanum í Evík.   Sími 388.   Box 571.
Verður   sendur   á allar   hafnir, sern strandferðaskip koma á, gegn eftir
kröfu.
F. G. Lárusson. Búduru.
.. Hjerna eru fötin .... Slik föt
hefur enginn Armeníu-kaupmaSur á
boSstólum. KlæSiS ySur, herra minn.
Jeg skal á meSan elda ySur vínsúpu."-
Skrjetuski klæddist meSan Renzi-
an matreiddi. Hann þrýsti piltinum
hvaS eftir annaS aS hjarta sjer, en
hann sagSi honum alla söguna, um
fundi þeirra Bohuns, sendiförina og
vegabrjefin, um ferS þeirra þriggja.
fjelaga til Valadynka og dráp norn-
arinnar og dvergsins, frelsun Helenu
og  viSskifti þeirra viS  Burdai.
„Zagloba feldi Burdai," greipSkrje-
tuski fram í.
„Zagloba þessi er ágætur riddari,"
sagSi Renzían. „Hann hefur alla góSa
eiginleika. En þaS mátti ekki tæp^
ara standa hjá Ploskirov. Hann og
Volodyjcvski urSu aS snúast gegn
sæg Tartara og berjast viS þá, en viS
ungfrúin riSum í loftinu til'Konstan-
tinov. ÞaS var mesta mildi, aS þeir
sluppu heilir á húfi. Jeg taldi þá
alveg af."
„Haltu áfram frásögninni, flj'ótt!"
„Nær dauSa en lífi af þreytu og
ótta, urSum viS að smjúga fram hjá
Kósakka- og Tartaraflokkum; viS
komumst heldur ekki klaklaust alla
leið."
„HvaS  kom  fyrir?"
„Á leiSinni rákumst viS á Kósakka-
flokk og var bróSir nornarinnar, sem
viS drápum í Valadynka, foringmn.
Jeg bar honum kveSju systur hans
og sýndi honum vegabrjefiS. Taldi
jeg honum trú um, aS jeg væri á leiS
meS ungfrúna til Bohuns, er biSi
okkar í Vlodova. Hann trúSi mj'er,
en um leið og jeg kvaddi hann, sagSi
hann alt í einu: „Farir þú þessa leiS,
lendir þú í greipum fj'andmannanna;
það er því rj'ettara, aS þú fylgir oss
til Kmielnitski. Ungfrúin er öruggust
í herbúSum hans." Jeg komst í hinr.
mesta vanda, en sagSi aS líf mitt væri
í veSi, kæmi j'eg ekki meyjunni á
fund Bohuns. „ViS skulum gera Bo-
hun viðvart," sagði hann. „Annars
virSist mjer aS geigur sj'e í þjer viS
Kósakkana. Þú ert þó aldrei svik-
ari?" Það var ekki annaS til úrræSa
en fylgjast meS flokknum og flýja,
ef færi gæfist. Jeg vissi, aS Petka
mundi koma um nóttina meS flokk
konungsmanna."
„Petka?" spurSi Skrj'etuski þung-
brýnn.
„Já, náSugi herra, en nú er hann
dauSur. Enginn var honum j'atnsnjan
til útrása um hjeruSin, nema ef til
vill Volodyj'evski. Jæja, Petka kom;
gereyddi flokkinn en handtók for-
ingjann. Petka var enginn engill að
siSferði, en jeg sagSi honum, aS ung-
frúin væri náskyld furstanum, og
sýndi hann henni þá alla kurteisi, og
fylgdi okkur til Samosé, þar sem kon-
ungurinn dvaldi þá. Þar var þaS sem
hirSpresturinn fól hana umsjá frú
Vitowski."
Skrjetuski faSmaSi piltinn.
„Hjeðan í frá ertu vinur minn, Ren-
zían, en ekki þj'ónn. En nú á staS.
Hvenær kemur frúVitowski hingaS?"
„Hún ætlaSi aS koma hingaS viku
áSur en jeg. Nú hef j'eg veriS hier ;
átta daga, en þjer hafiS veriS veikur
og meSvitundarlaus allan þann tíma."
„Flýtum okkur, flýtum okkur,"
endurtók Skrjetuski. „Jeg þrái svo
endurfundina, aS j'eg þoli ekki við."
í sama bili heyrSist jódynur. Skrj'e-
tuski leit út um gluggann og sá hvar
dragónar furstans komu, og voru
hirSpresturinn, Zagloba, Volodyj'ev-
ski og Kuschlov í fararbroddi. Þeir
lustu upp gleSiópi, er þeir komu auga
á Skrjetuski og á næsta augnabliki
var presturinn og flokkur aSalsmanna
komnir inn til hans.
„FriSur er saminn og umsátin
hætt," hrópaði presturinn.
Vinirnir þrír föðmuSust og gleSi
þeirra yfir endurfundunum var afar
mikil.
„ÞaS er oss mikiö fagnaSarefní,"
sagSi Zagloba, „aS hitta þig svona
hraustan og glaSan. Við erum komn-
ir hingað til þess aö sækja þig. Þú
getur varla gert þjer í hugarlund
virSingu þá og frægð, er þú hefur
unniS  þjer,  og hver laun  þú  átt í
vændum."
„Konungurinn hefur launaS ySur,"
sagSi presturinn, „og konungur kon-
unganna hefur veitt ySur mikla og
óvænta  hamingju.|"
„Jeg veit þaS alt saman; Renzían
hefur sagt mjer þaS. GuS launi ytfui
trygS  ySar."
„Og þú hefur afborið þá gleði!
Lifi Skrjetuski og heitmey hans!"
hrópaSi Zagloba. „Jeg skal segja þjer
aS þaS var enginn barnaleikur aS
f relsa hana. Jeg varS aS drepa nornar-
óvættina sem gætti hennar og marg-
ar og miklar voru tálmanirnar á leiS
okkar og stundum mátti ekki tæp-
ara standa. Volodyjevski sýndi einn-
ig mikið hugrekki og hreysti."
„Drottnn geri þig hamingjusam-
an!" hrópaSi litli aSalsmaSurinn og
faSmaSi nú aftur Skrjetuski.
„GuS launi ykkur alt þaS, sem þiS
hafiS gert fyrir mig," sagSi Skrje-
tuski. „Jeg hef ekki orS til yfir þaS,
hversu jeg er ykkur þakklátur."
„Tölum ekki meira um þaS," sagSi
Zagloba. „Nú er friður saminn, herr-
ar mínir; friðarskilmálarnir eru
reyndar afleitir, en viS erum samt
sem áSur lánssamir, aS komast lífs
frá Sbarsch, því pestarbæli. Nú ei
þó loksins komin kyrS á. Er þaS
mest okkur aS þakka, einkum mj'er.
HefSi jeg ekki felt Burdai hjeldist
enginn friSur. ViS erum nú á leiS-
inni í brúðkaupsveitslu. Þú verSur nú
að bera þig hermannlega, Skrj'etuski.
Þú getur aldrei getiS þess, hvaSa
brúSkaupsgjöf furstinn ætlar aS gefa
þjer. Hvar er ungfrúin, augasteinn-
hm minn? Bohun nemur hana ekki
framar á burt. Hann verSur áSur aS
brjótast  úr  böndum."
„Þegar þið komuS ætlaSi j'eg aS
^ggja af staS á móti frú Vitowski.
Flýtum okkur eSa jeg ærist af óþoli."
„KomiS, herrar mínir, ríSum meS
honum. Á staS, fljótt!" hrópaði Zag-
loba.
„Frú Vitowski er vist rjett aS segja
komin hingaS," sagSi presturinn.
„Strax á staS!" hrópaSi Volo-
dyjevski.
Skrjetuski varS fyrstur út og
Meypti á staS. Það var ekki á hon-
um aS sj'á, að hann hefS risiS upp af
sóttarsæng. Renzían fylgdi honum.
Honum var ekki um aS ræSa viS
prestinn. Þeir Zagloba og Volo-
dyjevski hleyptu á eftir hinum.
Þá er þeir höfSu riSiS þannig litla
slund sáu þeir vagna marga fram
undan sj'er á veginum. Sóttist þeim
leiðin hægt. Riddarar nokkrir voru
þar í fararbroddi. Er þeir sáu þá
Skrjetuski hleyptu þeir á móti þeim,
ti! þess að vita, hverjir færu þar her-
týgjaSir.
„Vjer erum konungsmenn," hróp-
aSi Zagloba. „Hverjir eruð þj'er?"
„FylgdarliS frú Vitowskis frá Sa-
dómir,"  var  svaraS.
Skrjetuski varS svo um svár þfetta,
aS hann steig af baki eins og i leiSslu,
og stóð kyr á miSj'um þjóSveginum
berhöfSaður; svitinn spratt honum á
enni. Kraftar hans — er sýnt hafði
svo mikið þrek á ógæfutímunum, virt-
ust nú á þrotum, er hann var loks
\ið  takmark  óska  sinna.
Volodyjevski stökk af baki og sfaS-
ræmdist  viS hliS  Skrj'etuskis.
Hinir aSrir fóru aS dæmi hans og
stóSu þar allir berhöfSaSir er vagn-
arnir  fóru  framhjá.
„Dóttir   mín   kær,   Skrjetuski   er
j hjerna," hrópaSi Zagloba. Hann hafSi
/ komiS auga á Helenu þar sem hún
sat i skrautvagni viS hliS  frú Vit-
owski.
„StansiS, bíSiS viS \" var hrópað
hvaðanæfa. Þeir Volodyj'evski og
Kusjel báru nær því Skrj'etuski að
vagninum. Hann gat varla staSið á
fótunum, og er hann kom aS vagnin-
vm voru kraftar hans algerle^ga
þrotnir.
Augnabliki síSar sat hann í vagn-
inum viS hlið ástmeyj'ar sinnar.
Fjelagsprentsmiðjan
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 1
Blağsíğa 1
Blağsíğa 2
Blağsíğa 2
Blağsíğa 3
Blağsíğa 3
Blağsíğa 4
Blağsíğa 4