Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögrétta

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Lögrétta

						LÖGRJETTA
'
Umboðsverslun
c Hér^ með tilkycnist,jkaupmönnum og kaupfélögum
á íslandi^gaö við undirritaðir höfum stofnað,,
$1 TJrnboateverslxua i Kaupmannahöfa
með flrmanafninu
^Friðgeirsson & Skúlason
og höfum skrifstofu í Linnésgade S6,
Kaupmannahöfn 1. mars 1919.
I    Olgeir Friðgeirsson.
Friðgeir Skúlaron.
ur.  Á  fundinum  var  samþykt,  meS
78 atkv. gegn 14, aS svo bæri aS líta
á, sem Þýskaland væri neytt i stríS
og því nauSsynlegt aS verjast; skyldi
því   flokkurinn  greiSa  atkvæSi  meS
fjárveitingu       til       stríSskostna'oai.
MeSal þeirra 14, sem vildu neita fjár-
veitingunni,  voru þeir Haase,  Lede-
bour og Liebknecht.    En í þinginu
greiddi síSan flokkurinn öskiftur at-
kvæSi meS fjárveitingunni, og Haase
las  þar upp  greinargerS  hans   fyrir
•  atkvæSagreiSslunni.  En 2.  desember
sama   ár  var  beSiS   um   5   milj'arSa
viSbót,   og  þá   reis   Liebknecht  upp
einn á móti. 20. marts 1915 reis hann
aftur ákaft á móti aukinnifjárveitingu
til ófriSarins, og þá greiddi, auk hans,
einn   þingmaSur   annar   atkvæSi   á
rnóti. Eftir þetta tók Liebknecht aS
halda skoSunum sínum á ófriSarmál-
unum   fastara   og   fastara   fram,   og
vakti hvaS eftir anna'S óróa í þing-
inu meS árásum á stjórnina. 9. des.
1915 kom hann fram meS ýmsar fyr-
irspurnir viSvíkjandi framhaldi ófriS-
arins, og yarS þá svo haröorSur, a'ö'
svo virSist sem hann hafi fengiS nær
alt þingiS upp á móti sjer.    Hann
fjekk ekki aS tala. Og litlu síöar var
hann   rekinn   úr   sósíalistaflokknum.
£n þaS  játa menn nú,  aS  þá hafi
hann veriS framsýnni en hinir. ÞaS
sama, sem hann sagSi þá, og á þeim
tímum  þótti  óhæfa,   segja  menn  al-
ment  nú.  Hann  barðist  þá  ekki  að
ems móti stjórninni og landvinninga-
stefnunni,   heldur  einnig  móti  leiS-
andi mönnum síns eigin flokks. Og
í  þeirri baráttu stóS  hann lengi al-
einn uppi í þinginu. Frá þeim tímum
er   Spartacus-nafniS.   ÞaS   er   gervi-
nafn, sem Liebknecht skrifaSi undir
greinar sínar móti  framhaldi ófriS-
arins, landvinningastefnunni og her-
menskunni  yfirleitt.   Hann  tók  sjer
nafn eftir foringja þrælauppreisnar-
innar í Rómaborg fyrir nál. 2000 ar
um.
1. maí 1916 hjelt Liébknecht ræSu
í Potsdam og hrópaSi: „Niöur meS
stjórnina! Lifi friSurinn \" Þá var
hann handtekinn. Og nokkrum dög-
um síSar samþykti RíkisþingiS meö
229 atkv. gegn 111, a'S framselja hann
á vald dómstólanna. Hann var dæmd-
ur í 4 ára betrunahússvist, til burt-
reksturs úr hernum og ærumissis í
6 ár. HafSi hann skömmu,áSur veriS
kallaSur til herþjónustu, en var í leyfi
heima, þegar hann hjelt ræSuna í
Potsdam,   1.   maí   1916.
23, okt. 1918 kom Liebknecht aftur
fram í Eerlín. Hin nýja stjórn hafSl
náSaS hann, og fylgdi sósíalista-
flokkurinn allur þeirri kröfu fast
fram. ,Vorwárts" sagSi þá: „Lieb-*
knecht er út í ystu æsar heiSursmaS-
ur. Jafnvel í hinu bitrasta stríSi viS
fJokk sinn hefur hann aldrei gripiS
ti' óheiSarlegra meSala, sem mörgum
eru þó svo töm." ÞaS er sagt, aS
Scheidemann hafi veriS mjög ánægS-
ur, er hann hafSi komiS því í krmg.
a'3 Liebknecht var látinn laus úr
íangelsinu. En Liebknecht var ekki,
þegar hann kom út, sami maSur og
áSur. Vinir hans ætluSu varla aS
þekkja hann. Hann var fölur og veik-
indalegur í útliti. Þegar fyrsta dag-
inn, sem hann var utan fangelsisins,
kom þaS fram, í ræsUj sem hann
hjelt, aS hann var fullur af hatri og
hefnigirni. Stjórnarbyltingardaginn,
0. nóvember, var honum boSiS sæti
í bráSabirgSastjórninni, en hann neit-
aSi. ÞaS er sagt, að hann hafi gert
þaS í samráSi viS rússnesku sendi-
herrasveitina i Berlín. Liebknecht var
þá orSinn Lenins maSur, kommn í
náiS samband viS sendimenn hans í
Þýskalandi. Stefnuskrá sú, sem hann
síSar skrifaSi fyrir Spartacus-flokk-
inn þýska, var öll í Lenins anda. Svo
hófst barátta hans gegn nýju sósíal-
istastjórninni, og árásir hans urSu
skarpari og skarpari. Hann kallaSi
þá Ebert og Scheidemann „blóS-
hunda" og þar fram eftir götunum.
BráSabirgSastjórnin tók lengi svo
vægt á öllu slíku, aS margir töldu
þaS óskiljanlegan ónytjungshátt.
Spartacusflokkurinn dró aS sjer mikl-
ar vopnabirgSir og ógnaSi stjórninni,
og skoSanabræöur Liebknechts frá
Rússlandi streymdu óhindraS inn í
Þýskaland meS leiSbeiningar frá Bol-
sjevíkum og stórfje, til þess aS magna
Spartacusflokkinn. En bráSabirgSa-
stjórnin sigraSi samt í verkmanna- og
v hermanna-ráSinu í Berlín, og bar
hærra hlut í vopnaviSskiftunum við
SpartcusliSiS til og frá, þótt langt
sje frá því, aS enn sje útsjeS um
endalyktirnar. ViS þingkosningarnar
kom þaS fram, aS flokkur bráSa-
birgSastjórnarinnar var sterkasti
flokkurinn í landinu, og rjett áSur en
h;S nýja lýSveldisþing skyldi koma
saman,  var  Liebknecht  drepinn.
Rósa Luxemburg hafSi lengi veriS
í fangelsi og kom út í október síS-
astl., eins og Liebknecht.
Stefán frá Hvítadal:
Söngvar föruinannsins.
Stefán SigurSsson frá Hvítadal
hefur aS eins birt eftir sig tvö kvæSi
áSur. BæSi í 3. tbl. II. árg. „Birki-
beina". LeitaSi hann þeim annars-
staSar rúms, en fjekk enga bæn-
heyrslu, en Bjarni frá Vogi sá skjótt
hvar fiskur lá undir steini. Stefán er
fæddur norSur í Hólmavík. Náfrændi
Jakobs skálds Thórarensen. Hann er
tiú um þrítugt og hefur alist upp í
Hvítadal í Dalasýslu. Hefur unniS
aS prentiSn hjer og á IsafirSi, unniS
algenga sveitavinnu o. s. frv. Um
hríS dvaldi hann í Noregi. Löngum
hefur hann átt viS sjúkleik aS búa
og er enn eigi hraustur, þótt betra
sje heilsufar hans en áSur.
Eigi verSur sagt, aS ljóS Stefáns
liktist ljóSum nokkurs íslensks skálds
nema ef vera skyldi Jóhanns Sigur-
jónssonar. Eigi mun heldur unt aS
segja, aS hann hafi orSiS fyrir bein-
um áhrifum frá nokkru sjerstöku
skáldi á NorSurlöndum. Þó aS bók
hans heiti „Söngvar förumannsins"
en kvæSabók eftir Axel Juel „Van-
dring-smanden synger", þá held jeg
vart aS nokkur hugsun sje svo lík í
þessum tveim bókum, aS unt sje aS
a?tla, aS um áhrif geti veriS aS ræSa.
En hinu neitar enginn, síSst Stefán
sjálfur, aS hann hefur orSiS fyrir
miklum áhrifum stefnu þeirrar, sem
nú ríkir í ljóSum skáldanna á Norb-
tirlöndum. og er þaS holt og gott
að fá slíka strauma. FormiS á kvæS-
um Stefáns minnir á formsnillinga
sem Vilhelm Krag, Stuckenberg og
aSra slíka. ÁræSi hans og fríhyggja
í ljóSi, er sem þar sje kominn Wil-
denvey  og  Fröding.
Yrkisefni Stefáns eru viSkvæmust
allra yrkisefna. LjóS hans lýsa geS-
brigSum og g-eSblæ. NokkuS eru þaS
fráhljóma strengir, sem hann slær,
og elgi dylst neinum þaS, a'S styrk-
ur hans liggur meira í þyí aS segja
margt vel, en aS yrkja heilsteypt
kvæSi. Þetta brennur viö hjá fleir-
um, og svo aö djarft sje á vaSiö riö-
iS, skal jeg henda á Johann Sigur-
jónsson. Enginn neitar því, aS hann
sje skáld, stórskáld, en því vertíur
heldur ekki meS sanni neitaS, aS
þróttur hans liggur meira í sjerstök-
um þáttum, samtölum og jafnvel
setningum, heldur en í heildarskrif-
unum.
Sumum kvæSum i bók Stefáns er
þann veg fariS, aS svo er sem skáld-
inu hafi fundist, er hann hafSi sagt
eitthvaS fallegt, sem jafnvel átti á-
gætlega viS aS kvæSiS endaSi á, —
fundist aS hann hefSi eigi getaS sagt
alt, sem hann ætlaSi aS segja —
fundist hann eiga eitthvaS eftir
ósagt og eigi getaS stilt sig
um aS segja þaS — en þar hef-
ur hann auSvitaS sopiS dreggj'ar —
—  og eins og allir vita eru þær ávalt
—   eSa oftast — nokkuS göróttar.
Og svo hefur þarna veriS — þær
hafa orSiS kvæSunum til stórtjóns.
Má þar nefnakvæSin,,Vorvegir",„Ör-
birgS", „Til ....", „KvæSin mín"
og fl. Sum þessara kvæSa hafa og
?.Sra galla.
Þá er þaS, aS svo er sem stundum,
er skáldiS hefur haft í höndum góSa
gripi, aS hann hefur sett þá illa og
óhaganleganlega saman. Má þar
benda á kvæSiS „Gættu þín". Fyrstu
7 vísurnar eru góSar. SíSan koma
aSrar þrjár, líka góSar, en spilla hin-
um, eru einskonar eftirmáli. 1 fyrri
vísunum er talaS til annara persónu,
en þær síSari eru ráSIegging til þess,
sem fyrri vísurnar víkja aS — ráS-
legging um aS gera þaS, sem sagt
er aS hann geri. SíSar koma enn þá
sex vísur undir sama hætti. Ætti lang-
best viS, aS þær væru sjerstakt
kvæSi, og þaS hjeti „Gættu þín".
Best væri aS þaS kvæSi endaSi á vís-
unni;
„Minn kvíSi  er í  ætt viS klukkna-
hljóm.
—-  Hættu  aS   spila   um  þinn   helgi-
dóm."
Þetta er ljómandi vel sagt — en síS-
ari vísurnar eru miklu síSri. Loks
kemur ein vísa enn. Er hún jafn frá-
leit þarna sem háttur hennar er frá-
breytt hinum.
Stundum er þaS, aS kvæSin verSa
slitrótt, þ. e. stemningin eins og mel-
jetiS fat — sumstaSar heilt, sum-
staSar götótt. Þetta er verst aS var-
ast, enda er þaS mjög títt í kvæS--
um Stefáns, sem í kvæSum flestra,
eSa mjer liggur viS aS segja allra
skálda. Þetta sjer hver maSur, sem
kvæSin les, og er eigi rúm til þess
lijer, aS fara aS HSa sundur kvæSin
á þann hátt, aS þetta komi  fram.
Oft ber þaS og viS hjá skáldinu,
aS þaS ruglar líkingum og lætur
nokkuS vaSa á súSum. Má þar til
nefna   „Brennumenn":
„Og glóandi rauSur hver ofninn er
og eldsneytiS  mannahjörtu."
En svo kemur:
„Og logar ofnanna leika
um lífsins vorgróSurstofna."
Þetta  spillir.  Æskilegast  hefSi   ver-
iS, aS líkingunni „eldsneytiS manna-
hjörtu"   hefSi   veriS   haldiS   áfram.
Því aS þótt hin síSari sje og góS og
gild, meS tilliti til meiningarinnar í
kvæSinu, þá á hin enn þá betur viS
og er enn áhrifameiri, og auk þess
draga þær þarna hver úr annari. SíS-
ar í kvæSinu er líka talaS um „hjarta-
brenslunnar ofna" og „hjartaS særS-
ist  í  leiknum".
Svo eru t. d. „SvöSusár sólskins-
draumsins í „Hjartarím".
„Heyr mitf ljúfasta lag,
þenna  lífsglaSa  eld".
Þessi ótæki HfsglaSi eldur, sem er hiS
Ijúfasta lag, er höfuSsynd í kvæSi
sem „Hún kysti mig". Svo er sum-
staSar um of hrúgaS saman lýsing-
um á því sama, svo sem í „KvæSin
mín" —. 10 orS eSa fleiri í staS eins.
Þetta er þar sem Pegasus lötrar.,
En margt er gott í bókinni, jafn-
vel heil kvæSi, eins og „Vorsól",
„Þróttleysi",         „ASfangadagskveld
jóla" og „Skuggabjörg". En hjer er
eigi tími nje rúm til aS skrifa ná-
kvæmt um kostina f remur en gallana.
Þó get jeg ekki stilt mig um aS skoSa
nokkur gullkorn. Þá vil jeg fyrst fara
nokkrum orSum um kvæSiS „Skugga-
björg". Fyrst koma minningarnar,
ömurlegar og illar — meS örvænt-
inguna aS föruneyti. Þei, þaS er bar-
ið. Þar koma vofurnar. — Minning-
39
arnar, risnar úr gröf sinni, berja aö
dyrum, eins og draugar, aS kveldlagi.
SíSan fer skáldiS aS hugsa um hverf-
ulleik lífsins — alt gleypir tímantí
bára. En síöan skerpir hann róminn
—  bítur á jaxlinn og reynir aö berast
karlmannlega af, þótt hjartaS svíSi:
„Skamt er heim aS Skuggabjörgum,
skellum undir nára."
Svo  byrjar kvæSiS   „Brennumenn":
„BlóSstoknir eru þeir ofnar,
sem  ylja   þeim   náttmyrkrin   svörtu.
Og glóandi  rau'Sur hver ofninn er,
og eldsneytiS  mannahjörtu."
Svona getur enginn kveSiS, engínn
fundi'S svona til, enginn skiliS böliS
—  lífsböliS svo, aS hann geti málaS
þaS þannig — enginn nema sá, sem
er skáld, sem kveSur.
í „Mamma" segir barniS:
„Og mundu bara úr barns þíns sál
hvaS best þar er."
Er   þetta   ekki   fallegt?   Er  þetta
ekki  barnslega  hreint,   en  þó  djúp-
hugalt?
í „Vorvegir", ástarkvæSi:
„Sögunni líkur sólarmegin."
Gefur þessi setning ekki umhugs-
unarefni? Dregur hún ekki upp heil-
an heim? Hugur lesandans er frjáls.
SkáldiS  segir mátulega mikiS.
Athugum     kvæSiS     „Þróttleysi".
SkáldiS  finnur þaS, aS eigi er karl-
mannlegt aS geta eigi varist grátin-
um, og hann segir viS guS:
„Ó, guS minn, þaggaSu grátinn,
þú gafst mjer of viSkvæmt hjarta".
Og i síSustu vísunni:
„GrafSu  mig dýpra  i  gaddinn,
svo gráturinn  heyrist ekki".
í „ÖrbirgS":
„Brotsjór um eyru mjer brestur,
— brimiS nær hátt meS  flóSi.
Rökkur i hjartaS  rennur,
rignir  í  hugann blóSi."
,Þessi vísa minnir á snildarvísu Jo-
hanns   Sigurjónssonar:
„Bak viS mig bíSur dauSinn,
ber hann í hendi styrkri
hylhjúpan   næturhiminn
heltan fullan af myrkri."
í „Hjartarím" er meSal margs ann-
ars fallegs:
„Æskumannsins ólánsspor
eru  stundum  rímlaus  kvæSi."
Þessi orS eru þrungnari sannleik og
snilli heldur en nokkuS annaS í bók-
inni.
I „FölskvaSir eldar":
,.Þú veittir húmsins hrynjandi elfum
írá höllum óska minna."
í  „Hún kysti  mig":
„Jeg á gæfunnar gull,
jeg  á gleSinnar brag.                ,
Tæmi fagnaSar-full.
Jeg gat flogiS í dag."
Þetta: „Jeg gat flogiS i dag." Er
hægt aS lýsa snjallar, eSa í styttra
máli,  gleSi sinni?
Og' í sama kvæSi:
„Undir sepembers-sól
leit jeg sumariS fyrst."
Og í gallagripnum „Til  ....":
„Á næsta  fundi
er  nóttin  liSin,
og glaSur dagur
í garSinn riSinn,
en engu glataS
og  ekkert  mist.
Þú verSur föSmuS.
Þú verSur kyst."
Er þetta ekki einkennileg-a falleg-a
gletniblandin alvara ?
Svona mætti lengi áfram halda.
Sækja gull í hvert einasta kvæSi. Og
vel væri ef þaS gæti veriS hreint.
En brotin geta veriS góS líka. Sig.
Nordal mun fara nærri um þaS.
Jeg býst viS því, aS menn, sem lesa
bókina, taki eftir því, hve mikiS-yndi
Stefán hefur af orSinu „nakinn".
E'f til vill munu sumir hneykslast á
því. En þeir, sem lesa ljóS Stefáns
vel — þeir, sem læra aS þekkja sál
þeirra, þeir undrast þetta ekki. ÞaS
rná svo aS orSi komast, aS stemn-
ingin tæti hverja spjör utan af per-
sónum Stefáns. Alt veröur aS vera
svo, aS þaS njóti sín aS fullu — alt
verSur að vera eins og þaS er— ekk-
crt af því, sem vani eSa tíSska
hefur um þaS sveipaS — ekkert af
því fær aS vera í friSi — þaS verSur
aS víkjs. Jafnvel ímynd drottins verö-
ur aS vera nakin — hún má eigi vera
sveipuS neinum dýrSar-, tignar- eSa
helgiblæjum.
Stefán hefur eigi birt í bók sinni
nema annaS kvæSa þeirra, sem birt
eru  í  „Birkibeinum".   SíSasta  vísan
í hinu kvæSinu er þó svona:
„GleSin er gengin
og  guIHS  á  þrotum.
ÞaS kveldar — jeg kvíSi,
og kvæSiS  í brotum."
Hann mun og hafa þýtt nokkur
norsk kvæSi — einkum eftir eftir-
lætis-höfund sinn, Hermann Wilden-
vey.
Frágangurinn á bpkinni er alls ekki
svo góSur, sem viS hefSi mátt búast
eftir verSi hennar. En samt er þaS
auSsjeS, aS höfundur hefur gert sitt
til þess, aö hann væri sem bestur.
Pappírinn er góSur og prófarkalest-
ur í besta lagi. En prentunin ekki aS
sama skapi. Óþæg'úegt er þaS og
óviSkunnanlegt, aS ekki skuli vera
WaSsíSutal á bókinni. Finst mjer þaS
siervitska, en engin prýSi. Þyki
nsönnum ljótt aS hafa blaSsíSutal of-
an viS lesmál, þá geta þeir haft þaS
neSan á blaSsíSunum. En bókin er
þess virSi, aS hún sje keypt. Minni
mega laun höf. ekki vera.
GuSm.  G.  Hagalín.
Vestan um haf.
Eftir S. Á. Gíslason.
Herra ritstjóri!
Fyrir löngu lofaSi jeg aS senda
þjer frjettapistla frá AmeríkuferS
minni í sumar sem leiS. En þegar
vestur kom, sá jeg fljótt aS hyggi-
legast var aS skrifa sem fæst á meSan
^jeg var aS kynnast, af þvi aS svo
margt og margbreytilegt bar fyrir
augu og eyru, og erfitt aS mynda sjer
heildarálit á mönnum og málefnum,
fyr en eftir töluvert langa dvöl, —-;
og siSan heim kom, hafa ýmsar ann-
ir tafiS mig frá aS efna loforS mitt,
og sjerstakar ástæSur knúiS mig til
a'S skrifa dálítiS um Vestur-íslend-
ina í 2 önnur vikublöS, — ísafold og
Tímann ¦— auk þess sem jeg hef
skrifaS talsvert um kirkjufjelagiS ís-
lenska í blaS sjálfs mín, Bjarma.
Eins og kunnugt er, bauS Kirkju-
fjelag Vestur-íslendinga mjer vestur
til 6 mánaSa dvalar, og ætlaSist til
a'S jeg kæmi snemma í fyrravor, en
boSsbrjefiS var svo lengi á leiSinni
og skipaferSr svo strjálar, aS jeg gat
ckki farið hjeðan fyr en 6. júlí.
Er fátt aS segja um ferSina vestur
meS Gullfossi, nema gott samferSa-
fólk og ágæta sambúS viS skipstjoi-
ann, sem allir Gullfoss-farþegar
hrósa, eins og maklegt er.
Tveim sólarhringum eftir burtföt
vora frá Reykjavík, voru bátar settir
út fyrir borSstokka og hengu þar
í böndum, meS öllum útbúnaSi, alla
leiS, svo fljótlegra væri aS bjarga
sjer, ef þýskur kafbátur yrSi á leiS
vorri. En ekkert ónæSi höfSum vjer
af neinum björgunar-æfingum, sem
tíSkuSust um þaS leyti á farþega-
skipum milli Englands og Ameríku.
—¦ Þar var farþegjum skipaS í -bát-
ana oft á dag, til þess aS hver skyldi
þekkja sinn staS á svipstundu, ef£
skipinu væri sökt.
Vjer hreptum þokur miklar fyrir
sunnan New-Foundland, eins og þar
er títt, og heyrSist þá einu smni
snemma morguns skotiS skamt fyrir
aftan skipiS. Skipstjóri var ekki lengi
aS breyta stefnu skipsins og sigla
„fulla ferS" í alt aSra átt en áSur.
En engum skelk sícaut þaS oss í
bringu, því að vjer ferSamennirnir
vorum sofandi og fengum ekkert um
þetta aS vita fyr en vjer vorum komn-
;r heilu og höldnu til New-York, og
enginn vissi heldur hver skaut, en
um þaS leyti og litlu síSar söktu
þýskir kafbátar mörgum fiskiskip-
um á þeim slóSum.
Eftir 8 daga ferS komum vjer til
Halifax, og lágum þar nærri 2 daga,
en fengum ekki aS fara í land, og
vissum því lítiS annaS um bæinn, en
aS bæjarstæSiS er einkarfallegt,
skógivaxnir ásar viS djúpan og lang-
an vog, en borgin er ekki neitt sjer-
lega stórvaxin.
Frá Halfax til New-York var Gull-
foss 2 daga, og rjett fyrir utan New-
York mættum vjer herskipadeild á
leiS til Englands. Voru þar stórir
bryndrekar meS þúsundir hermanna,
tundurspillar, kafbátar, og loftför;
fór eitt IoftfariS hringinn í kringum
Gullfoss, svo nærri, aS vjer sáum vel
mennina sitja þar meS sjónpípur, til
aS gæta aS oss.
ÆSimargir eftirlitsmenn heimsóttu
oss um borS, bæSi í Halifax og sjer-
staklega í New^-York, en ekki voru
þeir neitt óþægilé^ca nærgöngulir viS
oss farþegana, litu tNq\ ekki í vasa
vora, enda sagSi yfirmaSúxþeirra viS
mig, þegar viS vorum aS fara heim
aftur í vetur, aS þeir teldu ekki riærri
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 37
Blağsíğa 37
Blağsíğa 38
Blağsíğa 38
Blağsíğa 39
Blağsíğa 39
Blağsíğa 40
Blağsíğa 40