Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Óšinn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Óšinn

						ÓÐINN
21
merki hef jeg sjeð þess, að búið hafi verið á Dyngju.
Með Þorsteini jökli hefst ný ætt á Jökuldalnum.
Þorsteinn var sonur Magnúsar sýslumanns i Rauðu-
skriðu, á lifi 1534, Þorkelssonar prests í Laufási
1449—1483, og áður á Grenjaðarstað, — fjekk það
brauð 1431, — Guðbjartssonar flóka, prests í Lauf-
ási fyrir 1391, og síðar á Bægisá, Asgrímssonar
prests á Bægisá, er ljet þar af prestsskap 1399,
Guðbjartssonar, Vermundarsonar, Loðinssonar,
Vemundarsonar, Steinssonar, Höskuldssonar, Hauks-
sonar. En móðir Hauks var Helga hin fagra
systir Skúla Þorsteinssonar frá Borg, þess er barð-
ist með Eiríki Jarli Hákonarsyni á Járnbarðanum
í Svoldarorustu 9. september árið 1000.    Um Helgu
ansað, og að morgni var hann horfinn. Trúði
Magni því, að þetta hefði verið huldumaður, en Iá
þó þar í hellinum sem áður. Segja menn að hann
hafi verið 70 ár á Efra-dal. Hefur hann því orð-
ið gamall maður. Þorsteinn sonur hans bjó á
Brú og síðar á Eiríksstöðum. Magnús Þorsteins-
son á Eiríksstöðum. Þorsteinn Magnússon bjó á
Kjólsstöðum í Möðrudalslandi 1703, en kominn er
hann í Eiríksstaði 1723 og er gamall á Hákonar-
stöðum 1734 í tvíbýli við Jón son sinn. Var Jón
orðinn bóndi á Hákonarstöðum 1723. Þorsteinn
sonur hans bjó þar og fyrst eftir föður sinn, en
siðan lengi á Melum í Fljótsdal (f. á Hákonar-
stöðum  1737, en varð bráðkvaddur á Aðalbóli 24.
4. nind.
deildu þau skáldin Gunnlaugur ormslunga og
Skáld-Hrafn, sem segir í Gunnlaugssögu. Sonur
Þorsteins jökuls var Sigurður, faðir Magnúsar
bónda á Brú, sem kallaður var Magni, fremur en
hann hafi heitið það, því nafnið Magni var til,
en Magnús var ættarnafnið, og það hafa menn
heitið áður og síðan í ættinni. Við hann er
kendur Magnahellir í Hafrahvömmum við Jökulsá
á Brúardölum; lá hann þar í hellinum um nætur
og gætti fjár um daga í Brúarskógi framan at
vetri. Hefur hann líklega oft haft þar kalda búð,
því ættarsagnirnar segja, að eina nótt eftir að hann
var kominn utan frá Brú með vistaföng, hafi hann
vaknað við það, að maður lá fyrir framan hann
og var sá kaldur mjög. Segir þá Magni: »Þjer
er kalt   eins   og mjer, veslingur«.     Engu   var því
maí 1804, — þar sladdur í kynnisför hjá Guð-
rúnu systur sinni). Þorkell Þorstcinsson var lika
farinn að búa á Eiríksstöðum 1723, og 1749, þegar
Gunnlaugur Áinason fórst í Hrafnkelsdal, bjó hann
enn á Eiríksstöðum. Gunnlaugur gekk til hrossa
í Hrafnkelsdalinn, er þá var í auðn langt skeið,
eða alt frá Svartadauða til þess að Pjetur sonur
Guðmundar prests Ingimundarsonar í Hofteigi
bygði þar fyrstur á Vaðbrekku aftur um 1770.
Síra Guðmundur faðir Pjeturs var seinasti prestur
á Skriðuklaustri sjer í lagi, vígður þangað 1729.
Fjekk Hofteig 1738 og prestur þar til 1774, (d.
1777). Fyrri kona Pjeturs á Vaðbrekku var Ólöf
dóttir elsta Pjeturs forföður Hákonarstaðaættar.
Pjetur Guðmundsson dó á Torfastöðum í Hlíð 1815,
88 ára. — Gunnlaugur þótti tilhaldsmaður í klæða-

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24