Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Óšinn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Óšinn

						ÓÐINN

45

l

Erlendur Magnússon

gullsmiður

var fæddur á BoIIastöðum í Hraungerðishreppi 13.

maí 1849. Foreldrar hans voru merkishjónin Magn-

ús firlendsson og Katrín Símonardóttir, er lengi

hjuggu á Bollastöðum.

Erlendur sál. ólst upp hjá foreldrum sínum,

og er hann tók að stálpast, vann hann að öllum

. heimilisstörfum .

með systkinum sín-

um og foreldrum.

En mjög snemma

fór að bera á mik-

illi smíðalöngun og

miklum smíðahæfi-

leikum hjá honum,

og þegar honum

óx aldur, lók hann

að stunda alls kon-

ar smíðar í tóm-

stundum sínum,

einkum trjesmíði,

járnsmíði og kop-

arsmíði. Ljet hann

enga stund ónotaða

og var kominn í

smiðjuna hvenær

sem honum gafst

færi á. Flest verk-

færi varð hann að

smíða sjálfur, og

um lilsögn var

varla að tala, en

þrált fyrir það fór

honum alt snildar-

lega úr hendi, því

hann var snemma

handlaginn,         og

hugvitssamur að sama skapi.

Þegar hann var nær hálf-þrítugu, fór hann til

Beykjavíkur, til þess að læra gullsmíði, og varð

hann brátt »fullnuma í þeirri iðn«, eins og venju-

lega er að orði komist. En sjálfum sagðist hon-

um svo frá á efri árum, að »fulinuma« væri hann

ekki orðinn enn þá, því að hann væri »alt af að

læra«, og mun það sannmæli verið hafa. Hann

var óþreytandi í því að finna nýjar aðferðir við

ýmis konar smíði, einkum steyptra muna og mót-

Erlendur Mognússon.

aðra, og nýtt snið og nýjar gerðir á margs konar

skrautgripum úr gulli og silfri. Það mun því ekki

ofmælt, að hann hafi »lært mest af sjálfum sjer«.

Engum mun of nærri höggvið, þó að sagt sje, að

Erlendur sál. væri hinn vandvirkasti og besti gull-

smiður þessa lands, og samviskusamari smið hef-

ur sá, sem þetta ritar, ekki þekt, enda naut Er-

lendur sál. alla æfi óskifts trausls allra viðskifta-

vina sinna. Hann var iðjumaður svo frábær, að

hann   gat   aldrei   óvinnandi   verið.    Sá, sem þetta

ritar, var gagn-

kunnugur honum í

nærri þrjátíu ár, og

á þeim tíma bar

það varla við, að

hans væri annar-

staðar að leita en

á vinnustofunni, og

það jafnvel þótt

helgur dagur væri,

eða farið að líða á

kvöldin. Smíðarnar

voru hans einka-

unaður; við þær

var hann með lífi

og sál. Sjálfsagt

eru þau heimilin

færri hjer á Suður-

Iandi, og jafnvel

víðar, sem ekki

eiga einhvern smíð-

isgrip eftir Erlend

sáluga, gullhringa,

skúfhólka, nælur,

kvensilfur eða ann-

að, því að allir,

sem til þektu, kusu

helst hans smíðis-

gripi. Og í sniði

margskonar gull-

smíðis og silfursmíðis hjer á landi hin síðari árin

má víða benda á áhrif frá honum, því að þegar

hann hafði fundið nýja gerð á einhverjum skraut-

grip, t. d. skúfhólk, nælu eða öðru, eða tekist að

smíða eftir vönduðustu forngripum, bæði steyptum,

kornsettum og úr loftvíravirki, og endurbæta gerð

þeirra að mörgu leyti, þá gaf það öðrum gull-

smiðum fyrirmyndir, sem þeir vissu að óhætt var

að fara eftir. En misjafnlega gekk þeim jafnan

að   ná   hans   gerð,   hvort  sem   það var með vilja

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48