Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Óšinn

Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 10. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Óšinn

						78
ÓÐINN
á hendur. Þá kunni hann ekkert í íslensku og
hafði fátt af íslendingum heyrt, — og síst golt,
niætli kannske bæta við. Haustið 1911 kom hann
hingað.
Það sætir stór-furðu og er víst eins dæmi,
hve fljótt Courmont lærði íslensku og samdi sig
að öllu, sem íslenskt var. Sumarið eftir að hann
kom hjer ferðaðist hann nokkuð um landið og
vissi þá sveitafólk ekki annað en þetta væri ís-
lenskur maður, það fjell í stafi, er það heyrði,
hver hann væri, svo vel var hann þá farinn að
tala íslensku. Og skömmu áður en hann íór
hjeðan, hjelt hann fyrirlestur á íslensku og um
islenskt efni fyrir fullu húsi fólks í Reykjavík (sá
fyrirlestur er nú kominn á prent í Skírni). Fyrir-
lestra sína um franskar bókmentir, við háskólann,
hjelt hann einnig flesta á íslensku.
Courmont  vann   sjer   ást   og   virðingu   hvers
manns á   meðan   hann   dvaldi   hjer.     Hann  var
hvers manns hugljúfi, glaðlyndur og skemtinn, og
hafði jafnan lifandi   áhuga á tungu vorri og bók-
bentum.     Vera   má,   að   hann   hefði   dvalið hjer
nokkru lengur, hefði  hann ekki átt eftir   að leysa
af   hendi    skyldu-herþjónustu   í   föðurlandi   sínu.
Hann taldi   það ætíð happastund, að   hann   hefði
komið   hingað,    þvi   að   hjer   hefði   hann   kynst
menningu, gamalli og nýrri, sem hann hefði annars
lítið   haft af að segja.     Hann   hjet íslandi fastri
vináttu, er  hann fór,   og hann á sjálfsagt eftir að
gera tungu vorri   og   bókmentum   mikinn greiða í
landi sínu. —   Kveðjusamsæti var   honum   haldið
áður en hann fór og  flutt þar   kvæði;   gekst   há-
skólinn   fyrir   því.     Og á  fjáraukalögunum   fyrir
þetta ár   var   honum,   eftir   tillögu   stjórnarinnar,
veitt dálítil fjárhæð í viðurkenningarskyni.
Reykjavtk í okl. 19i:i.
G. M.
Norðurreið Skagfirðinga 1849.
Leiðrjetting Tið Landshagssbýrslurnar.
í Landshagsskýrslunum fyrir ísland 1912, bls.
77, segir hr. skrifstofustjóri Indriði Einarsson um
árið 1853 meðal annars svo: »Skagfirðingar hafa
riðið til Möðruvalla, og tjáð amtmanninum ónáð
sína og afsetningu, og amtmaðurinn beygði sig,
og vildi láta af embætti þess vegna«. Þetta hefur
höfundurinn einnig gefið út í ísafold 11. janúar
þ. á. með   nokkrum   orðabreytingum;   segir hann
þar einnig, að amtmaðurinn vildi láta af embætti
vegna þess að Skagfirðingar hrópuðu hann af.
Þá er Skagfirðingar riðu til Möðruvalla var
Grímur Jónsson amtmaður í annað sinn yfir
Norður- og Austur-amtinu. Hann hafði komið
þangað eltir fráfall Bjarna Thórarensens eins og
kunnugt er. Grímur var þá á 64. árinu og heils-
an tekin að bila. Á útmánuðunum 1849 og um
vorið var hann alloft veikur og máttfarinn mjög.
Hann lá sjálfur mestallan maí, og var í rúminu
þá er Skagfirðingar komu að Möðruvöllum 23.
maí. Hann virtist þó vera heldur á batavegi og
klæddist eilthvað síðari hluta dags undanfarandi
daga.
Það, sem sjerstaklega er ósalt og algerlega rangl
í frásögn hr. I. E., er það, að amtmaður haíi beygt
sig og hali viljað láta af embætti vegna komu
Skaglirðinga. Sannleikurinn er sá, að Skagfirð-
ingar átlu ekki tal við amlmann, heldur löbbuðu
þeir þegar bnrtu, þá er amlmaður kom út, og þeir
námu eigi staðar, þó amtmaður bæði þá að bíða
og tala við sig.
Þótt það væri eigi nema lítill flokkur Skag-
firðinga, 30 menn eða tæplega það, sem norður
reið, hefði þeim þó eigi þurft að farast svona
aumingjalega, en það er auðsætt, að þá hefur al-
gerlega vantað nýtan foringja, sem gæli haft orð
fyrir þeim og komið fram virðulega.
Þá er Skagfirðingar komu að Möðruvöllum
fóru þeir af baki fyrir utan tún og gengu heim
að bænum. Þeir gengu fyrir austan húsið og bak
við norðurgallinn á því og námu þar staðar. Þar
festu þeir upp miða og hrópuðu eitthvað, en það
heyrðist ekki í húsið hvað það var.
Síðan gengu þeir aftur austur fyrir húsgaílinn
og námu þar staðar fyrir utan grindur þær, sem
voru í kring um grasflötinn fyrir framan húsið,
að norðanverðu við þær.
Dætur amlmanns, Ágústa og Þóra, höfðu set-
ið að saumi, er Skagfirðingar komu, og gekk Þóra
nú út til þeirra og spurði þá erindis og hvorl þeir
vildu tala við amtmanninn.
Nokkrir þeirra kváðu já við því.
Þóra sagði þeim að amlmaðurinn hefði legið
veikur, eins og þeir ef til vill hefðu heyrt, en hann
mundi þó fara á fætur og koma út til þeirra. Síð-
an hljóp hún inn til föður síns, og sagði honum
hvað um var að vera. Hann var þá hálfklæddur
og flýtti sjer í fötin sem mest hann mátti, og gekk
síðan út til þeirra og Þóra á eftir.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80