Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Óšinn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Óšinn

						ÓÐINN
67
son vísi iil varasjóðs fyrir Sjúkrasamlag Reykja-
víkur og gaf af'tur í sjóð þnnn á sextugsafmæli
sínu. Sá sjóður er nú liðugar 3000 kr.
B. H. Bjarnason hefur jafnan gefið sig allan
að verslun og er nú talinn vel fjáður maður.
Oft hefur honum fundist sem verksvið sitt væii
alt of þröngt, en hefur þó ekki viljað dreifa sjer,
heldur kept á þessu sviði að ákveðnu marki,
sem hann eitt sinn setti sjer.
Fomihvammur.
Síðan um miðja 19. öld að býlið Fornihvamm-
ur í Noiðurárdal var bygður, hefur þar verið
viðkomustaður flestra, sem ferðast hafa milli
Norðurlands og Suðurlands, og gistingarstaður
l'jölda margra, einkum að vetrarlagi.
Fram yfir 1880 bjuggu í Fornahvammi fálæk-
ir menn, í litlum húsakynnum, sem áttu þess
lítinn kost að veiía ferðamönnum nauðsynlegan
beina. Hjer skal því minst þess fólks, er fyrst
geiði þar góðan gistingarstað, sem fyllilega stóð
á sporði hverjum góðum gestabæ í miðri sveit
að þvi er þá gerðist, en það voru þau hjón
Davíð Bjarnason og Þórdís Jónsdóttir, og dóttir
þeirra Friðrika María, er jafnan var hjá þeim og
eflir það búslýra hjá Davíð syni sinum til
dauðadags.
Davið bóndi Bjarnason í Fornahvammi var
fæddur að Þóroddsstöðum í Hrútafirði árið
1821. Ólst hann upp hjá foreldtum sínum, er
þar bjuggu, en var eigi gamall er hann misti
föður sinn. Eltir lát hans mun Davíð hafa lítið
dvalist með móður sinni, sem bráðlega giftist
aftur; en var i vistum hjá vandalausum hjer og
þar í Hrútafirði uns hann kvæntist árið 1850.
Þrem árum síðar fluttust þau bjón Davíð og
Þórdís vestur í Dalasýslu og dvöldust þar við bú
á ýmsum stöðum um 9 ára skeið. Mun fjarhng-
ur þeirra þau ár hafa verið mjög óhægur, og víst er
það, að styrk nokkurn fengu þau af sveit sinni
hjer nyrðra a síðuslu árum er þau dvöldu þar
vestra. Árið 1862 fluttust þau að vestan aftur,
og bygðu, nieð rnði og tilstyr k Jón* bónda Jóns-
sonar a Melum, býli a svonefndum Meladal fram
af Hrutatirði og nelndu býlið Gilhaga. Bjuggu
þau þar í 13 ár og farnaðist mjög vel, höfðu þó
eingöngu sauðfjárbú en aldrei kýr, enda var býl-
ið túnlaust en fóðurbætisgjöf þektist lítt á þeim
árum. Voru þau orðin við allgóð efni, er þau
árið 1875 flultust að Þóroddsstöðum í Hrútafirði,
og bjuggu þar í 2 ár í tvíbýli við Daniel dbrm.
Jónsson, náfrænda Davíðs. Árið 1877 fluttust þau
að Melum og höfðu mestan hluta jarðarinnar
til ábúðar um 6 ár.
í hinum miklu harðindum 1881- '2 var mik-
ill Ameríkuhugur í mönnum hjer norðanlands
og fóru þá ýmsir vandamenn Davíðs vestur. Var
hann næstum ráðinn til vesturfarar áiið 1883 og
mun kona hans hafa ráðið mestu um að svo varð
eigi, heldur tóku þau til ábúðar Fornahvamm,
er þá lá við að legðist í eyði. Bygðu þau þar þegar
a fyrsta ári svo rúmgóðan bæ, að dæmi voru til að
þau hý.stu um 20 manns í einu og veittu öllum góð-
an beina og aðhlynningu. t Fornahv. bjuggu þau
við góð efni þar til Þórdís andaðist árið 1895.
Eftir lát hennar bjó Davið áfram i Fornah. með
Friðriku dóttur sinni, uns hann árið 1900, nær
áttræður að aldri, fluttist til Ameríku og andað-
ist þar 4 árum siðar hjá Bjarna syni sínum, er
var kominn þangað fyrir mörgum árum.
Davíð Bjarnason var maður »mikill vexti og
afrendur að afli«, dökkur á hár og skegg, sljett-
hærður og hárið þunt, en þó ekki sköllóttur, föl-
leilur í andliti, varaþunnur og munnfríður, nefið
beint og hafið upp að framan, brúnamikill, enn-
ið hátt og afturkembt. Sknpstór var hann mjög,
hvass í máli og rómsterkur og hóstaði jafnan
skarpt, er hann byrjaði mál sitt, djarfmáll, hrein-
skilinn og litt laginn á að dylja skap sitt eða stilla
sína slóru lund. En þólt sá breiskleiki yrði oft
lilefni til misklíðar milli hans og annara þá sljett-
ist oftast fljótt yfir það aftur og var hann jafn-
an vinsæll maður. Nokkuð drakk hann, eins og
flestir gerðu á yngri árum hans, þó sjaldan svo,
að hann yrðí miður sín af víni, en örskiitamað-
ur var hann þá enn meiri en ella. Smiður var
hann góður, bæði á trje, járn og kopar, og iðju-
maður hinn mesti; sást sjaldan sleppa verki úr
hendi. Voru smíðarnar hans kærasta starf, en til
bústarfa var hann minna hneigður þó hann
hefði gott vit á ílestu, er að þeim laut. Var
hann oftlega að smíðum hjá öðrum og smiðnði
viða biðstofur og önnur ba^jarhús, er suni stauda
enn í da^.
Þórdis kona Daviðs var Jonsdottir bonda að
Hlaðhamri.   Fædd  á   þeim   bæ  og dvaldi þar í
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84
Blašsķša 85
Blašsķša 85
Blašsķša 86
Blašsķša 86
Blašsķša 87
Blašsķša 87
Blašsķša 88
Blašsķša 88
Blašsķša 89
Blašsķša 89
Blašsķša 90
Blašsķša 90
Blašsķša 91
Blašsķša 91
Blašsķša 92
Blašsķša 92
Blašsķša 93
Blašsķša 93
Blašsķša 94
Blašsķša 94